Pierre Mendès France, ένας λόγος που δεν ακούστηκε όταν έπρεπε!

(Μετάφραση δική μου από το άρθρο που βρίσκεται εδώ )

Το 1957, κατά την συζήτηση της Συνθήκης της Ρώμης, ο Pierre Mendès France εφιστούσε την προσοχή απέναντι σε ένα σχέδιο εμπνευσμένο από « έναν φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα ». Η προειδοποίηση αυτή αντηχεί στο παρόν μας όπου ξεσπά η κρίση μιας Ευρώπης που έχει χάσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των λαών.

Στις 18 Ιανουαρίου 1957, ο Pierre Mendès France (1907-1982) παρεμβαίνει στην Εθνοσυνέλευση στη συζήτηση περί της Συνθήκης της Ρώμης που, καθώς υπογράφτηκε 2 μήνες αργότερα, στι 25 Μαρτίου, εγκαθίδρυσε την πρώτη Ευρωπαϊκή οικονομική κοινότητα που αποτελούνταν από την Γερμανία, την Γαλλία, την Ιταλία και τις τρεις χώρες του Μπενελούξ (Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο). Προσωπικότητα, τότε, του Ριζοσπαστικού κόμματος, είχε παραιτηθεί από την προεδρεία του Συμβουλίου (της κυβέρνησης) δυο χρόνια νωρίτερα, μετά από επτά μήνες και δεκαοχτώ μέρες κυβέρνησης της οποίας η συντομία έρχεται σε αντίθεση με την μακρόχρονη ανάμνηση ενός ανδρός ενάρετου, ενημερωμένου περί τα οικονομικά, που σέβονταν το δημόσιο χρήμα και την δημοκρατική συζήτηση και, επίσης, αναζητούσε λύση σχετικά με την κρίση των αποικιών.

Μετά από σχεδόν εξήντα χρόνια, η ομιλία αυτή μοιάζει με προφητική προειδοποίηση καθώς ο Mendès France υπογραμμίζει τα προπατορικά αμαρτήματα μιας κοινής οικονομικής αγοράς που, από πολιτική άποψη, δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει σε προοδευτική απομάκρυνση των λαών από το ευρωπαϊκό ιδεώδες. Ο Mendès France, που θα είναι μεταξύ των 207 που ψήφισαν κατά της συνέχισης των διαπραγματεύσεων σχετικά με την επεξεργασία της Συνθήκης (322 υπέρ, 30 αποχές), δεν διστάζει, πράγματι, να δηλώσει ότι το σχέδιο αυτό « βασίζεται στον κλασσικό φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα» και να δει σε αυτό, εφόσον σε αυτό θα υποτάσσονταν η οικονομική πολιτική της Γαλλίας, «την παραίτηση μιας δημοκρατίας». Με άλλα λόγια, για τον Mendès France που, παρ’όλ’αυτά, την έπαιρνε στα σοβαρά, η οικονομία δεν μπορούσε να αποτελεί το απόλυτο μιας πολιτικής. Ή, καλύτερα, ως κοινό αγαθό, διαρκής συζήτηση και αμοιβαία εμπιστοσύνη, η πολιτική δεν μπορούσε να διαλυθεί μέσα στην οικονομία παρά μόνο αν, καθ’οδόν, χανόταν η ίδια η δημοκρατία, το ιδανικό της και η ζωτικότητά της. Ας ακούσουμε λοιπόν αυτήν την Κασάνδρα, με σημαντική διαύγεια πνεύματος και πάντα νέο, να προφητεύει τον μοιραίο μηχανισμό μιας αντιδημοκρατικής παιδαγωγικής της μέλλουσας Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Η εναρμόνιση πρέπει να γίνει στην κατεύθυνση της κοινωνικής προόδου, δηλώνει ο βουλευτής Mendès France, στην κατεύθυνση της παράλληλης ανύψωσης των κοινωνικών παροχών και όχι, όπως οι γαλλικές κυβερνήσεις το φοβούνται εδώ και τόσο καιρό, σε όφελος των πιο συντηρητικών χωρών και σε βάρος των χωρών που έχουν πραγματοποιήσει τις σημαντικότερες κοινωνικές προόδους. » « Αγαπητοί συνάδελφοι, συνεχίζει ο Mendès France, μου συνέβη συχνά να συστήσω περισσότερη αυστηρότητα στην οικονομική διαχείρισή μας. Αλλά, σας το ομολογώ, δεν έχω αποφασίσει να καταστήσω δικαστή της κάποιον ευρωπαϊκό Άρειο Πάγο στο οποίο κυριαρχεί ένα πνεύμα που είναι τα πάντα εκτός από το δικό μας. Στο σημείο αυτό, εφιστώ την προσοχή της κυβέρνησης: δεν μπορούμε να αφήσουμε να απογυμνωθούμε από την ελευθερία μας να παίρνουμε αποφάσεις σε θέματα που αγγίζουν τόσο κοντά την ίδια μας την ιδέα περί κοινωνικής προόδου και δικαιοσύνης. Τα επακόλουθα ενδέχεται να είναι υπέρ του δέοντος σοβαρά τόσο από κοινωνικής όσο κι από πολιτικής απόψεως.» «Ας το προσέξουμε επίσης: όταν ο μηχανισμός τεθεί σε λειτουργία, δεν θα μπορούμε πια να τον σταματήσουμε. (…) Δεν θα μπορούμε πια να απελευθερωθούμε από αυτόν. Θα είμαστε πλήρως υποταγμένοι στις αποφάσεις της υπερεθνικής εξουσίας ενώπιον της οποίας, αν η κατάστασή μας γίνει πολύ άσχημη, θα είμαστε καταδικασμένοι να ζητιανεύουμε εξαιρέσεις και παρατάσεις, τις οποίες δεν θα μας παραχωρεί, να είστε βέβαιοι, χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς όρους.»

Διαβάζοντας τα παλιά αυτά λόγια, ο Mendès France μοιάζει αίφνης σας τραγικός μάντης που προβλέπει αυτό που οι σύγχρονοί του δεν βλέπουν, διότι είναι τυφλοί ή τυφλώνονται από μόνοι τους. Διότι, το λιγότερο που μπορεί κανείς να πει είναι ότι η συνέχεια, ειδικά αυτή που βιώσαμε τα τελευταία 30 χρόνια με αριστερές κυβερνήσεις που εκλέχθηκαν βάσει εναλλακτικών κοινωνικών υποσχέσεων, δικαίωσε πλήρως την προφητεία αυτή. Στο τέλος της ομιλίας του, ο Mendès France υπογραμμίζει τον πυρήνα της διαφωνίας: αυτό το σχέδιο κοινής αγοράς, εξηγεί εν ολίγοις, «βασίζεται στον κλασσικό φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα, σύμφωνα με τον οποίο ο ανταγωνισμός ρυθμίζει όλα τα προβλήματα». Με άλλο λόγια, έναν οικονομικό φιλελευθερισμό που γκρεμίζει κάθε πολιτικό φιλελευθερισμό, επιβάλλοντας τον δρακόντειο νόμο του ανταγωνισμού στην κοινωνική ζωή, εις βάρος των συλλογικών αλληλεγυών και των ατομικών ελευθεριών. « Η παραίτηση μιας δημοκρατίας μπορεί να πάρει δυο μορφές, συμπεραίνει ο Mendès France, είτε την προσφυγή στην εσωτερική δικτατορία, αναθέτοντας όλες τις εξουσίες σε έναν θεόσταλτο άνδρα, είτε την ανάθεση των εξουσιών αυτών σε μιαν εξωτερική αρχή η οποία, στο όνομα της τεχνικής, θα ασκεί στην πραγματικότητα την πολιτική εξουσία διότι, στο όνομα μιας υγιούς οικονομίας, εύκολα καταλήγει κανείς να υπαγορεύει μια νομισματική πολιτική, μια δημοσιονομική, μια κοινωνική πολιτική, εν τέλει, «μια πολιτική» εθνική και διεθνή με την ευρύτερη έννοια του όρου. »

«Λέγοντας αυτά, πρόσθετε ο Pierre Mendès France, δεν σημαίνει ότι είναι κανείς εχθρικός απέναντι στο χτίσιμο της Ευρώπης αλλά ότι δεν θέλει το εγχείρημα αυτό να μεταφραστεί, αύριο, σε μια φοβερή απογοήτευση για τη χώρα μας, μετά από μια μεγάλη και όμορφη ελπίδα, με το αίσθημα ότι έγινε θύμα αυτού του εγχειρήματος και, πρώτα-πρώτα, έγιναν θύματα τα στοιχεία της τα πιο ευάλωτα.» Αφού δεν τον ακούσαμε, ζούμε σήμερα αυτές τις εποχές «φοβερής απογοήτευσης» που πρόβλεψε ο Mendès France.

mediapart.fr

Categories: Uncategorized | Tags: , , , , | Σχολιάστε

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ FRÉDÉRIC #LORDON ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ B

Ο Frédéric Lordon είναι Γάλλος οικονομολόγος και κοινωνιολόγος, Διευθυντής έρευνας στο CNRS (Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας) και ερευνητής στο Κέντρο Ευρωπαϊκής κοινωνιολογίας.

Παρίσι 23/01/2016

Η απομαγνητοφώνηση του γαλλικού κειμένου έγινε από τον Vincent Christophe Le Roux

Για να δείτε το βίντεο (στα γαλλικά), πάτε εδώ. Ο Lordon παρεμβαίνει στο 2:37:25

 

«Ακούστε, δεν πρόκειται να πω ούτε πολύ τεχνικά πράγματα, ούτε και πολύ καινούρια. Δεν πρόκειται να παρουσιάσω κάποιο διάγραμμα εναλλακτικής νομισματικής αρχιτεκτονικής. Θα ήθελα απλά να επιμείνω σε αυτά που μου φαίνονται πως είναι τα θεμελιώδη διακυβεύματα αυτού που μπορεί να αποδοθεί με τον όνομα «Σχέδιο Β».

Και θα ήθελα να ξεκινήσω παρατηρώντας ότι, πάντως, υπάρχουν καταστρατηγήσεις της στοιχειώδους λογικής της μάθησης που δεν αποτελούν πλέον μόνον πνευματικά λάθη αλλά οιονεί πολιτικά εγκλήματα και, σε κάθε περίπτωση, εγκληματική απόπειρα κατά των ελπίδων. Εκείνων, για παράδειγμα, που η κλειδαριά του ευρώ ακυρώνει ριζικά και που η εξάλειψη της κλειδαριάς αυτής είναι μόνη σε θέση να αποκαταστήσει.

Την ίδια στιγμή που η ανάλυση του ευρωπαϊκού νεοφιλελεύθερου αδιεξόδου, μιας μορφής γραφειοκρατικής τυραννίας που ακυρώνει οιαδήποτε δυνατότητα συμβιβασμού, μπορούσε να έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό, για ορισμένους, το θέαμα μιας αριστερής κυβέρνησης -της ελληνικής, στην προκειμένη περίπτωση- που τρώει ξύλο στα παρασκήνια της ευρωζώνης, δεν αρκεί για ν’ανοίξουν τα μάτια και, οι ίδιοι, λίγο ζαλισμένοι, συνεχίζουν να αναζητούν το ανεύρετο και να επιθυμούν το ανέφικτο: το προοδευτικό και δημοκρατικό ευρώ, αυτό το νομισματικό ισοδύναμο του ροζ ελέφαντα ή του μεγάλου φτερωτού φιδιού. Και είναι σαν, η αριστερά αυτή, να συγκλίνει – είτε το θέλει είτε όχι, είτε το αντιλαμβάνεται, είτε όχι- το μεγάλο ενιαίο κόμμα του ευρωφιλελευθερισμού, τουλάχιστον όσον αφορά αυτό που αποτελεί στην πραγματικότητα το τελευταίο του επιχείρημα, εννοώ τον φετιχισμό του ευρώ: του απόλυτου ευρώ, του ευρώ για το ευρώ όποιες κι αν είναι οι συνέπειες. Διότι, εν τέλει, στο ερώτημα «Γιατί το ευρώ;», ο αδιάλλακτος ευρωπαϊστής και οι οπαδοί του δεν έχουν να απαντήσουν τίποτε άλλο πέρα από «Επειδή!» ή, όταν προσπαθούν να πουν κάτι άλλο – ας είμαστε έντιμοι, μερικές φορές το προσπαθούν- σπάνια καταφέρνουμε να βγάλουμε κάτι διαφορετικό από μια ομολογία πίστης Μις Γαλλίας – εννοώ, «Μις Ευρώπης», βέβαια –  το οποίο, χονδρικά, συνίσταται στην ειρήνη και την φιλία μεταξύ των λαών. Και, όπως ισχύει για όλους τους μεγάλους υπνοβάτες, και για να μην τους βγάλουν από τις ράγες του βήματος απ’όπου ομιλούν, είναι σίγουρα επικίνδυνο να τους βγάλεις απ΄τον γεμάτο παραισθήσεις ύπνο τους για να τους κάνεις να παρατηρήσουν ότι, βάσει των ίδιων των δικών τους μπικίνι-κριτηρίων, η ευρωπαϊκή κατασκευή αποτελεί φοβερή αποτυχία. Ποτέ δεν παρατηρήθηκαν τόσες πολιτικές εντάσεις κάθε είδους και, πλέον, τόσο κοντά στο κρίσιμο σημείο: εθνικιστική άκρα δεξιά προ των πυλών της εξουσίας, ενδημικές αποσχιστικές τάσεις, λαοί εναντίον λαών, κλπ., κλπ.

Αν η ευρωπαϊκή κατασκευή αποτυγχάνει σε τέτοιο σημείο, και βάσει των ίδιων της των κριτηρίων, είναι σίγουρα γιατί κάτι δεν σκέφτηκαν σωστά στη διαδρομή, αλλά τί; Σε αυτό το ερώτημα, η απάντηση είναι η ακόλουθη: αυτό που δεν σκέφτηκαν σωστά -και, στην πραγματικότητα, δεν σκέφτηκαν καθόλου- είναι οι όροι της δυνατότητας της σύστασης μιας πολιτικής κοινότητας. Η ευρωζώνη ψοφά επειδή δεν είναι μια πολιτική κοινότητα. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι ποτέ δεν θέλησε να είναι κάτι τέτοιο και, πάντως όχι με την έννοια μιας δημοκρατικής πολιτικής κοινότητας. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.

Σε αυτό το ερώτημα, πιστεύω, δυστυχώς, πως η απάντηση είναι ‘όχι’ και ότι, μετά από τόσα χαμένα χρόνια, είναι καιρός να το δεχτούμε. Η απάντηση είναι ‘όχι’ πρώτον διότι, σε αντίθεση με έναν αστικό μύθο που διαδίδουν τα ΜΜΕ, φιλελευθερισμός και δημοκρατία απέχουν πολύ από το να είναι τέλεια συνώνυμα. Ας πούμε καλύτερα ότι, ως δόγμα προς χρήση των κυρίαρχων, ο φιλελευθερισμός ανέχεται πολύ καλά να είναι μεταβλητής γεωμετρίας. Για παράδειγμα, ο ευρωπαϊκός φιλελευθερισμός δεν έχει κανένα πρόβλημα να είναι ένας πολιτικός «Αφιλελευθερισμός» εντελώς αντιδημοκρατικός. Όμως, μέχρι πρόσφατα, ο νεοφιλελευθερισμός ήταν η γενική τάση σε όλα τα Κράτη Μέλη. Και, μετά, ήρθε  ΣΥΡΙΖΑ! Ήρθαν οι Podemos, η πορτογαλική συμμαχία, εναλλακτικές που κάναν τα πρώτα τους βήματα, ακόμη και δειλές ως προς το καθοριστικό θέμα του ευρώ, αλλά, εν πάση περιπτώσει, τα πράγματα μοιάζουν να μπορούν ν’αλλάξουν κι η ελπίδα μοιάζει να ξαναγεννιέται.

Λέγω, όμως, ότι ακόμη κι αν τα πράγματα άλλαζαν περισσότερο, θα ερχόταν αργά ή γρήγορα η στιγμή όπου θα προσέκρουαν σε ένα μοναδικό εμπόδιο, και μοναδικά αντιστεκόμενο, εννοώ την Γερμανία.

Είναι ακόμη εφικτό να μιλάμε περί Γερμανίας στην Γαλλία; Θα έπρεπε, πάντως, πολύ περισσότερο που, καταρχήν, τίποτε δεν απαγορεύει να προχωράμε ανάμεσα στους συμμετρικούς σκοπέλους της άρνησης και των εμετικών γερμανοφοβικών λόγων. Η καταστροφή όμως είναι ο κίνδυνος οι δεύτεροι να οδηγούν συστηματικά στην πρώτη και, φοβούμενοι διαρκώς τις κακές σκέψεις, να απαγορεύσουμε στους εαυτούς μας να σκεφτούμε και, ειδικότερα, να σκεφτούμε την γερμανική νομισματική ιδιοσυγκρασία. Είναι που έχει πέσει ένας τέτοιος πνευματικός πανικός πάνω στην αριστερά κι έχει γίνει σχεδόν αδύνατον να σκεφτείς οτιδήποτε αυτής της τάξης. Πρέπει, πράγματι, να έχει συμβεί μια φοβερή θεωρητική ύφεση ώστε μια τέτοια ανάλυση να καταλήγει χοντροκομμένα σε μια εξίσου παράλογη ψυχολογία των λαών ή να τίθεται τέλος στον συλλογισμό υπό το φως μιας ένστασης ουσιοκρατίας που αποτελεί, εδώ, το άσυλο της ηθελημένης άγνοιας και της άρνησης ανάλυσης.

Θα έπρεπε να παραιτηθούμε, για παράδειγμα, από το να σκεφτούμε την ιδιαίτερη σχέση της αμερικανικής κοινωνίας με τα πυροβόλα όπλα ή αυτήν της γαλλικής κοινωνίας με την λαϊκότητα ή με το Κράτος, από φόβο μήπως περιπέσουμε σε αμερικανοφοβική ή γαλλοφοβική ουσιοκρατία;

Οι κοινωνικές επιστήμες, νομίζω, και ειδικά οι ιστορικές, μήπως δεν έχουν ως αντικείμενο να αναδεικνύουν τα κοινά φαντασιακά και να αναλύουν τις μακρόχρονες συλλογικές πίστεις που μόνον οι ανθρωπιστικές επιστήμες -ειδικότερα της οικονομίας-, χαμένες στον μεθοδολογικό ατομικισμό, έχουν χάσει τελείως από τα μάτια τους;

Το δράμα της εποχής μας, είναι ότι πρέπει να θέσουμε τέτοια προαπαιτούμενα για να έχουμε κάποια πιθανότητα να θέσουμε μια αναλυτική συζήτηση έστω και λίγο σοβαρή πάνω στο γερμανικό ζήτημα, μια σοβαρή αναλυτική συζήτηση της οποίας το ίδιο το κριτήριο είναι να μπορούμε να την αναπτύξουμε παρουσία των Γερμανών συντρόφων μας, μια συζήτηση που προφανώς δεν θα αναπτύξω εδώ σε βάθος αλλά της οποίας τα ουσιώδη σημεία είναι, κατά τη γνώμη μου, τα εξής:

1/ Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι όλα τα Κράτη Μέλη, παρασυρμένα εδώ και δεκαετίες από το νεοφιλελεύθερο κύμα, επικύρωσαν με ενθουσιασμό τις ιδεολογικές αρχές της ευρωζώνης, είναι συνυπεύθυνα, όλα!

2/ Αυτή η ομοφωνία δεν πρέπει να μας εμποδίσει να δούμε ότι, ανάμεσα σε όλα αυτά τα Κράτη, η Γερμανία παίζει ένα παιχνίδι που είναι μόνο δικό της διότι το έχει κληρονομήσει από την ιστορία της που είναι μια μοναδική ιστορία.

3/ Ανάμεσα σε έμμονη ιδέα και εξορκισμό των τραυμάτων του παρελθόντος και στην συμβολική εκ νέου επένδυση σε μια υποκατάστατη ταυτότητα, η γερμανική κοινωνία έχει αναπτύξει με το νόμισμα μια σχέση που δεν έχει αντίστοιχο στην Ευρώπη και για την οποία μπορούμε να πούμε ότι είναι μια σχέση μεταπολιτική καθώς διαφέρει, ως προς την φύση και ως προς την χρονικότητα, από τις συνήθεις πολιτικές ιδεολογίες.

4/ Αποτέλεσμα ήταν ότι η υιοθέτηση του θεσμικού μοντέλου της και, ειδικότερα, η αγιοποίηση των αρχών της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής σε ανέγγιχτα κείμενα – αυτά των Συνθηκών – αποτέλεσαν τα εκ των ων ουκ άνευ αντισταθμίσματα της εισόδου της Γερμανίας στην ευρωζώνη. Από εκείνη τη στιγμή, ο αντιδημοκρατικός χαρακτήρας του ευρώ είχε σφραγιστεί διότι εγκαταλείπουμε τη δημοκρατία από τη στιγμή που οι βασικοί προσανατολισμοί της οικονομικής πολιτικής αφαιρούνται από την συζήτηση και την απόφαση οιασδήποτε κοινοβουλευτικής αρχής.

5/ Είναι όμως αλήθεια ότι, όπως οποιοσδήποτε πολιτικός σχηματισμός, ακόμη και μακρόχρονος, η γερμανική νομισματική πίστη, προϊόν της Ιστορίας, θα περάσει μαζί με την Ιστορία.

6/ Και, όπως κάθε πίστη εξ άλλου, και αυτή δεν συναντά την ομοφωνία της γερμανικής κοινωνίας. Το γεγονός ότι έχει τους αντιφρονούντες της, όπως ακριβώς οι σύντροφοί μας που βρίσκονται εδώ, δεν αναιρεί το γεγονός ότι έχει βαθιές ρίζες. Αναφέρω αυτό το στοιχειώδες δεδομένο μιας απλής ερμηνείας των νομισματικών πρακτικών: 80% των πληρωμών, στη Γερμανία, γίνονται με μετρητά, έναντι 56% στη Γαλλία και 46% στις ΗΠΑ. Ένα νούμερο σημαντικό, αναμφίβολα! Και η χρήση πιστωτικών καρτών αποτελεί πραγματικά αντικείμενο κοινωνικής αποδοκιμασίας. Το λέω αυτό απευθυνόμενος προς αυτούς που θεωρούν ότι η νομισματική έμμονη ιδέα αποτελεί υπόθεση μόνο των γερμανικών ελίτ ή του γερμανικού κεφαλαίου και ότι το υπόλοιπο της κοινωνίας δεν είναι έτσι. Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο και θα μπορούσαμε να δώσουμε και πολλούς άλλους δείκτες…

7/ Γνωρίζοντας πού βρίσκεται το κέντρο βάρους της γερμανικής κοινωνίας πάνω σε αυτό το νομισματικό θέμα, πρέπει να αναρωτηθούμε ποιες είναι οι πιθανότητες να το δούμε να μετακινείται, με ποια ένταση και, προπάντων, με ποια ταχύτητα. Αν, όπως το πιστεύω, είναι μια υπόθεση που θα πάρει χρόνο, το πρόβλημα είναι ότι στην Ευρώπη υπάρχουν πληθυσμοί που δεν μπορούν πια να περιμένουν.

Μπορούμε συνεπώς να ξανακάνουμε την σύνθεση όλων αυτών των στοιχείων λέγοντας το ακόλουθο:

Στην Ευρώπη, υπάρχει το γενικό πρόβλημα του νεοφιλελευθερισμού αλλά, αυτό το γενικό πρόβλημα, γνωρίζει μια ιδιαίτερη επιπλοκή που είναι η γερμανική επιπλοκή του ορθοφιλελευθερισμού (ordoliberalismus).

Για ποιον λόγο αποδίδω τόση σημασία στην γερμανική νομισματική ιδιοσυγκρασία; Διότι είναι η κλειδαριά της κλειδαριάς και την καθιστώ πυρήνα μιας λογικής πρόβλεψης που θα μπορούσε να μας κάνει να κερδίσουμε χρόνο επιτρέποντάς μας να διασχίσουμε, νοητά, την διαδικασία του σχεδίου Α για να καταλήξουμε άμεσα στο τέρμα της. Στο τέρμα της, και ακόμη κι αν έχουν υπερνικηθεί όλες οι άλλες δυσκολίες, η γερμανική επιπλοκή είναι, φοβάμαι, το υπέρτατο εμπόδιο στο οποίο θα προσέκρουαν οι απόπειρες ανακατασκευής ενός δημοκρατικού ευρώ. Διότι, αν, κατά κάποιον θαυμαστό τρόπο, ένα τέτοιο σχέδιο άρχιζε να γεννιέται, η ίδια η Γερμανία είναι -πρέπει να το ξέρουμε καλά- εκείνη που θα έφευγε, ενδεχομένως ακολουθούμενη από άλλους εξ άλλου! Και ιδού η υπόθεση που παραβλέπεται συστηματικά, η κατ’εξοχήν τυφλή κηλίδα, το Grexit ! Και το παράδοξο του άλλου ευρώ, του δημοκρατικοποιημένου ευρώ, είναι ότι θα αποτύγχανε την ίδια στιγμή που θα ετοιμαζόταν να πετύχει, εκ του ίδιου του γεγονότος ότι ετοιμάζεται να πετύχει.

Αυτό το τέρμα είναι που καταδικάζει με τον πιο ακυρωτικό τρόπο την διαδικασία της οποίας η πιθανότητα να γεννηθεί είναι, εξ άλλου, από τις πλέον αδύναμες. Διότι, η έναρξη μιας αναμέτρησης εντός της ευρωζώνης προϋποθέτει πολύ περισσότερα από ένα συμπαθητικό ευρωπαϊκό προοδευτικό κόμμα. Χρειάζεται την πραγματική και σύγχρονη έλευση ενός ικανού αριθμού κυβερνήσεων πραγματικά αριστερών. Αλλά, πόσος χρόνος δεν χρειάστηκε για να υπάρξει στην Ελλάδα η πρώτη πραγματική πολιτική εναλλαγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση;! Και ποιες είναι οι συνδυασμένες πιθανότητες της ευθυγράμμισης πλανητών στην οποία αναφέρομαι αυτή τη στιγμή; Είναι σχεδόν μηδενικές, κι όλος ο κόσμος εδώ το γνωρίζει.

Μεταξύ των πολλών πνευματικών σφαλμάτων του διεθνισμού, του φαντασιακού διεθνισμού, υπάρχει και αυτό που συνίσταται στο να περιμένεις, με το όπλο παρά πόδα, τον συγχρονισμό του ξεσηκωμού της ηπείρου. Ε, λοιπόν, με τέτοια προσέγγιση, κι όπως οι οπλίτες με το δόρυ που τραγουδούν «Εμπρός, Εμπρός», κάνοντας επί τόπου βήματα, το ευρώ έχει ακόμη όμορφες μέρες μπροστά του με αντιπολιτευόμενους σαν εμάς.

Ένα και μοναδικό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει απ’όλα αυτά. Το συμπέρασμα του πραγματικού διεθνισμού. Ο πραγματικός διεθνισμός δεν είναι το ατέλειωτο καραούλι μπροστά στην έρημο των ταρτάρων αλλά ο συντονισμός των ευρωπαϊκών αριστερών για να εργαστούν παντού για την έλευση της ρήξης και της εξόδου από το ευρώ κι έπειτα για να ωθήσουν εκείνον τον πρώτο που θα ήταν έτοιμος να το πραγματοποιήσει, χωρίς να περιμένει τους άλλους!

Ο πραγματικός διεθνισμός είναι επίσης η εγκατάλειψη αυτού του παραλογισμού που δεν μετρά τους δεσμούς μεταξύ των λαών παρά μόνον υπό το φως της νομισματική ολοκλήρωσης, της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων  ή των κεφαλαίων. Και, αντίθετα, είναι η δημιουργία όλων των άλλων δεσμών που μπορεί κανείς να φανταστεί – επιστημονικών, καλλιτεχνικών, πολιτιστικών, φοιτητικών, τεχνολογικών και βιομηχανικών, κλπ., κλπ.  Τέλος, ο πραγματικός διεθνισμός είναι να βγούμε από τον εκφοβισμό, τον εκφοβισμό από την εθνικιστική άκρα δεξιά ή, ακριβέστερα, τον εκφοβισμό από το φιλελεύθερο ευρωμπλοκ που δεν διαθέτει πια παρά μόνο αυτό το επιχείρημα στα αποθέματά του.

Αναμφίβολα, η άκρα δεξιά είναι απαίσια αλλά είναι τόσο θεόσταλτη, αφού επιτρέπει να αποκαλείται «ξενόφοβος εθνικιστής» όλους εκείνους που σχεδιάζουν να βγουν από το σιδερένιο κλουβί. Είναι πολύ απλό: αν το FN (Εθνικό Μέτωπο) δεν υπήρχε στη Γαλλία, θα έπρεπε να το εφεύρουν!

Και, το χειρότερο είναι ότι υπάρχει μια αριστερά αρκετά χαζή για να τρομοκρατείται και, ενίοτε, να προσθέτει και τη δική της συμβολή σε αυτό το επιχείρημα, τόσο αισχρό όσο και απατηλό. Διότι, για λόγους που έχουν να κάνουν τόσο με τους φόβους των ηλικιωμένων ψηφοφόρων του, όσο και με την ασπόνδυλη οικονομική του ιδεολογία και με τις συμπαιγνίες που ήδη δημιουργεί με το κεφάλαιο, ένα FN που θα ερχόταν στην εξουσία δεν θα προχωρούσε στην έξοδο από το ευρώ. Και, εδώ είναι που τα πνευματικά σφάλματα γίνονται πολιτικές καταστροφές. Η τρομαγμένη αριστερά θα έχει λοιπόν αφήσει να της αφαιρεθεί χωρίς μάχη μια εναλλακτική που ο απαγωγέας της δεν πρόκειται καν να εκμεταλλευθεί. Θαυμαστό αποτέλεσμα! Και για ποιαν εναλλακτική μιλάμε; Για την μόνη που είναι σε θέση να κάνει μια ριζική διαφορά, μια από αυτές τις διαφορές που το κοινωνικό σώμα πεθαίνει που δεν βλέπει να προτείνονται στην σκηνή των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας που, πλέον, περιορίζονται στο μόνο συνεχές της γενικής δεξιάς. Και γι’αυτό είναι που, πολιτικά λιμοκτονών, ο λαός ρίχνεται με βουλιμία πάνω στην παραμικρή διαφορά που περνά στο οπτικό του πεδίο, κι ας είναι η χειρότερη, η πλέον ψευδής, κι ας φέρεται από τους πλέον άθλιους δημαγωγούς διότι, τουλάχιστον, είναι κάτι διαφορετικό και, γι’αυτό, έχει την αίσθηση ότι ανασαίνει και πάλι.

Αν δεν φοβόταν την σκιά της, η αριστερά είναι εκείνη που θα μπορούσε να φέρει μια διαφορά πολιτικά αξιοπρεπή: τη διαφορά της εξόδου από το ευρώ, τη διαφορά της αποκατεστημένης δημοκρατικής κυριαρχίας, τη διαφορά της κλειδαριάς που έχει αφαιρεθεί και επιτρέπει προοδευτικές πολιτικές, τη διαφορά του πραγματικού διεθνισμού.

Αν απελευθερωθεί από τις φαντασιακές απαγορεύσεις της και από όλες τις ασυνέπειες που, ως τώρα, βάρυναν φοβερά πάνω στο θέμα του ευρώ, το σχέδιο Β δεν έχει άλλο νόημα από τον να είναι φορέας αυτής της διαφοράς. Και, στο σημείο που έχουμε φθάσει, ας το πούμε με έμφαση, θα είναι ο μόνος πιθανός παράγοντας αποκατάστασης της δημοκρατίας.

Όμως, χρειάζεται να έχει και σχετικά ξεκάθαρες ιδέες και λιγότερη μικροψυχία από αυτήν που οδήγησε τον Τσίπρα να τα απαρνηθεί όλα, να δεχθεί όλες τις ήττες και, δυστυχώς, εν τέλει, όλες τις ταπεινώσεις.

Ξεκάθαρες ιδέες σημαίνει να ξέρεις για ποιον λόγο κινητοποιεισαι και για ποιον λόγο μάχεσαι. Αν δεν θέλει να είναι σχέδιο συνώνυμο του ασήμαντου και του μαστορέματος, το σχέδιο Β δεν μπορεί παρά να στοχεύει τον μέγιστο στόχο που, στην πραγματικότητα, είναι το λιγότερο που μπορούμε να δεχθούμε: τον στόχο της πλήρους δημοκρατίας.

Η πλήρης δημοκρατία είναι η πλήρης αποσυνταγματοποίηση όλων των διατάξεων περί οικονομικής πολιτικής και ο επαναπατρισμός τους στην περίμετρο της κοινής πολιτικής συζήτησης. Αλλά είναι και αυτό που είναι τόσο ριζικά αδύνατον όσο το δημοκρατικό ευρώ αποτελεί μια πραγματικότητα περίπου τόσο πραγματική όσο κι ένας τετράγωνος κύκλος. Το καθοριστικό πείραμα, για να πεισθούμε, θα ήταν να πάμε απλά να ρωτήσουμε τους Γερμανούς ψηφοφόρους αν θα δέχονταν το καταστατικό της Κεντρικής Τράπεζας, η φύση των αποστολών της, η δυνατότητα νομισματικής χρηματοδότησης των ελλειμμάτων, το επίπεδο των ελλειμμάτων αυτών, το επίπεδο των χρεών, η δυνατότητα διαγραφής τους, όλα αυτά τα πράγματα να αποδοθούν στην κοινή συζήτηση και απόφαση ενός ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Εννοώντας, βεβαίως, ότι οι γερμανικές θέσεις στο θέμα θα αποτελούν μειοψηφία. Διότι, σε μια πρώτη προσέγγιση, αυτό είναι η δημοκρατία! Ε, λοιπόν, η απάντηση δεν θα αργούσε… και δεν θα ήταν σίγουρα αυτή που αναμένουν οι φίλοι του δημοκρατικού ευρώ ή εκείνοι του Κοινοβουλίου του ευρώ. Διότι, ειρήσθω εν παρόδω, ιδού ένας από τους παράδοξους παραλογισμούς και χαρακτηριστικό της δύναμης εκφοβισμού του ευρώ: βλέπουμε εκπροσώπους της ριζοσπαστικής αριστεράς και άλλους της σοσιαλδημοκρατίας της πλέον αβλαβούς να συμμαχούν γύρω από τις ίδιες ψευδαισθήσεις και να εμφανίζουν τον ίδιο φόβο να αμφισβητήσουν αυτό που πρέπει να αμφισβητηθεί.

Το σχέδιο Β ως ασήμαντο πράγμα θα ήταν η παραχώρηση πάνω στη μόνη δέσμευση και αγώνα που αξίζουν: την πλήρη δημοκρατία, και η κατασκευή μιας πολεμικής μηχανής από χαρτόνι για να επιτευχθούν μερικές διαγραφές χρέους ή για να επιτραπεί ένας επί πλέον βαθμός δημοσιονομικού ελλείμματος, αφήνοντας βέβαια άθικτη όλη την υπόλοιπη αντιδημοκρατική δομή.

Τότε μπορούμε, αν θέλουμε, να κάνουμε όπως ο Τσίπρας και άλλοι μετά από αυτόν, δυστυχώς, και να καθυστερήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τη στιγμή όπου οι αντιθέσεις θα εμφανιστούν γυμνές: να μην έχεις πια λιτότητα και να είσαι στο ευρώ, να έχεις ευρώ και δημοκρατία. Οι υποσχέσεις αυτές δεν μπορούν να εκπληρωθούν διότι είναι αντιφατικές και, χειρότερα, είναι αντιφατικές χωρίς να επιδέχονται κανέναν συμβιβασμό. Αλλά, αν θέλει να βγει από την κενότητα, η αριστερά θα πρέπει να γιατρέψει αυτήν την πληγή της εποχής που είναι η ασυνέπεια, δηλαδή, θα πρέπει να μάθει να επιθυμεί τις συνέπειες των όσων επιθυμεί.

Επιθυμεί πραγματικά την δημοκρατία; Τότε, δεν μπορεί να επιθυμεί να παραμείνει στο ευρώ.

Δεν θα σώσουμε τίποτε κάνοντας παραχωρήσεις επί των πιο θεμελιωδών αρχών της πολιτικής, διότι ποτέ δεν σώθηκε τίποτε με τίμημα την δημοκρατία.

Γενικά, πριν ξεκινήσεις για τον πόλεμο, καλό είναι να είσαι ξεκάθαρος ως προς τους στόχους του πολέμου. Με εξαίρεση τους λάτρεις των αφεψημάτων, η συλλογή κοτσανιών κερασιών δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον. Στην αριστερά του σχεδίου Β ανήκει πλέον να ξέρει αν θέλει να επιδοθεί στα αφεψήματα και, μετά, «καληνύχτα» ή αν έχει ξαναβρεί την όρεξη για πραγματική πολιτική.»

Categories: Uncategorized | Tags: , , , , , | Σχολιάστε

2 000

Mes coups de coeur

C’est le nombre de prisonniers employés quotidiennement en Belgique par 200 entreprises du secteur privé, rémunérés 2 à 2,5 € de l’heure, le tout sans contrat de travail ni protection sociale.

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Categories: Uncategorized | Σχολιάστε

Les Sodomites

Par Spyros Marchetos

 

L’idée de la « théoxenia » (de ‘theos’ : dieu et ‘xenos’ : étranger, hôte), c’est-à-dire, l’idée selon laquelle l’étranger peut être un dieu déguisé et, par conséquent, doit être traité avec respect, générosité et politesse, était très largement acceptée dans l’Antiquité classique et fut, dès le tout début, intégrée à la morale chrétienne. Son illustration la plus poignante est fournie dans l’histoire de la naissance, dans la crèche, de Jésus refugié ou, plutôt, immigré clandestin -selon la terminologie macabre actuelle.

Dans la Bible, le mauvais traitement de l’étranger est un pêché mortel. Ainsi, dans la Genèse, deux anges se présentent comme des étrangers aux portes de Sodome. Loth, qui n’est pas originaire du pays, leur offre le gîte. Mais, ses concitoyens ont en tête de les violer. Résultat : une pluie de feu et de soufre s’abat sur la ville et la détruit. L’accent mis sur les aspects sexuels de l’histoire est beaucoup plus récent et y fut joint dans le contexte, surtout, de la culture misogyne à l’extrême que le capitalisme développa à partir de 1500.

La morale du texte, du point de vue sexuel, est, pour le moins, confuse. Selon la ‘Septante’ (la traduction grecque de l’Ancien testament), afin de sauver les étrangers, Loth offre ses filles vierges à la foule des hommes amassés “καὶ χρᾶσθε αὐταῖς, καθὰ ἂν ἀρέσκῃ ὑμῖν” ([pour] que vous vous en serviez comme il vous plaît). Les femmes des sodomites brûlent vives bien qu’elles ne participent pas à l’agression contre les anges-migrants-clandestins, tandis que les filles de Loth coucheront avec leur père sans attirer les foudres du Tout-puissant. Bien au contraire, elles sont récompensées par une progéniture abondante. Du point de vue sexuel, Loth et sa famille sont loin d’être parfaits -considérés selon les critères de leur époque ou de la nôtre- ce qui ne les empêchent pas de négocier avec les anges et de jouir des faveurs divines.

Ainsi que nous l’explique John Boswell, éminent historien, dans leur écrasante majorité, les relations et citations anciennes et médiévales du « pêché de Sodome » n’établissaient pas de lien entre celui-ci et méconduites sexuelles traditionnelles des sodomites qui, pour être pratiquées depuis bien longtemps, n’avaient toutefois pas attisé la fureur du Seigneur. En revanche, elles considéraient que la cause de la sanction était l’infraction au devoir sacré de l’hospitalité. Dans ses commentaires étendus de cet extrait de la Genèse, Nahmanidis, célèbre érudit, préfigurait l’avis des chercheurs contemporains en soutenant que le fameux sodomisme portait clairement et incontestablement sur l’inhospitalité et non pas sur la sexualité :

Leur but [des habitants de Sodome] étaient d’empêcher les gens qui venaient de vivre parmi eux […] parce qu’ils pensaient que très nombreux étaient ceux qui voulaient s’établir sur leur terre, qui était exceptionnelle et ressemblait au Paradis, et méprisaient l’aumône […] Selon nos rabbins, ils s’adonnaient à tout type de vilénie. Mais, leur destin fut marqué par ce pêché précis.

Ce pêché collectif ou, plutôt, quelque chose de bien pire : non pas simplement l’inhospitalité cruelle mais la persécution -impensable jusqu’il y a peu- impitoyable et systématique des malheureux, nous est dorénavant regrettablement familière. Elle est notre nouveau quotidien. Elle est, de nos jours, une loi de l’Union européenne, un état de fait aux frontières grecques, un plaisir pervers de la droite la plus noire qui, dorénavant, est trop souvent vêtue en rose. L’on peut se demander si, lorsque la pyramide inversée de la dette qui plane au-dessus de nos têtes s’écroulera, établira-t-on un lien entre l’écroulement de l’Occident et la brutalité européenne à l’encontre des refugiés ?

Le peuple grec ne rappelle pas les sodomites qui furent foudroyés par le vengeur biblique. En offrant le peu dont il dispose aux masses humaines que le capitalisme déracine, en mettant en place des réseaux de solidarité aux persécutés et en les aidant à échapper aux griffes des Es-Es de la Frontex, nous échappons, nous aussi, comme le fit Loth, à la punition des pêcheurs. La collectivité, la solidarité, l’initiative personnelle qui se cristallisent ainsi éloignent l’hystérie, la dépression et l’absence de sens qui s’abattent sur le néolibéral individualiste possessif. Les sodomites contemporains ne sont pas punis du feu tombant des cieux mais de toutes les maladies, physiques et psychiques, qui tourmentent les esclaves du capitalisme tardif.

Alors que la mobilisation a une action psychothérapeutique, ses effets pratiques sont encore plus tangibles. Encouragement et organisation sont deux faces de la même médaille qui, ensemble, nous permettent de résister aux épreuves mémorandaires et, enfin, de renverser le capitalisme de la destruction. C’est précisément autour de ces réseaux de soutien, où participent également beaucoup de gens sans référence politique ou de toute nuance politique, que de nouvelles collectivités de classe vivantes peuvent être créées. Ce sont de tels réseaux ouverts, hospitaliers, radicaux et créés ‘d’en bas’ mais aussi en collaboration avec Antarsya et d’autres organisations anticapitalistes et anarchistes, et contre le SEV (union des industriels de Grèce), Syriza et le KKE (PC grec), qui ont récemment remporté une victoire tactique à Skouries. Eldorado et, dans leur ensemble, les capitalistes et leurs représentants politiques ont essuyé une défaite. L’hospitalité protège l’étranger démuni, non pas l’étranger pilleur et le dynaste. Il n’est pas surprenant non plus de constater que ceux qui s’acharnent sur les refugiés, depuis tout ce temps, lèchent les bottes de criminels.

Nous vivons dans une société où gouvernent les sodomites, au sens biblique du terme. Comme Mouzalas et Stathakis et tous ces ministres Syriza qui ont apposé leur signature sur la transformation des camps de concentration en structures permanentes. Anthimos (évêque de Thessalonique) est lui aussi un sodomite biblique, qui dit que « nous les aimons, mais nous n’avons pas assez de place », ainsi que Boutaris (le Maire de Thessalonique), selon lequel « la Ville ne peut donner que des aspirines ». Des sodomites bibliques aussi les nombreux conseillers régionaux de Syriza et quelques-uns de LAE, dans le camp de Rena Dourou, qui ont distribué des millions aux armateurs tout en laissant les migrants et les refugiés affamés et nus. Bien entendu, ceux d’Aube Dorée sont, eux aussi, des sodomites similaires qui ne s’en cachent même pas. Tout comme ne s’en cache pas Kyriakos Mitsotakis qui, en prononçant un discours de haine anti-refugiés au Parlement, a expliqué que parler de ‘migrants clandestins’ est un ‘droit humain de la droite’. Voilà la qualité des néolibéraux grecs.

Est-ce lourd de les qualifier ainsi ? Cela laisse-t-il des marges de malentendu ? Bien. Mais alors, quel est le qualificatif qui conviendrait aux milliers de morts évitables qu’ils ont provoquées en mer Égée et ailleurs et au comportement inhumain que l’État grec adopte à l’encontre des refugiés ? Un comportement illégal qui viole tous les traités internationaux ? Parce que, précisément, les ministres ont la responsabilité formelle pour tout ce que fait l’état. Ce sont leurs signatures qui se trouvent sous les lois de type nazi. Ils ne souhaitent pas assumer cette responsabilité ? Ils n’ont qu’à démissionner.

Comme cela se passait lors de la Shoah, en Allemagne, les responsabilités de la brutalité étatique contre les refugiés sont diffusées parmi les innombrables bureaucrates de l’Union européenne et des états nationaux, de sorte que personne n’ait le sentiment de porter une responsabilité personnelle. Mais, les ministres, à tout le moins, n’ont pas la possibilité de s’y soustraire. Pas plus que les sodomites-en-chefs de la Commission européenne et du Conseil de l’Union européenne.

Et, bien entendu, parmi eux, notre sodomite-en-chef à nous, Alexis Tsipras. L’égoïsme, le vide et l’insatiable soif de pouvoir de cette émule de Mussolini font de notre pays un lieu meurtrier, hostile et inhospitalier, tant pour les étrangers que pour les gens du pays. Et, entretemps, ils font du mot ‘gauche’ une injure pire que le sodomisme. Dorénavant, Syriza prétend que ‘gauche’ signifie ‘noyer en mer, cultiver la soumission et imprégner d’apathie cynique, organiser le génocide des personnes âgées et vulnérables et saisir les maisons des pauvres pour les donner aux banquiers. Si, contre tout espoir, il arrivait à son but, alors la gauche disparaîtra ici aussi, comme elle le fit dans les pays qui appartenaient jadis au bloc soviétique. À nous de ne pas le laisser faire.

Le texte original, paru en langue grecque: ici: http://info-war.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82/

Categories: Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Σχολιάστε

Gambie : le président décrète l’interdiction immédiate de l’excision

Mes coups de coeur

Le président gambien Yahya Jammeh a décrété l’interdiction de l’excision, avec effet immédiat, soulignant que cette pratique très répandue dans le pays n’était pas dictée par l’islam et devait par conséquent être abolie.

La suite sur : http://www.levif.be/actualite/international/gambie-le-president-decrete-l-interdiction-immediate-de-l-excision/article-normal-436341.html

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Categories: Uncategorized | Σχολιάστε

«Il n’est que deux races d’hommes, pas plus. Ceux qui veulent, en leur prochain, voir un frère, qui veulent l’aimer, qui ne trouvent un sens à leur vie que si elle a porté sa pierre, petite ou grande, au temple qui fera de tout homme un être libre, et ceux pour qui ne comptent que leurs appétits ou leurs desseins plus ou moins sordides ou démesurés ou les desseins et appétits de leur caste.» (Vercors)

Categories: Uncategorized | Σχολιάστε

Dario Fo : Nos intellectuels ineptes, tristes et asservis à la pensée unique

Comme quoi, ce n’est pas qu’en Grèce, cette hypnose…

Mes coups de coeur

par Dario Fo 

Remettons les choses à plat : la loi (pour limiter) les écoutes téléphoniques, la réforme du Sénat, les interventions sur la RAI, l’article 18 (du statut du Travailleur) annulé par le Jobs Act [1] (que c’est moche cette expression, Jobs Act), autant de choses qui, si elles étaient arrivées il y a quinze ans sous le règne du Seigneur d’Arcore (Silvio Berlusconi, NdT) auraient – et ont effectivement – rempli les rues de manifestants, et les pages des journaux.

La suite sur : http://altermonde-sans-frontiere.com/spip.php?article29614

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Categories: Uncategorized | Σχολιάστε

La véritable trahison est de suivre le monde comme il va et d’employer l’esprit à le justifier. (Jean Guéhenno)

Categories: Uncategorized | Σχολιάστε

Είσαι ?

coccinelle

Ω, δεν έχω καθόλου σκοπό να σε πρήξω με «βαριές» πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικές αναλύσεις. Αυτές, τις φάγαμε με το κουτάλι, τις χωνέψαμε, τις αφομοιώσαμε, και τώρα φτύνουμε τα κουκούτσια…

Καθώς τέλειωσα με τη δουλειά πριν από λίγο (ναι, ναι, το φως που βλέπεις αναμμένο μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, είναι το δικό μου…) άναψα ένα τσιγάρο, τέντωσα την πλάτη μου, χαμογέλασα στον Γατούλη που με κοιτάει με μισό μάτι, και μου’ρθε μια φλασιά…

Τί λες? Τους κάνουμε την πλάκα να κάνουμε κονφετί τα πολιτικάντικα επιχειρήματά τους, τα ψέμματά τους, τα εγκλήματά τους?

Τί λές? Κάνουμε τις εταιρείες δημοσκοπήσεων να φάνε τα καπέλα τους και να σκίσουν τα πτυχία τους (υποτιθέσθω ότι τους έχουν χρησιμεύσει σε κάτι άλλο πέρα απ’το να πουλάνε φόβο, ελπίδα, παραπληροφόρηση και χειρισμό της κοινής γνώμης, δηλαδή εμού και εσού) ?

newton2

Tί λες? Κάνουμε τα κόμματα κομματάκια να ταΐσουμε τους σκύλους της Εσπερίας που μας τρώνε τα σωθικά τόσα χρόνια? ΕΞΙ χρόνια είν’αυτά!

Τους είδαμε, αφού! Όλους! Είδαμε και τις φτηνές (άντε και καμιά φορά, ακριβές) δικαιολογίες τους.

Τους είδαμε να θρέφουν τα φίδια του φασισμού για να μας τρομάξουν. Τους είδαμε να παίρνουν τη μπουκιά απ’το στόμα των παιδιών μας. Τους είδαμε να πληγώνουν τους γιατρούς μας και να τους στέλνουν μακριά απ’την Ελλάδα. Τους είδαμε να πληγώνουν τους νέους μας και να τους στέλνουν ακόμη πιο μακριά. Τους είδαμε να τσαλακώνουν το κεσεδάκι γιαούρτι του παππού και να κόβουν στα δυο το χαπάκι της γιαγιάς. Τους είδαμε ν’αφήνουν κλειστά σχολεία. Τους είδαμε να βάζουν φωτιά σε δεμένους ασθενείς…

Τους είδαμε σου λέω!

Κι εμείς τους αντιμετωπίσαμε με όλη τη σοβαρότητα που επεβάλετο: αναλύοντας τις καταστάσεις, προσπαθώντας να κατανοήσουμε τι συμβαίνει, συμμετέχοντας στις εκλογές και στα δημοψηφίσματά τους…

Και τί έγινε?! Να στο πω απλά?  Χέστηκ’η Φατμέ, στο Γενί Τζαμί! Αυτό έγινε…

Τι λες λοιπόν, να τους κουφάνουμε όλους?!

Τί λες να ψηφίσουμε μόνο για ανθρώπους που ως τώρα ήταν εκτός βουλής?!

Νομίζεις πως έχουμε τίποτε να χάσουμε?

Εσύ που ψήφιζες πασοκ από παράδοση (όχι βέβαια για την παράδοση της χώρας στα ΔΝΤ, ΤΧΣ, ΕΜΣ, ΦΧΨ κι Ω)

Εσύ που ψήφιζες νέα δημοκρατία γιατί πίστευες ότι θα σου εξασφαλίσει μια θεσούλα (ή ότι θα σου την διατηρήσει…. κούνια που σε κούναγε…)

Εσύ που ψήφιζες χρυσαύγουλα (γιατί δε στύβεις το μυαλό σου, όσο μικρό κι αν είναι, και δεν την ψιλιάζεσαι ότι το δικό σου παιδί θα χτυπήσουν αύριο)

Εσύ που ψήφιζες  ποτάμια και λιμνούλες (γιατί αν και Έλλην ορθόδοξος την έχεις δει βαθιά προτεστάντης)

Εσύ που ψήφιζες κκε (γιατί σου θυμίζει το ένδοξο παρελθόν που οι σημερινοί έχουν ποδοπατήσει)

Εσύ που ψήφιζες συριζα (γιατί η πρώτη φορά γυαλιστερά πέρασε και δεν ακούμπησε… μα καθόλου δεν ακούμπησε λέμε…)

Εσύ που ψήφιζες λεβέντες (που, εντάξει, το σουρεαλιστικό το είχε, αλλά τώρα είναι πολύ ρεαλιστής κι αν ήταν στο χέρι του θα μας έβαζε να πληρώσουμε κι αποζημίωση στην Άγκελα γιατί δεν εκτιμήσαμε την καλωσύνη της)

Στο χέρι μας να βάλουμε λίγο χιούμορ στη ζωή μας!

Και να τους κάνουμε να κλάψουνε με μαύρο δάκρυ! Αυτούς που πούλησαν ακόμη και τις μελλοντικές ψήφους μας και τις ενεχειρίασαν για να πάρουν δάνεια και να μπορούν να μας κλέψουν τη ζωή!

Όχι, ρε συ! Δε θέλω να διαλέξω ποιος θα διαχειριστεί το τρίτο μνημόνιο!

tsolias euro

Categories: Uncategorized | 1 σχόλιο

Il semblerait que la nature de l’ultime révolution à laquelle nous avons à faire face est précisément celle-ci : nous sommes en train de développer toute une série de techniques qui permettront aux oligarchies aux commandes – qui ont toujours existé et qui probablement existeront toujours – d’amener les gens à aimer leur servitude. Aldous Huxley

On l’a dit si souvent «1984 est un roman, pas un mode d’emploi»….

On l’a dit si souvent «1984 est un roman, pas un mode d’emploi»….

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Categories: Uncategorized | Σχολιάστε

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.