Σαάντ #Χαρίρι: Ο πόλεμος της Μεσογείου ξεκίνησε

Του Hervé LE BIDEAU (μετάφραση δική μου)

Αρχές Ιανουαρίου 2017, σχετικά με «τις επιπτώσεις της αμερικανικής αποτυχίας στην Συρία», έγραφα στο μπλογκ μου «αν θέλουν ν’ανεβάσουν τις τιμές (των υδρογονανθράκων), πρέπει τουλάχιστον κάθε φορά που το Ιράν ή το Ιράκ πουλούν ένα βαρέλι στην διεθνή αγορά, η Σαουδική Αραβία να μειώνει αντίστοιχα την παραγωγή της».

Έντεκα μήνες αργότερα, η τιμή του βαρελιού πέρασε από τα 40 στα 65 $, διότι η Σαουδική Αραβία περιόρισε την παραγωγή της. Αυτό είναι σε όφελος των ΗΠΑ και της Ρωσίας οι οποίες αύξησαν τις εξαγωγές τους προς την Ευρώπη, σε ανεβασμένες τιμές. ΟΙ σχέσεις μεταξύ Μοχάμεντ Μπεν Σαλμάν και Τραμπ και Πούτιν είναι εξαιρετικές. Αυτό του επέτρεψε, εν πλήρη ατιμωρησία, να προχωρήσει σε αυτήν την επίδειξη δύναμης εναντίον της δυσκίνητης βασιλικής του οικογένειας, και στην ταπείνωση που επέβαλε στον «υποτελή» του Σαάντ Χαρίρι.

Στην πραγματικότητα, ο ακτιβισμός που επιδεικνύει ο Μοχάμεντ Μπεν Σαλμάν μοιάζει να είναι συνέπεια μεγάλης αγωνίας από πλευράς της βασιλικής δυναστείας. Διότι το μέλλον της προαναγγέλλεται απειλητικό.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Καναδάς και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την εκμετάλλευση της ασφαλτούχου άμμου και, μετά του σχιστολιθικού πετρελαίου και αερίου. Αυτό μπορούσε να αποτελεί συμφέρουσα επιχείρηση μόνον αν η τιμή του πετρελαίου ήταν πάνω από 60$ (την εποχή εκείνη ήταν στα 30). Εξ ου και οι πόλεμοι (ή τα εμπάργκο) που έπληξαν τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες (Ιράκ, Ιράν και, στη συνέχεια, Λιβύη, Νιγηρία, Κονγκό και ακόμη και την Ρωσία) με μοναδική εξαίρεση την Σαουδική Αραβία.

Αυτή η μείωση της προσφοράς πετρελαίου έπρεπε να είναι σε όφελος των αμερικανο-σαουδών συνεργών. Αλλά, εμφανίστηκαν δυο εμπόδια.

Το πρώτο ήταν η εκκίνηση της εκμετάλλευσης του εξαιρετικού κοιτάσματος φυσικού αερίου του Περσικού Κόλπου, που έγινε σε συνεργασία Κατάρ και Ιράν από την δεκαετία του 1990. Όμως, ήδη από το 2005, υπήρξαν σχέδια αξιοποίησης και μεταφοράς μέσω αγωγών προς την Ευρώπη. Ο ένας, τον οποίο στήριζε η Γαλλία, ξεκινούσε από το Κατάρ και κατέληγε στην Μεσόγειο μέσω Συρίας. Οδήγησε στον πόλεμο κατά του Μπασάρ Ελ Άσσαντ, ο οποίος δεν τελείωσε ακόμη.

Ο δεύτερος, τον οποίο στήριξε η Ρωσία, συνέδεε το Ιράν με την Ιταλία, περνώντας από την Τουρκία. Η υλοποίησή του υπόκειται στην άρση των αμερικανικών ποινών κατά του Ιράν κατά των οποίων η κυβέρνηση Τραμπ διεξάγει πόλεμο καθυστέρησης. Σημειωτέον ότι η Τουρκία θα ωφελούνταν αυτού του αγωγού ενώ για την Σαουδική Αραβία θα αποτελούσε αθέμιτο ανταγωνισμό, καθώς κάθε παράδοση φυσικού αερίου στην Ευρώπη θα οδηγούσε σε μειώσεις πωλήσεων του σαουδικού πετρελαίου. Αραβία και ΗΠΑ χάνουν τον Τούρκο σύμμαχό τους.

Το τέλος του πολέμου στη Συρία θα έπρεπε να σημάνει το τέλος της ακολουθίας των πολέμων στον Κόλπο, αλλά ενώ δεν έχει λήξει ακόμη, ήδη διαφαίνεται στον ορίζοντα η αρχή των πολέμων των πετρελαίων και του αερίου της Μεσογείου.

Πράγματι, από το 2005, γεωτρήσεις οι οποίες ξεκίνησε η Ελλάδα έφεραν στο φως την παρουσία σημαντικών κοιτασμάτων αερίου και πετρελαίου γύρω από την Κύπρο. Λόγω του ότι το βόρειο τμήμα του νησιού διεκδικείται από την Τουρκία, τα κοιτάσματα αυτά μπορεί να τα διεκδικήσει η Ελλάδα, αλλά και η Τουρκία, η Αίγυπτος (κοιτάσματα που ανακαλύφθηκαν το 2012), το Ισραήλ (που εκμεταλλεύεται το κοίτασμα Λεβιάθαν από το 2012), καθώς και από την Συρία και τον Λίβανο (το κοίτασμα του Λεβάντε φέρεται να περιέχει, από μόνο του 1,7 δις βαρέλια πετρέλαιο και 3.500 δις κυβικά μέτρα αερίου).

Η εκμετάλλευση των πόρων αυτών θα ήταν καταστροφική για τις ΗΠΑ, την Ρωσία και την Σαουδική Αραβία. Θα ήταν όμως σε όφελος όλων των χωρών στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου, και της Ευρώπης.

Η πρώτη πράξη αυτού του νέου πολέμου της Μεσογείου έλαβε χώρα όταν η Σαουδική Αραβία πήρε όμηρο τον Λιβανέζο Πρωθυπουργό, Σαάντ Χαρίρι.

Ένα άρθρο του Figaro, στις 29/09/2017, που υπέγραφε η Sunniva Rose, υπενθυμίζει πως, το 2013, «μια πενηνταριά εταιρείες είχαν επιλεγεί (από τον Λίβανο) για να συμμετέχουν σε διαγωνισμό κατοχύρωσης αδειών εκμετάλλευσης. Ήταν μια διαδικασία που παρέμεινε νεκρό γράμμα λόγω της παραίτησης του τότε Πρωθυπουργού, Νατζίμπ Μικατί. Έπρεπε να φθάσει ο Οκτώβριος του 2016 και η εκλογή του Μισέλ Αούν… για να ψηφίσει το κοινοβούλιο… τον φορολογικό νόμο που διέπει τους υδρογονάνθρακες, στις 19 του Σεπτέμβρη που πέρασε …).

Ας μην γελιόμαστε: η αναγκαστική παραίτηση του Πρωθυπουργού Χαρίρι είναι πολύ περισσότερο από μια επανάσταση παλατιού. Είναι μια προειδοποίηση σε όλους τους γείτονες στην Μεσόγειο (με εξαίρεση του Ισραήλ) που θα ήθελαν να εκμεταλλευτούν τους θαλάσσιους πόρους υδρογονανθράκων τους. Είναι η πρώτη πράξη του πολέμου της Μεσογείου που ξεκίνησε. Η Αραβία δεν έχει τίποτε να κερδίσει αλλά πολλά να χάσει.

Propos d’un ancien du SDECE

Advertisements
Categories: Uncategorized | Ετικέτες: ,,,,,,,,,, | Σχολιάστε

Η κόλαση του γερμανικού θαύματος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε εδώ, στα γαλλικά. Μετάφραση δική μου.

Το μοντέλο που εμπνέει τον Εμμανουέλ Μακρόν

Ο γερμανικός πληθυσμός που κλήθηκε στις κάλπες στις 24 Σεπτεμβρίου, ποτέ δεν είχε τόσο λίγους ανέργους. Ούτε και τόσους φτωχούς. Η διάλυση της κοινωνικής προστασίας στα μέσα της δεκαετίας του 2000 μετέτρεψε τους ανέργους σε φτωχούς εργαζόμενους. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές αποτελούν πηγή έμπνευσης της αναδιαμόρφωσης του Εργατικού Δικαίου που η γαλλική κυβέρνηση θέλει να επιβάλει μέσω διαταγμάτων.

Από τον Olivier Cyran

Οκτώ η ώρα: το Jobcenter της βερολινέζικης συνοικίας του Pankow μόλις άνοιξε τα ρολά του και ήδη μια δεκαπενταριά άτομα είναι στην ουρά μπροστά στο γκισέ υποδοχής, καθένα κλεισμένο σ’ένα κουκούλι αγχωμένης σιωπής.  «Γιατί βρίσκομαι εδώ; Διότι αν δεν απαντήσεις στις κλήσεις τους, σου παίρνουν το λίγο που σου δίνουν, γκρινιάζει ένας πενηντάρης χαμηλόφωνα.  Ούτως ή άλλως, δεν έχουν τίποτα να σου προτείνουν. Πέρα, ίσως, από μια θέση πωλητή σώβρακων με καρφιά, ποιος ξέρει.»  Η νύξη του φέρνει ένα θαμπό χαμόγελο. Πριν από έναν μήνα, μια μητέρα μονογονεϊκής οικογένειας, 36 ετών, άνεργη εκπαιδευτικός, έλαβε επιστολή από το Jobcenter του Pankow βάσει της οποίας έπρεπε, αλλιώς θα είχε να αντιμετωπίσει ποινές, να θέσει υποψηφιότητα για εργασία πωλήτριας σε σεξ σοπ.  «Τα είδα όλα, με το Jobcenter μου, αλλά αυτό ήταν το κερασάκι», αντέδρασε η ενδιαφερόμενη στο Διαδίκτυο, πριν ανακοινώσει την πρόθεσή της να καταθέσει μήνυση για κατάχρηση εξουσίας.

Έξω, στο παρκινγκ των εργατικών κατοικιών, η «κινητή μονάδα στήριξης» του κέντρου ανέργων του Βερολίνου, είναι ήδη σε ετοιμότητα. Σε ένα πτυσσόμενο τραπεζάκι μπροστά στο μικρό λεωφορείο της ομάδας, η κυρία Nora Freitag, 30 ετών, τοποθετεί μια στοίβα εντύπων με τον τίτλο «Πώς να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου απέναντι στο Jobcenter».  «Αυτή η πρωτοβουλία ξεκίνησε το 2007, από την προτεσταντική Εκκλησία. Υπάρχει πολλή απελπισία, πολλή αδυναμία, επίσης, μπροστά σε αυτό το γραφειοκρατικό τέρας που οι άνεργοι αντιλαμβάνονται, όχι αναίτια, σαν απειλή.»

Μια κυρία, που έχει περάσει τα εξήντα εδώ και κάποιο καιρό, πλησιάζει με διστακτικό βήμα. Μοιάζει φριχτά αμήχανη κι ενοχλημένη να εμφανίζεται μπροστά σε αγνώστους. Η σύνταξή της, κάτω από 500 ευρώ τον μήνα, δεν της φτάνει για να ζήσει και παίρνει ένα συμπλήρωμα που της καταβάλει το Jobcenter της. Καθώς ζορίζεται να τα βγάλει πέρα, εδώ και λίγο καιρό έχει πρόσκαιρη θέση ημιαπασχόλησης (« minijob ») οικιακής βοηθού σε ένα κέντρο φροντίδας, που της εξασφαλίζει καθαρό μηνιαίο μισθό 340 ευρώ.  «Σκεφτείτε, λέει με φωνή γεμάτη αγωνία, η επιστολή του Jobcenter μου ανακοινώνει ότι δεν του δήλωσα τα εισοδήματά μου και πρέπει να επιστρέψω 250 ευρώ. Μα δεν έχω αυτά τα χρήματα! Εξ άλλου, τα είχα δηλώσει τα εισοδήματά μου από την πρώτη μέρα, το αντιλαμβάνεστε. Πρέπει να έχει γίνει λάθος…» Ένα μέλος της ομάδας την οδηγεί λίγο πιο πέρα για να της δώσει τις συμβουλές του: σε ποιον να απευθύνει ένσταση, ποια πόρτα να χτυπήσει για να καταθέσει μήνυση αν δεν καταλήξει η ένσταση, κλπ. Ενίοτε, το μικρό λεωφορείο γίνεται καταφύγιο για να συζητηθεί ένα πρόβλημα μακριά από τα βλέμματα των περαστικών.  «Είναι ένα από τα αποτελέσματα του Χαρτζ 4, παρατηρεί η κυρία Freitag.  Ο στιγματισμός των ανέργων είναι τόσο έντονος που μερικοί αισθάνονται ντροπή και μόνον αναφερόμενοι στην κατάστασή τους μπροστά σε άλλους.»

Ένα από τα πλέον καταπιεστικά καθεστώτα στην Ευρώπη

Χαρτζ 4: αυτή η κοινωνική σφραγίδα είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, της λεγόμενης Ατζέντας 2010, που έθεσε σε εφαρμογή μεταξύ 2003 και 2005 η συμμαχία μεταξύ Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD) και Πρασίνων του καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ. Φέροντας το όνομα αυτού που είχε την ιδέα, του Πέτερ Χαρτζ, πρώην διευθυντή προσωπικού της Volkswagen, το τέταρτο και τελευταίο κεφάλαιο των μεταρρυθμίσεων αυτών  Jobcenter συγχωνεύει τα κοινωνικά επιδόματα και τις αποζημιώσεις των μακροχρόνια άνεργων (χωρίς εργασία για πάνω από έναν χρόνο) σε ένα ενιαίο κατ’αποκοπή επίδομα, που καταβάλλει το Jobcenter. Το μικρότατο ποσό αυτό – 409 ευρώ τον μήνα, το 2017, για ένα άτομο μόνο – έχει στόχο να αποτελέσει κίνητρο για τον επιδοματούχο, που αναβαπτίζεται «πελάτης», ώστε να βρει ή να ανακτήσει το συντομότερο μια θέση απασχόλησης, όσο άσχημα κι αν πληρώνεται κι όσο απομακρυσμένη κι αν είναι από τις προσδοκίες ή τις ικανότητές του. Η απόδοση του επιδόματος εξαρτάται από ένα καθεστώς ελέγχου που είναι από τα πλέον καταπιεστικά καθεστώτα στην Ευρώπη.

Τέλη του 2016, το δίχτυ Χαρτζ 4 περιλάμβανε περί τα 6 εκατομμύρια άτομα, εκ των οποίων 2,6 εκατομμύρια επίσημων ανέργων, 1,7 εκατομμύριο μη επίσημων που είχαν βγει από τις στατιστικές μέσω της καταπακτής των «μηχανισμών ενεργοποίησης» (επιμορφώσεις, « coaching », δουλειές του 1 ευρώ, minijobs, κλπ.) και 1,6 εκατομμύρια παιδιών δικαιούχων. Σε μια κοινωνία που δομείται γύρω από την λατρεία της εργασίας, συχνά περιγράφονται σαν παραδείγματα προς αποφυγή ή σαν ομήγυρη τεμπέληδων και, ενίοτε, χειρότερα ακόμη. Το 2005, μπορούσες να διαβάσεις σε μια μπροσούρα του υπουργείου οικονομίας, με πρόλογο του υπουργού Wolfgang Clement (SPD) και τίτλο «Προτεραιότητα στους τίμιους ανθρώπους. Ενάντια στις καταχρήσεις, τις απάτες και το σελφ-σέρβις στο κοινωνικό Κράτος»:  «Οι βιολόγοι χρησιμοποιούν ομόφωνα τον όρο “παράσιτα” για να αναφερθούν στους οργανισμούς που ικανοποιούν τις διατροφικές τους ανάγκες εις βάρος άλλων ζωντανών οργανισμών. Βεβαίως, θα ήταν τελείως άκομψο να επεκτείνουμε τις έννοιες που προέρχονται από τον κόσμο των ζώων στους ανθρώπους.»  Και, φυσικά, η έκφραση «παράσιτο Χαρτζ 4» χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τον χείριστο Τύπο, με επικεφαλής την Bild.

Η ζωή των δικαιούχων είναι άθλημα που υπάγεται στις πολεμικές τέχνες. Καθώς το ελάχιστο ποσό δεν τους φτάνει για να πληρώσουν το νοίκι τους, το Jobcenter το αναλαμβάνει, υπό τον όρο να μην υπερβαίνει το ανώτατο όριο που ορίζει η διοίκηση σύμφωνα με τις γεωγραφικές ζώνες.  «Το ένα τρίτο των ατόμων που έρχονται να μας δουν έχουν προβλήματα κατοικίας, αναφέρει η κ. Freitag.  Τις περισσότερες φορές διότι η άνοδος των ενοικίων στις μεγάλες πόλεις, ειδικότερα στο Βερολίνο, του έκανε να βγουν εκτός της περιοχής του Jobcenter Πρέπει, είτε να μετακομίσουν, αλλά χωρίς να έχουν κάπου να πάνε, διότι η αγορά των ενοικιαζόμενων έχει κορεσθεί, είτε να καταβάλλουν την διαφορά από την τσέπη τους, μειώνοντας το ποσό που προορίζεται για την διατροφή.»  Στους 500.000 «Χαρτζ 4» που ζουν στο Βερολίνο, το 40% πληρώνει ενοίκιο που ξεπερνά το όριο που έχει θέσει η διοίκηση.

Το Jobcenter μπορεί επίσης να αποδεσμεύσει, με το σταγονόμετρο, επείγουσες ενισχύσεις. Αυτό του δίνει ένα δικαίωμα ελέγχου που προσεγγίζει σχεδόν μια θέση υπό κηδεμονία. Τραπεζικός λογαριασμός, αγορές, μετακινήσεις, οικογενειακή ζωή, ακόμη κι ερωτική ζωή: καμιά διάσταση της ιδιωτικής ζωής δεν ξεφεύγει από το ταπεινωτικό ραντάρ των ελέγχων. Τα 408 γραφεία του που βρίσκονται σε όλη την χώρα διαθέτουν ένα περιθώριο πρωτοβουλίας και μερικά από αυτά ξεχειλίζουν από φαντασία. Τέλη 2016, για παράδειγμα, το Jobcenter  της Stade, στην Κάτω Σαξωνία, έστειλε ένα ερωτηματολόγιο σε μιάν ανύπαντρη άνεργη που ήταν έγκυος, ζητώντας της να αναφέρει τα στοιχεία και την ημερομηνία γέννησης των σεξουαλικών της συντρόφων.

Η φιλοσοφία αυτού του ιεροεξεταστικού καθεστώτος υπήρχε ήδη, ως σπόρος, στο μανιφέστο που συνυπέγραψαν τον Ιούνιο του 1999 ο Σρέντερ με τον βρετανό ομόλογό του, Τόνυ Μπλαιρ. Οι δυο προφήτες της «σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας» διακήρυτταν την αναγκαιότητα της «μετατροπής του διχτυού ασφαλείας των κοινωνικών κεκτημένων σε εφαλτήριο προς την ατομική ευθύνη.»  Διότι, έλεγε αυτό το κείμενο με τίτλο «Ευρώπη: ο τρίτος δρόμος, το νέο κέντρο», «μια εργασία μερικής απασχόλησης ή μια απασχόληση με χαμηλό μισθό είναι καλύτερα από καθόλου απασχόληση, διότι διευκολύνουν την μετάβαση από την ανεργία στην απασχόληση.»  Ένας φτωχός που ιδρώνει, καλύτερα από έναν φτωχό που είναι άνεργος: αυτή η καφενειακή αλήθεια ήταν η ιδεολογική μήτρα της «αναμφίβολα σημαντικότερης τομής στην ιστορία του γερμανικού κοινωνικού Κράτους από την εποχή του Βίσμαρκ», σύμφωνα με την διατύπωση του Christoph Butterwegge, ερευνητή κοινωνικών επιστημών στο πανεπιστήμιο της Κολωνίας.

Στην Γαλλία, οι νόμοι Χαρτζ αποτελούν, εδώ και δώδεκα χρόνια, ανεξάντλητη πηγή αγαλλίασης μεταξύ των εργοδοτικών, μιντιακών και πολιτικών κύκλων. Η επαναλαμβανόμενη ωδή στο «γερμανικό μοντέλο» ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο από τότε που ο κ. Εμμανουέλ Μακρόν είναι στο Ελυζέ (ΣτΜ: γαλλικό προεδρικό μέγαρο), για τον οποίο η «Η Γερμανία μεταρρύθμισε θαυμάσια». Άποψη που σπάνια αμφισβητείται από τους αρχισυντάκτες.  «Ο γερμανός καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ επέβαλε με πυγμή τις μεταρρυθμίσεις που οδήγησαν στην ευημερία της χώρας του», υπενθύμισε ο διευθυντής έκδοσης της εφημερίδας  Monde την επομένη της εκλογής του υποψήφιου του «start-up έθνους», για να τον ικετεύσει να επιδείξει σιδερένια πυγμή στις δικές του μεταρρυθμίσεις. Οι οικονομολόγος Pierre Cahuc, εμπνευστής μαζί με τους Marc Ferracci και Philippe Aghion της αναδιαμόρφωσης της αγοράς εργασίας που οραματίστηκε ο Μακρόν, χαιρετίζει επίσης την «εξαιρετική επιτυχία της γερμανικής οικονομίας».  Εκτιμά πως ο Χαρτζ 4, όχι μόνο «είναι καλύτερος για την απασχόληση», αλλά είναι και προτιμότερος για να διαδοθεί η χαρά και η καλή διάθεση, αφού «οι Γερμανοί δηλώνουν όλο και πιο ικανοποιημένοι από την κατάστασή τους, ειδικά οι πιο φτωχοί, ενώ η ικανοποίηση των Γάλλων λιμνάζει».

Αν «οι πιο φτωχοί» καταφέρνουν ακόμη να συγκρατήσουν τον ενθουσιασμό τους στις ουρές αναμονής των Jobcenters, είναι αδιαμφισβήτητο ότι τα σχέδια του κ. Μακρόν έχουν ως άμεση πηγή έμπνευσης το «γερμανικό μοντέλο». Ειδικότερα, το άδειασμα του Εργατικού Δικαίου και η ενίσχυση του ελέγχου των ανέργων, στους οποίους θα επιβάλλεται ποινή σε περίπτωση άρνησης δυο διαδοχικών προτάσεων απασχόλησης. Κανείς δεν μπόρεσε να περιγράψει με λιγότερα λόγια το πνεύμα του Χαρτζ 4 από τον γάλλο πρόεδρο όταν, στις 3 Ιουλίου, μπροστά στο Κοινοβούλιο που είχε συγκαλέσει στις Βερσαλλίες, ότι «το να προστατεύεις τους πιο αδύναμους δεν σημαίνει να τους μετατρέπεις σε μόνιμα εξαρτώμενους από τις ενισχύσεις του Κράτους» αλλά (σημαίνει) να τους δώσεις τα μέσα να – και ενδεχομένως, να τους αναγκάσεις να – «παίξουν αποτελεσματικά ρόλο στην δική τους μοίρα.»  Με μια λεκτική ακροβασία που πλησίαζε αυτές που κάποτε έκαναν οι προωθητές του Χαρτζ 4, πρόσθετε:  «Πρέπει να αντικαταστήσουμε την ιδέα της κοινωνικής ενίσχυσης (βλ. επιδόματα) (…) με μια πραγματική πολιτική ενσωμάτωσης των πάντων. »  Για τον κ. Σρέντερ, το πρόταγμα ενάντια στους φτωχούς ήταν πιο λακωνικό: «Να ενθαρρύνουμε και να απαιτούμε»  fördern und fordern »).

Εξ άλλου, ο κ. Χαρτζ δεν έκανε λάθος. Στην Γαλλία, ο συντάκτης των νόμων που φέρουν το όνομά του χαίρει ακόμη κολακευτικής φήμης. Στην Γερμανία, δεν ξέχασαν την καταδίκη του, το 2007, σε δυο χρόνια φυλάκισης με αναστολή και 500.000 πρόστιμο για «εξαγορά κοινωνικής ειρήνης» στην Volkswagen ποτίζοντας τα μέλη της επιτροπής επιχείρησης με δωροδοκίες, εξωτικά ταξίδια και υπηρεσίες πορνών. Κι έτσι, κανείς δεν θέλει πια ν’ακούει γι’αυτόν. Για να βρει ακροατήριο που πάντα είναι έτοιμο να τον χειροκροτήσει, ο πρώην διευθυντής ανθρώπινων πόρων καταφεύγει στην Γαλλία. Το Κίνημα των επιχειρήσεων της Γαλλίας (Medef – Στμ: Εργοδοτική Ένωση) τον καλεί τακτικά, και ο κ. Ολάντ, όταν ήταν πρόεδρος, φέρεται να σκέφτηκε να τον περιλάβει στους συμβούλους του. Τώρα πια, στον κ. Μακρόν είναι που επιφυλάσσει τις μαντείες του, μέσω Τύπου.

Κι όμως, ο κ. Χαρτζ έπαιξε μόνο ρόλο κομπάρσου στην έλευση των μεταρρυθμίσεων Σρέντερ. Ήταν βέβαια πρόεδρος της επιτροπής της οποίας οι εργασίες έθεσαν τις βάσεις των μεταρρυθμίσεων. Αλλά, αυτό που ενορχήστρωσε τις επιχειρήσεις ήταν το Ίδρυμα Bertelsmann. Το «φιλανθρωπικό» έργο του μιντιακού και εκδοτικού ομίλου με την μεγαλύτερη επιρροή στην Γερμανία ήταν στην καρδιά της διαδικασίας επεξεργασίας της Ατζέντας  2010: χρηματοδότηση εκθέσεων ειδικών και συνεδρίων, διάδοση επιχειρηματολογίας μεταξύ των δημοσιογράφων, δικτύωση «καλοθελητών».  «Χωρίς τη δουλειά προετοιμασίας, υποστήριξης και εξυπηρέτησης που αναπτύχθηκε σε όλα τα επίπεδα  από το Ίδρυμα Bertelsmann, οι προτάσεις της επιτροπής Χαρτζ κι η νομοθετική μετάφρασή τους δεν είχαν ποτέ δει το φως της μέρας», παρατηρεί η Helga Spindler, καθηγήτρια δημοσίου δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Duisburg. Το ίδρυμα θα φτάσει ακόμη και στο σημείο να καλέσει τα δεκαπέντε μέλη της επιτροπής σε ταξίδια μελέτης σε πέντε χώρες που θεωρούνται ως προχωρημένα σε θέματα αξιοποίησης του αποθέματος ανέργων: Δανία, Ελβετία, Κάτω Χώρες, Αυστρία και Ηνωμένο Βασίλειο.

Κανονικές θέσεις απασχόλησης που μετατρέπονται σε πρόσκαιρες

Στις 16 Αυγούστου, ο κ. Χαρτζ παραδίδει τα συμπεράσματά του στον κ. Σρέντερ, κάτω από τον θόλο του γαλλικού καθεδρικού ναού του Βερολίνου. Είναι μια «μεγάλη μέρα για τους ανέργους», ενθουσιάζεται ο καγκελάριος, που υπόσχεται να επαναφέρει στη δουλειά δυο εκατομμύρια από αυτούς, εντός των επόμενων δυο ετών. Ζυγίζοντας 344 σελίδες, η έκθεση της επιτροπής περιλαμβάνει δεκατρείς «ενότητες καινοτομίας» που συντάσσονται σε ένα ιδίωμα μαναντζερίστικο βασισμένο σε « engleutsch » (μείγμα γερμανικής και αγγλικής γλώσσας) με πληθώρα εκφράσεων του τύπου « controlling », « change management », « bridge system για ηλικιωμένους ενεργούς », « νέες δυνατότητες αγγαρείας και εθελοντική εργασία »…  Το Jobcenter περιγράφεται ως «βελτιωμένη υπηρεσία προς τους πελάτες ».

Το καθεστώς που γεννήθηκε από αυτήν την αντιγλώσσα τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2005 και ήρθε να «κουμπώσει» με το άλλο πακέτο της Ατζέντας 2010 που ενορχηστρώνει την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας. Το να φορτώσεις τους ανέργους μέσα στο μισθοδοτικό χωνί επέβαλε την σφυρηλάτηση ενός ευρέως πακέτου εργαλείων για τους εργοδότες: αποφορολόγηση των χαμηλών μισθών, εκκίνηση των minijobs των 400 ευρώ και, μετά, 450 ευρώ τον μήνα, απαλοιφή των ορίων προσφυγής στην προσωρινή εργασία, επιδοτήσεις των γραφείων εύρεσης πρόσκαιρης εργασίας (ή δανεισμού εργαζομένων) που χρησιμοποιούν μακροχρόνια άνεργους, κλπ. Ο πυρετός του χρυσού χτυπά τους επιχειρηματίες, ειδικά στον τομέα των υπηρεσιών. Καθώς τροφοδοτούνται με φρέσκα τάγματα από τα Jobcenters, επωφελούνται της ευλογίας για να μετατρέπουν κανονικές θέσεις απασχόλησης σε πρόσκαιρες θέσης – κι αυτοί που τις κατείχαν έχουν το ελεύθερο να πάνε με την σειρά τους να κάνουν ουρά στο Jobcenter για να συμπληρώσουν τον ισχνό μισθό τους. Ο δανεισμός εργαζομένων κι η πρόσκαιρη απασχόληση γνωρίζουν έκρηξη, περνώντας από 300.000 άτομα, το 2000, σε σχεδόν 1.000.000, το 2016. Συγχρόνως, η αναλογία φτωχών εργαζομένων – που έχουν μισθό κατώτερο των 979 ευρώ τον μήνα – περνά από το 18 στο 22%. Η δημιουργία, το 2015, του ελάχιστου μισθού, που ορίστηκε στα 8,84 ευρώ την ώρα, το 2017, δεν αντέστρεψε την τάση: 4,7 εκατομμύρια ενεργοί επιβιώνουν σήμερα ακόμη με ένα minijob με ανώτατο όριο μισθού στα 450 ευρώ τον μήνα. Η Γερμανία μετέτρεψε τους ανέργους της σε εξαθλιωμένους.

Τα παιδιά καλούνται στο Jobcenter

Το Χαρτζ 4 λειτουργεί όπως μια υπηρεσία πρόσκαιρης υποχρεωτικής εργασίας. Οι απειλές ποινών που κρέμονται πάνω από το κεφάλι του «πελάτη» τον κρατούν μόνιμα στο έλεος μιας ενέδρας. Υπό κανονικές συνθήκες, ο κ. Jürgen Köhler, ένας Βερολινέζος 63 ετών, ασκεί το επάγγελμα του ανεξάρτητου γραφίστα. Καθώς βρέθηκε αντιμέτωπος με τον ανταγωνισμό των μεγάλων γραφείων που σπάνε τις τιμές, δεν έχει πια αρκετές παραγγελίες για να ζήσει και γράφτηκε στο Jobcenter.  «Μια μέρα, διηγείται πίνοντας έναν καφέ, μια επιστολή μου ανακοινώνει ότι πρέπει να παρουσιαστώ την επόμενη Δευτέρα και Τρίτη, στις 4 το πρωί, στην πόρτα ενός γραφείου πρόσκαιρης απασχόλησης για να δουλέψω σ’ένα εργοτάξιο και να πληρωθώ το ίδιο βράδυ. Κι ότι πρέπει να εξοπλιστώ μ’ένα ζευγάρι παπούτσια ασφαλείας. Φυσικά, δεν διαθέτω τέτοιου είδους εξοπλισμό και ποτέ δεν εργάστηκα στις οικοδομές. Το να ξεκινήσω να το κάνω στην ηλικία μου, δεν μου φαινόταν και τόσο καλή ιδέα.»  Καθώς οι προθεσμίες ήταν, όπως συμβαίνει συχνά, πολύ μικρές για να επιχειρήσει ένσταση, ο κ. Köhler δεν έχει άλλη επιλογή απ’το να αμφισβητήσει το μέτρο ενώπιον των δικαστηρίων, ελπίζοντας ότι η υπόθεσή του θα δικαστεί πριν πέσει το δρεπάνι της ποινής που κινδυνεύει να τον μειώσει τα εισοδήματά του κατά 10 %, 30 % ή ακόμη και 100 %. Κανείς δεν αποφεύγει την κιμαδομηχανή, ούτε καν τα παιδιά των δικαιούχων Χαρτζ 4, ηλικίας 15 ως 18 ετών: σε αντάλλαγμα των 311 μηνιαίων ευρώ που καταβάλλονται στον οικογενειακό προϋπολογισμό, και ακόμη κι αν πηγαίνουν ακόμη σχολείο, το Jobcenter μπορεί να τα καλέσει ανά πάσα στιγμή για να τα «συμβουλέψει» να προσανατολιστούν προς τον τάδε ή δείνα τομέα που έχει ζήτηση και να τους κόψει το επίδομα αν χάσουν ένα ραντεβού. Εγγυημένο το παιδαγωγικό αποτέλεσμα πάνω στον έφηβο που έχει ήδη στο μέτωπό του γραμμένο το «Χαρτζ 4.»

Μέλος της ομάδας ανέργων Ver.di, το ενιαίο συνδικάτο των υπηρεσιών, ο κ. Köhler μπόρεσε να έχει έναν δικηγόρο δωρεάν και να λάβει εγκαίρως μιαν ευνοϊκή απόφαση. Δεν έχουν όλοι αυτήν την τύχη. Σχεδόν ένα εκατομμύριο ποινές απαγγέλθηκαν το 2016, με μέση μείωση επιδόματος 108 ευρώ το κεφάλι — μη αμελητέο κέρδος για την Ομοσπονδιακή υπηρεσία εργασίας, αρχή που επιβλέπει τα Jobcenters. Τον ίδιο χρόνο, τα κέντρα αυτά ήταν αντικείμενο 121.000 μηνύσεων που απορρίφθηκαν σε 60 % των περιπτώσεων.  «Οι ποινές σας πέφτουν στο κεφάλι για λόγους τόσο παράλογους που έχεις πιθανότητες να κερδίσεις, αν κινηθείς σωστά, εξηγεί ο κ. Köhler.  Αλλά, η πλειοψηφία των ανέργων δεν είναι ενημερωμένη για τα δικαιώματά της και τα υπερασπίζεται άσχημα. Οι περισσότεροι δεν τα υπερασπίζονται καν.»

Δεν ήταν όμως ανέκαθεν έτσι τα πράγματα. Το 2003 και το 2004, δεκάδες χιλιάδες ανέργων και μισθωτών διαδήλωναν αυθόρμητα κάθε Δευτέρα, σε πολλές πόλεις της Γερμανίας, για να φράξουν τον δρόμο στις μεταρρυθμίσεις Σρέντερ. Ξεκινώντας από την Ανατολή, όπου τα συνθήματα αναφέρονταν ξεκάθαρα στις «διαδηλώσεις της Δευτέρας» του φθινοπώρου 1989 κατά της εξουσίας, το κίνημα διαδόθηκε γρήγορα στη Δύση, εκπλήσσοντας τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που λίγη διάθεση είχαν να ακολουθήσουν.  «Τα συνδικάτα δίστασαν πολύ, παραδέχεται ο κ. Ralf Krämer, ομοσπονδιακός γραμματέας της Ver.di σε οικονομικά θέματα.  Η θέση τους ήταν ιδιαίτερα αμφίσημη, πολύ περισσότερο που δυο εκπρόσωποί τους είχαν συμμετάσχει στην επιτροπή Χαρτζ, ο ένας από το DGB [Γερμανική Συνομοσπονδία των Συνδικάτων], κι ο άλλος από μας. »  Πέραν των δυο συνδικαλιστών, η επιτροπή Χαρτζ περιλάμβανε δυο αιρετούς, δυο πανεπιστημιακούς, έναν ανώτατο δημόσιο υπάλληλο και επτά « top managers », εκ των οποίων αυτούς της Deutsche Bank, του ομίλου χημικών BASF και του γραφείου συμβούλων McKinsey.  «Το συνδικαλιστικό κίνημα στην Γερμανία είναι παραδοσιακά κοντά στο SPD, συνεχίζει ο κ. Krämer.  Προφανώς, οι μεταρρυθμίσεις Σρέντερ δεν μπόρεσαν αν επιβληθούν παρά μόνον επειδή η κυβέρνηση ήταν σοσιαλδημοκράτες. Αλλιώς, η αντίσταση θα ήταν πολύ εντονότερη.

Το Νοέμβρη του 2003, προς γενική έκπληξη, μια διαδήλωση που οργανώθηκε από τα συνδικάτα συγκεντρώνει εκατό χιλιάδες κόσμου, στο Βερολίνο.  «Πολλοί συνδικαλιστές ήταν παρόντες, όπως κι εγώ, διότι στη Ver.di η βάση είχε αντιληφθεί ότι οι μεταρρυθμίσεις αυτές δεν είχαν σαν στόχο τίποτε άλλο παρά να ευνοήσουν την αγορά των χαμηλών μισθών, συνεχίζει ο κ. Krämer.  Αλλά, η διεύθυνση του DGB καθυστέρησε. » Πέντε μήνες αργότερα, νέες διαδηλώσει σε Βερολίνο, Στουτγάρδη και Κολωνία κατεβάζουν στον δρόμο μισό εκατομμύριο κόσμο: ποτέ δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο η χώρα από την μεταπολεμική εποχή. Αυτήν την φορά, οι επικεφαλής των συνδικάτων βρίσκονται επικεφαλής των διαδηλώσεων.  «Θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει αν είχε συνεχιστεί η δυναμική, λέει λυπημένος ο κ. Krämer.  Αλλά, το DGB φοβήθηκε πως θα χάσει τον έλεγχο κι απέφυγε να καλέσει σε άλλες κινητοποιήσεις. Οι “διαδηλώσεις της Δευτέρας ” βρέθηκαν απομονωμένες και το κίνημα έσβησε. Χάσαμε μιαν ιστορική ευκαιρία. Πρέπει να πούμε πως η αντιπαράθεση δεν είναι μέρος της γερμανικής συνδικαλιστικής κουλτούρας. Δεν συνηθίζουμε να αμφισβητούμε τις αποφάσεις μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, αν και, προσωπικά, μετανιώνω γι’αυτό.»

Περιέργως, η αποτυχία αυτή δεν έκανε τα συνδικάτα να σκεφτούν πώς θ’αλλάξουν στρατηγική. Ούτε στη Ver.di ούτε στο DGB — του οποίου η Ver.di είναι μέλος, αλλά όπου τα συνδικάτα του μεταλλουργικού και του χημικού τομέα είναι σε θέση ισχύος — οι ηγέτες δεν θεώρησαν χρήσιμο ν’ανοίξουν συζήτηση σχετικά με τον παράνομο χαρακτήρα των «πολιτικών» απεργιών, αυτήν την παραξενιά του γερμανικού δικαίου που απαγορεύει στα συνδικάτα να καλέσουν σε απεργία κατά των νόμων που θεωρούνται αρνητικοί για τα συμφέροντα των μισθωτών. «Γενική απεργία »; Η έκφραση κάνει να ανασηκωθούν τα φρύδια του κ. Mehrdad Payandeh, μέλους της ομοσπονδιακής διευθύνουσας επιτροπής του DGB, επί οικονομικών θεμάτων.  «Για μας, μια απεργία έχει νόημα μόνον αν αποτύχουμε να διαπραγματευθούμε αυξήσεις μισθών στους τομείς όπου εκπροσωπούμαστε. Αυτό συμβαίνει σπάνια. Η νομιμότητά μας, είναι τα μέλη μας, όχι ο δρόμος. Δεν είμαστε σαν αυτές τις χώρες του Νότου όπου κάνουν απεργία για το τίποτα!»

Πολυλογάς και θερμός, ο κ. Payandeh ενσαρκώνει αρκετά καλά την συνδικαλιστική κουλτούρα που περιέγραψε ο κ. Krämer. Ο άνθρωπος του DGB δίνει περισσότερη προσοχή στα αφεντικά που γνωρίζει και των οποίων επαινεί την «ικανότητα συνεργασίας με τα συνδικάτα», παρά στους ανέργους του Χαρτζ 4 ή στους σκλάβους της πρόσκαιρης εργασίας, που τους τοποθετεί εκτός της περιμέτρου του.  «Και βέβαια είμαι κατά των ποινών Χαρτζ 4 και κατά της φτώχειας, διαμαρτύρεται.  Αλλά, οι νόμοι που ψηφίζονται από το Bundestag δεν είναι της αρμοδιότητάς μας. Για μας, ο στόχος είναι να υπερασπιζόμαστε τους μισθωτούς μας, στις κλαδικές συμφωνίες.»  Όμως, τέτοιου είδους συμφωνίες υπάρχουν μόνο στους κλάδους της μεταλλουργίας και της χημείας. Στη σκιά τους, η παντοδύναμη βιομηχανία των υπηρεσιών απορροφώ εργατικά δύναμη όλο και περισσότερο για αγγαρείες κι όλο και λιγότερο προστατευμένα.

Όμως, οι μάχες κατά των νόμων Χαρτζ άφησαν βαθειά ίχνη στην χώρα. Αφαίρεσαν σημαντική δύναμη από το SPD, το οποίο παραπατάει ακόμη μετά την αιμορραγία περίπου 200.000 μελών που έφυγαν, από το 2003. Αλλά, αναδιαμόρφωσαν και το πολιτικό τοπίο, ωθώντας ένα μέρος των αντιφρονούντων του κόμματος του Σρέντερ να ενωθούν, το 2005, με τους νεοκομμουνιστές του Κόμματος του δημοκρατικού σοσιαλισμού (PDS) για να δημιουργήσουν το Die Linke (Η Αριστερά), που είναι σήμερα ο μόνο σχηματισμός στο Bundestag που μιλά υπέρ της κατάργησης των νόμων Χαρτζ. Σφυρηλάτησαν επίσης ένα ευρύ δίκτυο ομάδων ανέργων αποφασισμένων να ακουστούν μέσα από δράσεις αλληλοβοήθειας και αυτοάμυνας — όπως η συλλογικότητα Basta, με βάση στη λαϊκή συνοικία Wedding, στο Βερολίνο, που οργανώνει τακτικά δυναμικές επισκέψεις στα Jobcenters της πρωτεύουσας.

«Για μας, η Γαλλία ήταν παράδειγμα»

Ενώ, στην Γαλλία, αναρωτιόμαστε σχετικά με την δυνατότητα να αντιταχθούμε στους μεταρρυθμιστικούς ενθουσιασμούς του κ. Μακρόν, πολλοί γερμανοί συνδικαλιστές κρατούν την ανάσα τους.  «Οι μεταρρυθμίσεις Μακρόν μας ανησυχούν ιδιαίτερα, διότι κινδυνεύουν να τραβήξουν τους μισθούς προς τα κάτω και να επηρεάσουν τα πράγματα και σε μας», λέει ο κ. Dierk Hirschel, ένα από τα ηγετικά στελέχη της Ver.di.  «Για μας, η Γαλλία ήταν παράδειγμα σε πολλά θέματα, προσθέτει ο συνάδελφός του Ralf Krämer.  Η σημερινές εξελίξεις μας φαίνονται τραγικές. Ελπίζουμε τα γαλλικά συνδικάτα να μην επαναλάβουν τα λάθη μας και να μπορέσουν να επιδείξουν περισσότερη επιθετικότητα απ’ ό,τι εμείς.»

Ο Olivier Cyran είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας, μαζί με τον Julien Brygo, του Boulots de merde ! Du cireur au trader, enquête sur l’utilité et la nuisance sociales des métiers, (Κωλοδουλειές, Από τον λούστρο στον trader, έρευνα περί της κοινωνικής χρησιμότητας και βλαβερότητας των επαγγελμάτων), εκδ. La Découverte, Παρίσι, 2016.

 

Categories: Uncategorized | Ετικέτες: ,,,,,,,,, | Σχολιάστε

Τα οργουελικά ψέμματα των ολιγαρχικών ΜΜΕ σχετικά με την Καταλωνία: μια σοβαρή απειλή για την δημοκρατία μας

Κυριακή 8 Οκτωβρίου 2017
Του François Serrano

(μετάφραση, στο φτερό: Christine Cooreman)

« Εδώ και πολύ καιρό είχα παρατηρήσει ότι κανένα γεγονός δεν αναφέρονταν με ακρίβεια από τις εφημερίδες, αλλά, στην Ισπανία, για πρώτη φορά, διάβασα άρθρα που δεν είχαν καμία σχέση με τα γεγονότα, ούτε καν εκείνο το είδος σχέσης που συνεπάγεται συνήθως το να ψεύδεσαι σχετικά με αυτά. (…) Έτσι, είδα την ιστορία να γράφεται όχι σε συνάρτηση με αυτό που είχε συμβεί αλλά σε συνάρτηση με αυτό που θα έπρεπε να είχε συμβεί, σύμφωνα με τις διάφορες γραμμές του κόμματος.»

Αυτό ήταν που αντιλαμβάνονταν ο Τζορτζ Όργουελ όταν επέστρεψε, το 1937, στην Αγγλία από τον Ισπανικό πόλεμο, καταλήγοντας στην ανησυχητική διαπίστωση ότι τα ΜΜΕ της εποχής παραπληροφορούσαν πλήρως σχετικά με την επί τόπου κατάσταση με σκοπό τον χειρισμό των ευρωπαϊκών κοινών γνωμών. Ως αυτόπτης μάρτυρας, στην Βαρκελώνη, των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα από το δημοψήφισμα της 1ης Οκτωβρίου, όπου μπόρεσα να πραγματοποιήσω ερευνητική και δημοσιογραφική δουλειά για το L’impertinent, δεν μπορώ παρά να διαπιστώσω, με πολύ μεγάλη ανησυχία, ότι τα μεγάλα γαλλικά ΜΜΕ ψεύδονται αυτήν την στιγμή σχετικά με την Καταλωνία, και αυτό σε αναλογίες απόλυτα οργουελικές: ηθελημένα, ξεδιάντροπα και σε συμφωνία μεταξύ τους, παρουσιάζουν τους υπέρ της ανεξαρτησίας Καταλανούς και την επί τόπου κατάσταση με τον χειρότερο τρόπο, ωθώντας την γαλλική κοινή γνώμη να ταχθεί με την πλευρά της κυβέρνησης Ραχόι που –καθόλου τυχαία- έχει την στήριξη του Μακρόν και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

« «Η ισπανική κυβέρνηση καλεί τους αυτονομιστές να διαλύσουν το καταλανικό κοινοβούλιο και να προκηρύξουν εκλογές στην αυτόνομη κοινότητα. Θα ήταν καλό να αρχίσει να κλείνει η πληγή περνώντας από το κοινοβούλιο της Καταλωνίας (…) μέσω περιφερειακών εκλογών «, δήλωσε ο Inigo Mendez de Vigo, κυβερνητικός εκπρόσωπος, κατά την διάρκεια συνέντευξης τύπου που έλαβε χώρα μετά το υπουργικό συμβούλιο, την Παρασκευή 6 Οκτωβρίου. » Αυτό ανακοίνωνε, για παράδειγμα, το France Info χθες το απόγευμα. Αυτή η «πληροφορία» παρέχεται, με πηχυαίους τίτλους – θα επρόκειτο όντως περί ατομικής πολιτικής βόμβας στην Ισπανία – και απολύτως ίδια, λέξη προς λέξη (ενδιαφέρον, ή μάλλον, ανησυχητικό να το διαπιστώνει κανείς) από πολλά ΜΜΕ όπως οι: Libération, Le Figaro, Le Huffington Post, Le Point, 20 minutes, BFM, Les Échos, κλπ.

Καθώς δεν πίστευα στα μάτια μου διαβάζοντας μια τόσο συνταρακτική είδηση, άρχισα αμέσως να προσπαθώ να κατανοήσω τις αντιδράσεις των μεν και των δε, επί τόπου, στην Ισπανία. Πράγματι, η διάλυση του καταλανικού κοινοβουλίου δεν μπορεί να λάβει χώρα παρά μόνο μέσω της εφαρμογής (για πρώτη φορά από το 1987 που υιοθετήθηκε το σημερινό ισπανικό Σύνταγμα) του Άρθρου 155, που τρομάζει τους πάντες, που αναστέλλει την αυτονομία της περιφέρειας σε συνδυασμό με έκτακτα μέτρα, όπως ζητά η σκληρή πτέρυγα του Partido Popular. Προς τεράστια έκπληξή μου, δεν μπόρεσα παρά να διαπιστώσω ότι… κανένα ισπανικό ΜΜΕ δεν μετέδιδε την είδηση αυτή! Ούτε η EFE, η ισπανική AFP, ούτε η εθνική τηλεόραση TVE, ούτε η La Vanguardia η μάλλον κατά της ανεξαρτησίας καταλανική εφημερίδα, ούτε η TV3 η τοπική FR3 μάλλον υπέρ της ανεξαρτησίας, ούτε η El Pais, ούτε η συντηρητική El Mundo, που είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη στο αφήγημα της κυβέρνησης Ραχόι, και στην ιστοσελίδα της οποίας μπορεί κανείς να δει ολόκληρη την συνέντευξη τύπου.

Υπάρχει μια καλή εξήγηση γι’αυτό … είναι που η ισπανική κυβέρνηση ποτέ δεν ζήτησε καμιά διάλυση του κοινοβουλίου!

Το κύριο θέμα αυτής της συνέντευξης τύπου ήταν – και αυτό σχολιάζουν τα ισπανικά ΜΜΕ από χθες – διατάξεις που διευκολύνουν την μεταφορά των εδρών των επιχειρήσεων που εδρεύουν στην Καταλωνία. Κατά τα άλλα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος χρησιμοποίησε ξύλινη γλώσσα, αυτήν που χαρακτηρίζει την θέση του, σχετικά με την κρίση της Καταλωνίας, αλλά, προπάντων, επιδείκνυε μάλλον ηρεμία και καθόλου απειλή: το βασικό μήνυμά του ήταν προπάντων ότι οι Καταλανοί βουλευτές έπρεπε να έχουν και πάλι διάλογο μεταξύ τους, στο τοπικό κοινοβούλιό τους – πράγμα που μοιάζει περισσότερο ως κοινή λογική. Είπε απλά, ακροθιγώς, στην διάρκεια των ερωταπαντήσεων – κι αυτό είναι που αναδείχτηκε, εκτός πλαισίου, παραμορφωμένο κατά τελείως οργουελικό τρόπο – πως θα ήταν ενδεχομένως καλή ιδέα οι Καταλανοί βουλευτές να προκηρύξουν εκλογές. Κατά κανένα όμως τρόπο δεν υπήρξε μεγάλη επίσημη δήλωση της ισπανικής κυβέρνησης που να ζητούσε διάλυση της Καταλανική βουλής. Εξ άλλου, έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι τα περισσότερα άρθρα στον γαλλικό τύπο περιλαμβάνουν φωτογραφία του Ραχόι, για να ενισχύσουν την επισημότητα της ανακοίνωσης, ενώ δεν ήταν καν παρών σε αυτήν την συνέντευξη τύπου. Το ότι ο λόγος του κυβερνητικού εκπροσώπου δεν είχε τίποτε να κάνει με την παραπληροφόρηση των γαλλικών ΜΜΕ αποδεικνύεται αντικειμενικά από το γεγονός ότι κανένα ισπανικό ΜΜΕ δεν ανέφερε τίποτε σχετικό: φυσικά, αφού όλοι μιλούν ισπανικά, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να τους κάνει να καταπιούν κάτι τέτοιο.

Οπότε, γιατί ένας τέτοιος χειρισμός;

Καθώς πήγα επί τόπου για να καλύψω το γεγονός για το L’impertinent, και με μια προσεκτική ανάγνωση του πώς τα γαλλικά ΜΜΕ κάλυψαν την κρίση τις τελευταίες μέρες, είναι ξεκάθαρο (και εξαιρετικά ανησυχητικό) ότι σήμερα υπάρχει πραγματική συμφωνημένη ολιγαρχική μιντιακή στρατηγική που έχει ως στόχο την παραπληροφόρηση της γαλλικής κοινής γνώμης σχετικά με την Καταλωνία. Ο στόχος είναι να φανεί πως, στην Καταλωνία, επικρατεί μια κατάσταση εκρηκτικής αστάθειας που προκαλείται από γεμάτους μίσος και υστερία αυτονομιστές, για να ανησυχήσουν οι ευρωπαϊκές κοινές γνώμες και να σταθούν, με φόβο, στο πλευρό της κυβέρνησης Ραχόι. Η εν εξελίξει παραπληροφόρηση σχετικά με την Καταλωνία έχει κυρίως ως στόχο τη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης – οι Ισπανοί κι οι Καταλανοί, αυτοί ξέρουν περί τίνος πρόκειται – ώστε να μην ασκήσει πίεση στις τοπικές πολιτικές τάξεις υπέρ μιας παρέμβασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιας ΕΕ που συνεχίζει να θεωρεί ότι πρόκειται για μια εσωτερική υπόθεση της Ισπανίας: κι αυτό είναι εξόχως ψευδές.

Αυτό συνέβαινε ίσως έως την Κυριακή 1η Οκτωβρίου, το πρωί. Αλλά, έκτοτε, έγινε ξεκάθαρα εσωτερική ευρωπαϊκή υπόθεση. Το ισπανικό κράτος, χρησιμοποιώντας βία απόλυτα δυσανάλογη, πάνω σε τελείως ειρηνικούς πληθυσμούς – όπως καταγγέλλει η Διεθνής Αμνηστία – συμπεριλαμβανομένης της χρήσης επικίνδυνου και απαγορευμένου στην Καταλωνία εξοπλισμού κατά των ταραχών – απλούστατα παραβίασε τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όπως το υπενθυμίζει ευτυχώς η εταιρεία συγγραφέων Pen: ιδρυτικά κείμενα της ΕΕ, που όλα τα μέλη της οφείλουν να τηρούν, που κρατούν σε απόσταση την Τουρκία, και που, υπό κανονικές συνθήκες, θα μπορούσαν να επισύρουν ποινές κατά της Ισπανίας βάσει του Άρθρου  7: άρθρου που, από αντιφασισμό οπερέτας, η ΕΕ κάνει να πλανάται πάνω από την Πολωνία, ενώ η χώρα αυτή δεν χτυπά κανέναν απολύτως. Στο θέμα αυτό, είναι απόλυτα σκανδαλώδες που η Libération κατέφθασε προς βοήθεια της ισπανικής κυβέρνησης με το υποτιθέμενο « Désintox » της, έχοντας ως τίτλο, ελεεινό κι ανατριχιαστικό, ότι : « Καμία ευρωπαϊκή συνθήκη δεν προβλέπει την απομάκρυνση μιας χώρας λόγω καταστολής των ψηφοφόρων.»

Αντιλαμβάνεται κανείς το διακύβευμα, μπροστά σε τέτοια απίστευτα μηνύματα. Αντιλαμβάνεται επίσης ότι αυτό που συμβαίνει στην Καταλωνία μας αφορά όλους, από την 1η του Οκτώβρη. Επιδεικνύοντας αδιαφορία σχετικά με την κατάσταση, η ΕΕ δημιουργεί ένα πολύ δυσμενές προηγούμενο που αφορά όλους μας, τους ευρωπαίους πολίτες: το προηγούμενο σύμφωνα με το οποίο οποιοδήποτε Κράτος μπορεί πλέον, σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας για αυτό, να σπάσει στο ξύλο έναν ειρηνικό λαό, επαναπροσδιορίζοντας οιαδήποτε πολιτική διεκδίκηση σε διατάραξη της δημόσιας τάξης και σε εξέγερση. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν γιατί κυβερνήσεις όπως αυτή του Medef(γαλλική ένωση εργοδοτών)-Μακρόν ευθυγραμμίζεται με την ισπανική κυβέρνηση, διότι πηγαίνει όντως προς την κατεύθυνση  της αυταρχικής παρέκκλισης των θεσμών μας (όχι πια κοινοβουλευτικές συζητήσεις, εφαρμογή άρθρου 49.3 και διατάγματα, αστυνομική καταστολή, διατάξεις έκτακτης ανάγκης που εισάγονται στην νομοθεσία) από το 2012. Και, ειδικότερα, από τον Βαλς που, εξ άλλου, στην Γαλλία, είναι πολύ πιο αντιπροσωπευτικός αυτού που οι Ισπανοί αποκαλούν «κοινωνικός φρανκισμός» (η παραμονή και ανακύκλωση των ελίτ της εποχής του Φράνκο μέσα στους κρατικούς και οικονομικούς κύκλους της μετά Φράνκο εποχής) του Partido Popular παρά το FN (Εθνικό Μέτωπο της Λε Πεν) : δηλαδή, ένα τέκνο των φρανκιστών (ενώ έλεγε πως είναι απόγονος αντιφρανκιστών πολιτικών εξόριστων) που ανακυκλώθηκαν μετά το 1975 στην οικονομία και στην πολιτική και που διατήρησαν μιαν άποψη για τον κόσμο και μεθόδους εξαιρετικά αυταρχικές. Το διαπιστώνει κανείς με την Εργατική Νομοθεσία και την χρήση του άρθρου 49.3 και την αστυνομική καταστολή: αυτήν ακριβώς την αστυνομική βία είναι που εγκρίνει η ΕΕ.

Το θεμελιώδες ερώτημα δεν είναι αν, ως Γάλλοι, είμαστε υπέρ ή κατά της ανεξαρτησίας ή μη της Καταλωνίας. Ανώφελη συζήτηση καφενείου που αναπτύξαμε επίσης σχετικά με το Brexit ή τον Τραμπ, και στην οποία μας οδηγούν τα μεγάλα γαλλικά ΜΜΕ για να μας απομακρύνουν από το ουσιώδες: το ερώτημα του αν, ως ευρωπαίοι πολίτες, δεχόμαστε να παραβιάζονται τα Δικαιώματα του Ανθρώπου από ένα Κράτος μέλος της ΕΕ, ξεκινώντας από το Δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών που, όμως, περιλαμβάνεται στο 1ο κεφάλαιο της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ που έχει επίσης επικυρώσεις η Ισπανία. Ένα Δικαίωμα που καταπατείται με την πεισματική άρνηση της κυβέρνησης Ραχόι εδώ και χρόνια να παραχωρήσει ένα δημοψήφισμα σαν αυτό που πραγματοποίησε η Σκωτία χωρίς να δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα: είναι σοβαρά «νόμιμο»;

Το επιχείρημα της εκ κατασκευής παρανομίας του καταλανικού δημοψηφίσματος λόγω του μετα-Φράνκο Συντάγματος του 1978 (που παρουσιάζεται ως χαραγμένο στην πέτρα, από το Partido Popular), που, ακριβώς, δεν είναι συμβατό με το Δικαίωμα των λαών στον αυτοπροσδιορισμό, είναι τόσο βάσιμο όσο κι ο «παράνομος χαρακτήρας», στην εποχή τους, των ανεξαρτησιών των ΗΠΑ, του Μεξικού, της Αλγερίας, της Ινδίας, της Ουκρανίας ή της Εσθονίας. Το να διαβάλεις την επιθυμία ανεξαρτησίας της Καταλωνίας αναφερόμενος σε κάποιον υποτιθέμενο οικονομικό εγωισμό, να ένας αστείος τρόπος να αρνείσαι στους Καταλανούς αυτό το καθολικό και αναφαίρετο δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση. Είπε ποτέ κανείς στην Γαλλία, για τους κατοίκους του Κεμπέκ, ότι ήταν εγωιστές γεμάτοι μίσος; Τα ΜΜΕ δεν σταματούν να μας ζαλίζουν τ’αυτιά λέγοντάς μας ότι αυτοί που επιθυμούν την ανεξαρτησία είναι μια εξτρεμιστική υπερμειοψηφία (ενώ έλαβαν 48% των ψήφων στις τελευταίες εκλογές του 2015, και θα δούμε παρακάτω υπό ποιες αθέμιτες συνθήκες έγινε αυτό, ενορχηστρωμένες από τον Ραχόι): θαυμάσια, λοιπόν, τότε γιατί δεν τους δίνεται η δυνατότητα ενός δεόντως δημοκρατικού δημοψηφίσματος, για να δούμε τι αποτέλεσμα θα βγει;

Μια εκ των πραγμάτων αποδοχή από την ΕΕ αυτών των πολιτικών κρατικών βιαιοτήτων, αν επιβεβαιώνονταν, θα μπορούσε σύντομα να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για όλους εμάς, τους Ευρωπαίους πολίτες. Επίσης, ως γάλλοι πολίτες, πρέπει να ανησυχούμε ιδιαίτερα σχετικά με αυτήν την τελείως οργουελική, ολιγαρχική και ενορχηστρωμένη παραπληροφόρηση από τα μεγάλα ΜΜΕ μας: αν τέτοιοι μαζικοί χειρισμοί της ενημέρωσης είναι εφικτοί από την εξ ορισμού (θεωρητικά) αντί-εξουσία, μπορούμε να μιλούμε ακόμη για δημοκρατία; Μπορούμε επίσης να μιλούμε ακόμη για δημοκρατία όταν 19 άτομα, 11 οικογένειες, 5 τράπεζες και χρηματοπιστωτικές εταιρείες και 3 Κράτη (Γερμανία, Γαλλία, Κατάρ) – αξιοπρόσεκτης κοινωνιολογικής και ιδεολογικής ομοιομορφίας- ελέγχουν σχεδόν όλα τα γαλλικά ΜΜΕ; Κι όταν αυτή η ολιγαρχία των ΜΜΕ είναι σε θέση, όπως το δείχνει η περίπτωση της Καταλωνίας, να οργανώσει  μια μαζική εκστρατεία παραπληροφόρησης;

Σήμερα, όλα τα μεγάλα ΜΜΕ αναμεταδίδουν και ενισχύουν, με τρόπο εξαιρετικά χονδροειδή για όποιον ασχολείται κατά το ελάχιστο με το θέμα, όλη την προπαγάνδα και τα fake news της κυβέρνησης Ραχόι. Έτσι, για παράδειγμα, θέλουν να μας πείσουν ότι υπήρξαν τραυματισμοί αστυνομικών (όπως ανέφερε το υπουργείο εσωτερικών) και ότι η βία βρίσκονταν κι από τις δυο πλευρές, πράγμα αυστηρώς αδύνατον, καθώς οι Καταλανοί υιοθέτησαν, την 1η Οκτώβρη και εδώ και πολλά χρόνια μια πολιτική αυστηρά μη βίας και ειρηνικής αντίστασης (σε αντίθεση με άλλες περιοχές, ποτέ δεν υπήρξε η παραμικρή βόμβα για λόγους ανεξαρτησίας, στην Καταλωνία). Εκτός αν τραυματίστηκαν χτυπώντας μόνοι τους. Κι είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να δείξει το παραμικρό βίντεο βίας κατά αστυνομικών, ενώ το παραμικρό τέτοιο βίντεο θα είχε κυκλοφορήσει ευρέως για να δυσφημίσει το κίνημα, όπως συμβαίνει πάντα με μια καθεστηκυία εξουσία που είναι πάντα έτοιμο να δείξει μπαχαλάκηδες. Ανίκανη να δυσφημίσει κατ’αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση Ραχόι – για την οποία, επίσημα, δεν υπήρξε ποτέ η παραμικρή βία κατά προσώπων – προσπαθεί να διαδώσει fake news με θέμα το ότι οι εικόνες αστυνομικής βίας είναι επεξεργασμένες ή προέρχονται από παλιότερα γεγονότα. Το ότι μια μεγάλη εφημερίδα όπως η El Mundo, η επίσημη φωνή της κυβέρνησης στον τοπικό τύπο, διαδίδει τέτοια fake news είναι ήδη αρκετά λυπηρό, αλλά το ότι την σκυτάλη παίρνουν εφημερίδες όπως οι « Décodeurs » της Monde και « Désintox » της Libération,  όπως έδειχνε ο L’impertinent, αυτό είναι εξαιρετικά σοβαρό. Μπορεί ακόμη και να τίθεται θέμα διάδοσης ψευδών ειδήσεων, πράγμα που αποτελεί αξιόποινη πράξη.

Μας κάνουν επίσης να πιστέψουμε ότι η χώρα είναι στο χείλος του εμφύλιου πολέμου, ότι η οικονομία της Καταλωνίας θα καταρρεύσει. Και, παράλληλα, ΚΑΝΕΝΑ γαλλικό ΜΜΕ δεν ενημέρωσε περί του γεγονότος, που όμως θα παρείχε κάποια ηρεμία και αίσθηση ασφάλειας, ότι η Ελβετία πρότεινε εαυτήν ως μεσολαβητή σε αυτήν την υπόθεση – μια χώρα που δεν είναι πραγματικά εχθρική προς τις μπίζνες και τις τράπεζες, κι όχι ιδιαίτερα «μπολιβαριανή» όπως αρέσκονται να στιγματίζουν πλέον, οι γάλλοι ταρτούφοι των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όποιον αντιτίθεται, στη Γαλλία. Κι όμως, η πηγή της είδησης είναι όσο πιο επίσημη γίνεται, εφόσον μεταδίδεται από την Ελβετική Ραδιοτηλεόραση και το Υπουργείο εξωτερικών της Ελβετίας. Χειρότερα ακόμη: η France Inter, το μόνο μεγάλο ΜΜΕ που μοιάζει να αναφέρεται σε αυτήν την πρόταση, την παρουσιάζει σαν να έχει ήδη οριστικά θαφτεί, ενώ δεν συμβαίνει διόλου κάτι τέτοιο! Το αίτημα μιας διεθνούς διαμεσολάβησης είναι σήμερα η μόνη λογική καταλανική διεκδίκηση: μια διαμεσολάβηση που, προς το παρόν, αρνείται ο Ραχόι για τον οποίο κάθε αίτημα για δημοκρατικό δημοψήφισμα αποτελεί πράξη διχαστική και στασιαστική. Κανένα από τα μεγάλα αυτά ΜΜΕ δεν υπενθυμίζει αρχικά το αίτημα για δημοψήφισμα της 6ης Σεπτέμβρη, του Καταλανικού Κοινοβουλίου, που είναι δημοκρατικά εκλεγμένο και όπου αυτοί που επιθυμούν την ανεξαρτησία είναι, ας μην το ξεχνάμε, πλειοψηφία. Θεμιτό αίτημα, όπως αυτό που παραχωρήθηκε στην Σκωτία, αλλά που η Μαδρίτη αρνείται συστηματικά, ενώ τα ΜΜΕ μας προτιμούν ηθελημένα να αναλίσκονται σε ομιχλώδεις και κινδυνολογικές  περί των υπέρ ή κατά της ανεξαρτησίας, πράγμα που είναι τελείως εκτός θέματος.

Κανένα από αυτά τα μεγάλα ΜΜΕ δεν δίνει το πλαίσιο όσων συμβαίνουν σήμερα στην Ισπανία, όσον αφορά το πραγματικό θεσμικό πραξικόπημα που διέπραξε η κυβέρνηση Ραχόι το 2010. Πράγματι, με 120 ψήφους επί 135 (μια πλειοψηφία απόλυτα ξεκάθαρη, οι υπόλοιπες 15 ψήφοι όντας του Partido Popular) οι βουλευτές του Καταλανικού Κοινοβουλίου υιοθέτησαν ένα Καθεστώς αυτονομίας, κατά κανέναν τρόπο αποσχιστικό, και απολύτως συγκρίσιμο με αυτό που η Μαδρίτη παραχώρησε στη χώρα των Βάσκων (η οποία, είναι αλήθεια, χειριζόταν και βόμβες) και όπου, συνεπεία της αυτονομίας αυτής, η τάση προς απόσχιση σχεδόν εξαφανίστηκε. Το Καθεστώς αυτό είχε εγκριθεί στο Cortes, το ισπανικό κοινοβούλιο. Αλλά, το Partido Popular, αγανακτισμένο από ένα Καθεστώς της Καταλονίας αντίθετο με την ιδεολογία του, έθεσε το θέμα ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου – οντότητα μη εκλεγμένη και, γνωστόν τοις πάσι, στις διαταγές του Partido Popular – που άδειασε το Καθεστώς από την ουσία του, γεγονός που δημιούργησε ένα αίσθημα ταπείνωσης στην Καταλωνία και ένα κίνημα για την ανεξαρτησία που δεν υπήρχε καθόλου πριν από 10 χρόνια. Έκτοτε, η κυβέρνηση Ραχόι είναι σε απόλυτη άρνηση του καταλανικού ζητήματος, αρνείται οποιαδήποτε συζήτηση επί αυτού, και μπλοκάρει οτιδήποτε προέρχεται από το καταλανικό κοινοβούλιο, όπως, ειδικότερα, κοινωνικά προοδευτικά μέτρα. Ο Ραχόι και η κλίκα του είναι αυτοί που στην πραγματικότητα δημιούργησαν το καταλανικό κίνημα για την ανεξαρτησία που, πολύ περισσότερο από μια ηλιθίως εθνικιστική διεκδίκηση, όπως άδικα πιστεύουμε συχνά στη Γαλλία, είναι σε πολύ μεγάλο ποσοστό μια διαμαρτυρία των πολιτών κατά ενός μη δημοκρατικού Κράτους που, για πολλούς Καταλανούς, μοιάζει απόλυτα μη μεταρρυθμίσιμο.

Ούτε και κάποιο από αυτά τα μεγάλα ΜΜΕ δεν ενημερώνει σχετικά με την πραγματική φύση του Partido Popular που δεν είναι καθόλου συγκρίσιμο με το κόμμα των Les Républicains (Γαλλίας), που, παρ’όλ’αυτά παραμένει ένα δημοκρατικό κόμμα: ένα Partido Popular που φέρεται από ένα προσωπικό, μιαν ιδεολογία και μεθόδους που ανάγονται στον Φράνκο (το αποκορύφωμα είναι πως ορισμένοι, στην Γαλλία, ακόμη αναφέρονται στους Καταλανούς ως «φρανκιστές» !) και διεφθαρμένο σε ποσοστά απολύτως αδύνατον να φανταστεί κανείς στην Γαλλία όπου, συγκριτικά, οι πολιτικοί μας είναι πραγματικά αγγελούδια.  Πράγματι, ο Φράνκο κι όλος ο μικρός κόσμος που τον περιέβαλε, γεμάτος συμπαιγνίες και νεποτισμό, κυβέρνησαν την Ισπανία από το 1939 ως το 1975, και, μετά το 1975, όλοι οι υπεύθυνοι του καθεστώτος και οι απόγονοί τους ανακυκλώθηκαν είτε στην οικονομία, είτε στην πολιτική, στο Partido Popular, κόμμα που δημιουργήθηκε από πρώην φρανκιστές. Στην προοπτική μιας ειρηνικής μετάβασης με το Σύνταγμα του 1978, στην Ισπανία δεν έγινε ποτέ εκκαθάριση όπως στην Γαλλία, με την απελευθέρωση, ή «αποφρανκιστοποίηση», όπως στην Γερμανία, το 1945. Γι’αυτό, εξ άλλου, δεν υπάρχει ακροδεξιό κόμμα στην Ισπανία: η πλέον συντηρητική πτέρυγα του Partido Popular είναι η ισπανικά άκρα δεξιά. Δεν πρόκειται περί αξιολογικής κρίσης. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που κάθε Ισπανός γνωρίζει πολύ καλά. Και πάλι, το να προβάλουμε εδώ την συζήτηση α λά γαλλικά, με όρους αντιφασισμού ή αντι-διαβολοποίησης, είναι τελείως άστοχο.

Η ισπανική δεξιά του Partido Popular, είναι πράγματι η άμεση κληρονόμος του φρανκισμού μέσω του πολιτικού της προσωπικού (είτε πρώην φρανκιστές, είτε οι απόγονοί τους, με μια φατρία Φράνκο πανταχού παρούσα όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στην οικονομία) αλλά και μέσω της ιδεολογίας της και, όπως είδαμε το προηγούμενο σαββατοκύριακο, με τις αλήστου μνήμης άγριες μεθόδους. Είναι ένα κόμμα που όχι μόνο δεν καταδίκασε ούτε και απαρνήθηκε ποτέ την ιστορία του Φράνκο, αλλά, αντίθετα, συνεχίζει να την τιμά, διατηρώντας και αποκαθιστώντας ονομασίες δρόμων και μνημείων που συνδέονται με τον Φράνκο, πλέκοντας τακτικά το εγκώμιο της παλιάς καλής εποχής του φρανκισμού με πλήρη ρεβιζιονιστική προσέγγιση, αρνούμενη να αναγνωρίσει τις εκατοντάδες χιλιάδες θυμάτων, και που χρηματοδοτεί με δημόσια χρήματα ένα ίδρυμα Φράνκο που υπάρχει για να διατηρείται η πολιτιστική του κληρονομιά. Οι μόνες εκδηλώσεις κατά της ανεξαρτησίας, το Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου, ήταν οργανωμένες από την Φάλαγγα, με τραγούδια της εποχής του Φράνκο και υψωμένα χέρια. Ο γαλλικός ιακωβινισμός, τουλάχιστον, εμφορούνταν από ορισμένες δημοκρατικές αξίες, λογικές και παγκόσμιες, προερχόμενες από τον διαφωτισμό. Ενώ, ο ιακωβινισμός που εργάζεται στην Ισπανία είναι ιμπεριαλιστικής, υπερσυντηρητικής και υπερεθνικιστικής  έμπνευσης, με την φρανκιστική έννοια του όρου. Δεν είναι καθόλου συγκρίσιμοι, λοιπόν.

Αυτό που επίσης δεν ξέρουμε στην Γαλλία είναι ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση που εξύφανε μια αποδεδειγμένη πολιτική συνωμοσία αποσταθεροποίησης πολύ μεγάλου εύρους – με την ονομασία «Επιχείρηση Καταλωνία» – την παραμονή των εκλογών του 2015 (τις οποίες, παρ’όλ’αυτά, κέρδισαν τα κόμματα που ήταν υπέρ της ανεξαρτησίας, πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, αλλά που σίγουρα θα ήταν πλειοψηφία χωρίς αυτήν την συνωμοσία) για να βλαφθεί το πολιτικό προσωπικό της Καταλωνίας, με ένα τεράστιο σκιώδες συμβούλιο αποτελούμενο από πρώην μέλη της πολιτικής φρανκιστικής αστυνομίας και χρησιμοποιώντας υπεξαιρεμένο δημόσιο  χρήμα, επιφορτισμένο να βρει ή, χειρότερα, να κατασκευάσει από το τίποτα, βρώμικες υποθέσεις: ένα μέγα-Watergate, με την άμεση συμμετοχή, μεταξύ άλλων, του Ραχόι και του πρώην υπουργού εσωτερικών του. Οποιαδήποτε πραγματικά δημοκρατική κυβέρνηση θα είχε γκρεμιστεί με ένα τέτοιο σκάνδαλο. Έτσι, οι Καταλανοί έχουν βαρεθεί και αρνούνται να συνεχίσουν να ζουν σε ένα Κράτος που δεν είναι δημοκρατικό και που παραβιάζει όλους τους νόμους του Κράτους δικαίου. Στην πραγματικότητα, ο φατριαστής είναι ο Ραχόι και αυτός είναι που θα έπρεπε να διωχθεί ποινικά και να οδηγηθεί με χειροπέδες από την Guardia Civil, διώξεις τις οποίες επιδιώκει σήμερα η Καταλανική κυβέρνησης.

Γνωρίζουμε ελάχιστα στην Γαλλία, χάρη στα μεγάλα ολιγαρχικά ΜΜΕ που τις αποσιωπούν, τις μεθόδους της ισπανικής κυβέρνησης του Partido Popular, που όχι μόνο είναι καρπός του φρανκισμού (με το πολιτικό του προσωπικό, την ιδεολογία του και τις μεθόδους του) αλλά και μια πραγματική «εκγληματική οργάνωση» (αυτό είναι εξ άλλου, σήμερα, ο νομικός όρος που χρησιμοποιούν ορισμένοι δικαστές και που ενδέχεται να οδηγήσει στην διάλυση αυτού του κόμματος): πάνω από 1.300 κατηγορίες για διαφθορά έχουν απαγγελθεί, 10  «ύποπτοι» θάνατοι ανθρώπων που δεν πρόλαβαν να καταθέσουν τη μαρτυρία τους και, πρόσφατα, η πυρκαγιά στο δικαστικό μέγαρο της Βαλένθια που είχε ως στόχο να εξαφανιστούν τα έγγραφα. Φαντάζεστε, για παράδειγμα, στην Γαλλία, τους κύριους υπεύθυνους της υπόθεσης Bygmalion (ΣτΜ: εικονικά τιμολόγια και παράνομη χρηματοδότηση της εκλογικής εκστρατείας του Σαρκοζύ) να εξαφανίζονται κατά παράξενο τρόπο ο ένας μετά τον άλλον και μια «από ατύχημα» πυρκαγιά να καίει το δικαστικό μέγαρο του Παρισιού για να εξαφανιστούν οι αποδείξεις; Αυτή είναι η πραγματική Ισπανία της υποτιθέμενης νομιμότητας του Ραχόι που μας πουλάν τα μεγάλα γαλλικά ΜΜΕ. Αν κατέχετε την γλώσσα του Θερβάντες, ένα καλό, ιδιαίτερα διδακτικό ντοκιμαντέρ πάνω στο θέμα από το Mediapro (δυστυχώς, δεν μπορούμε να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον, στη Γαλλία με την ομερτά της, να βγουν τέτοια ντοκιμαντέρ έρευνας πάνω σε κρατικά σκάνδαλα) – Les Cloaques du Ministère de l’Intérieur (Οι βόθροι του Υπουργείου εσωτερικών) – που εξηγεί επίσης την πολεμική μηχανή κατασκευής fake news της κυβέρνησης Ραχόι που λειτουργεί σήμερα και αναπαράγεται, κατά λέξη, από ΜΜΕ όπως η Le Monde και η Libération: δεν το βρίσκετε ανησυχητικό; Πρέπει πάντως να υπενθυμίσουμε ότι η ισπανική οικονομική κρίση προκλήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό από την διαφθορά του Partido Popular που έθρεψε τις τεράστιες ποσότητες κατασκευαστικών σχεδίων  μαϊμού δημιουργώντας ένα βουνό χρεών που θα ταλαιπωρεί την χώρα για γενιές και γενιές. Μια μικρή ολιγαρχία με δεσμούς με το κόμμα του Ραχόι στην κυριολεξία γέμισε τις τσέπες της εις βάρος του ισπανού φορολογούμενου με την συνενοχή ενός σάπιου τραπεζικού συστήματος στο οποίο, ως δώρο, ο Ραχόι πρόσφερε τον Σεπτέμβριο (όλως τυχαίως, μια βδομάδα μετά την ανακοίνωση δημοψηφίσματος από το καταλανικό κοινοβούλιο …) ένα δώρο 40 δις, διαγράφοντας, εκ των πραγμάτων, τις πιστώσεις επί των δημόσιων ενισχύσεων που είχαν λάβει οι τράπεζες όταν η κρίση ήταν στη μεγαλύτερή της ένταση.

Δεν εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός ότι οι ισπανικές τράπεζες δίνουν τα ρέστα της χοντρής πεσέτας στην κυβέρνηση (ποιος άλλος όρος από αυτόν της διαφθοράς μπορεί να χαρακτηρίσει μια τέτοια πρακτική, σε τέτοια μαζική κλίμακα;) τροφοδοτώντας την ιδέα μιας οικονομικής καταστροφής σε περίπτωση ανεξαρτησίας, λόγω της μετακίνησης των εδρών τους, ιδέα που τα μεγάλα γαλλικά ΜΜΕ βιάζονται να διαδώσουν με πηχυαίους τίτλους, με προφανή ενθουσιασμό. Ούτε και προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η μοναρχία – της οποίας η αποκατάσταση από τον Φράνκο δεν υποβλήθηκε ποτέ σε δημοκρατική ψήφο και την οποία είχε αρνηθεί, προς τιμήν του, ο πατέρας του Χουάν Κάρλος (ποια είναι, σε αυτές τις συνθήκες, οι πραγματική νομιμότητα του τελευταίου;) – τάσσεται πίσω από μια διεφθαρμένη κυβέρνηση … στο μέτρο που είναι και η ίδια διεφθαρμένη. Πέρα από τα σκάνδαλα διαφθοράς που σημάδεψαν τα τελευταία χρόνια την πορεία της βασιλικής οικογένειας (συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της κόρης του Χουάν Κάρλος), οι The New York Times είχαν αποκαλύψει ότι ο Χουάν Κάρλος είχε συγκεντρώσει, ξεκινώντας από μια σχεδόν μηδενική περιουσία, πλούτη 2 δις ευρώ από τότε που είναι βασιλιάς (ενώ εισπράττει αποζημίωση μόνον 8 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως). Σκοτεινή περιουσία, που πρέπει να την συνδυάσουμε με την δραστηριότητα εμπορικού αντιπροσώπου όπλων που ανατέθηκε στην μοναρχία  – χάρη στις προμήθειες που συνοδεύουν αυτού του είδους τα συμβόλαια – και ειδικότερα πωλήσεων όπλων που συνήψε ο γιός του και σημερινός βασιλιάς, Φίλιππος ΣΤ’, με την Σαουδική Αραβία. Η Ισπανία είναι σήμερα ο τρίτος εξαγωγέας όπλων προς την Σαουδική Αραβία, παγκοσμίως.

Κατανοούμε καλύτερα τα σφυρίγματα αποδοκιμασίας που δέχθηκε στην Βαρκελώνη, μετά την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση, που φυσικά, τότε, εμφανίστηκε ως προερχόμενη από υστερικούς αποσχιστές (τους οποίους μερικοί βλάκες γάλλοι θεωρούν ως «ισλαμο-αριστεριστές», ακόμη κι ως «ταλιμπάν»). Αυτή είναι λοιπόν η υποτιθέμενη ισπανική «σύγχρονη συνταγματική μοναρχία». Απέχουμε παρασάγγας, στην Ισπανία, από μια πραγματική συνταγματική μοναρχία, όπως αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου, που επέτρεψε ένα ειρηνικό δημοψήφισμα στους Σκωτσέζους αλλά κι ένα δημοψήφισμα σχετικά με την ΕΕ: και τί δεν ακούσαμε τότε από τα γαλλικά ΜΜΕ σχετικά με τους υποστηρικτές του Brexit (κι εκείνοι ήταν φασίστες, εγωιστές, βλάκες, κλπ.) και τις υποτιθέμενες καταστροφικές συνέπειες για την χώρα, σε περίπτωση εξόδου!

Δεδομένων των όσων η ΕΕ είναι ικανή να στηρίξει από πλευράς παραβιάσεων των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο εσωτερικό της, και δεδομένης της διείσδυσης στο Ευρωκοινοβούλιο όλων των βιομηχανικών και χρηματοπιστωτικών λόμπυ –που είναι εκεί για να μας δηλητηριάζουν και να κάνουν κοινωνικό και φορολογικό ντάμπινγκ- μπορούμε ν’αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε ποιο είναι πραγματικά το ενδιαφέρον να ανήκουμε σε μια τέτοια μασκαράτα. Ακριβώς, ένα λαϊκό ξεσηκωμό – στην προσπάθεια ανάκτησης των  κυριαρχιών που απωλέστηκαν σε όφελος των τεχνοκρατών και των επαγγελματιών λομπιστών με όλο και αυταρχικότερα ήθη – φοβούνται οι ευρωπαϊκές ολιγαρχίες, σήμερα, και καθόλου την δήθεν βαλκανοποίηση της Ευρώπης (πράγματι, τι γεωστρατηγικός κατακλυσμός θα προκαλούνταν από την ανεξαρτησία των Σκωτσέζων ή των Βαλλόνων!) που επισείεται προπάντων για να τρομάξει η κοινή γνώμη.  Όπως μας τρομάζουν εδώ και χρόνια με τον μαρασμό που θα σήμαινε μια έξοδος από την ΕΕ: το πιστεύουμε ακόμη; Εν τέλει, αρχίζουμε να κατανοούμε την πραγματική έννοια του όρου «οργουελικό». Αρχίζουμε να το κατανοούμε, αλλά είναι τουλάχιστον εξαιρετικά ανησυχητικό που δεν πρόκειται πλέον για ένα δυστοπικό μυθσιτόρημα… αλλά για μια πραγματικότητα: το 1984 δεν είχε ως στόχο να γίνει το εγχειρίδιο δημοσιογραφίας που προφανώς έγινε.

Οι Καταλανοί, σήμερα, δεν μάχονται για έναν δήθεν οικονομικό εγωισμό ούτε έχοντας ως κίνητρο κάποιον «φασιστικό» εθνικιστικό φανατισμό (είναι πολύ χοντρό να λέγεται κάτι τέτοιο, δεδομένου του αποδεδειγμένου φρανκισμού του Partido Popular): απεχθείς προκαταλήψεις που διαδίδονται για να τους διασύρουν. Θα λέγαμε το ίδιο αν, ειρηνικοί κάτοικοι του Κεμπέκ, έτρωγαν ξύλο από μιαν αγέλη αστυνομικών, σταλμένων από το αγγλόφωνο καναδικό Κράτος; Και τι δεν θ’ακούγαμε τότε στην Γαλλία πάνω στο θέμα της προάσπισης της γαλλοφωνίας, τους κακούς υπερφιλελέδες αγγλόφωνους ιμπεριαλιστές, τον Στρατηγό Ντε Γκωλ και το «Ζήτω το ελεύθερο Κεμπέκ» που πρόφερε, κλπ., από τις μεγάλες καρδιές των Δικαιωμάτων-του-Ανθρώπου, που θα είχαν απαιτήσει όμορφες ομιλίες καταδίκης στον ΟΗΕ. Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι οι Καταλανοί σήμερα μάχονται ΥΠΕΡ του σεβασμού των θεμελιωδών Ανθρώπινων Δικαιωμάτων των Ευρωπαίων, που είμαστε όλοι μας, και ΕΝΑΝΤΙΟΝ της αυταρχικής παρέκκλισης των «δημοκρατιών» μας, συμπεριλαμβανομένης της δικής μας. Το ότι σήμερα έχουμε ξεκάθαρα, όπως το βλέπουμε στην Γαλλία, έναν ολιγαρχικό μηχανισμό ΜΜΕ, ικανό να εφαρμόσει ηθελημένα και συμφωνημένα μια τεράστια εκστρατεία παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης, ιδού αυτό που θα έπρεπε, ως Γάλλους, να μας ανησυχεί σοβαρότατα.

Είναι επίσης ώρα να αντιληφθούμε ότι, από το 2012, έχουμε στην Γαλλία έναν νόμο (άρθρο L211-9 του Κώδικα εσωτερικής ασφάλειας, που πέρασε με διάταγμα, άρα, χωρίς δημοκρατική συζήτηση και πάλι) που επιτρέπει με κάθε νομιμότητα στην γαλλική αστυνομία να κάνει σε μας ό,τι κάνει και η ισπανική αστυνομία στους Καταλανούς: δηλαδή, να μπορεί να καταστέλλει ειρηνικούς και μη βίαιους πολίτες. Η αστυνομική βία στις διαδηλώσεις κατά της μεταρρύθμισης του Εργατικού Δικαίου, για παράδειγμα, ή πιο πρόσφατα, η περισσότερο από ζόρικη μεταχείριση των GM&S – θύματα μιας εξευτελιστικής περίπτωσης κοινωνικής κατάχρησης από τους εγκληματίες με τα λευκά κολάρα – και που βλέπουν να αντιμετωπίζονται, όπως οι Καταλανοί, ως «μπαχαλάκηδες» ενώ δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να εκφράζουν ένα απολύτως δημοκρατικό Δικαίωμα διαδήλωσης. Το βλέπουμε, είναι ακριβώς η ίδια λογική που εφαρμόζεται, δηλαδή, ο επαναπροσδιορισμός μιας λαϊκής διαμαρτυρίας σε διατάραξη της δημόσιας τάξης και, συνεπώς, η νομιμοποίηση της χρήσης βίας. Και εδώ επίσης μια αντιμετώπιση από τα μεγάλα ΜΜΕ που έλαμψε με την σιωπή της και τους ευφημισμούς της σχετικά με την βία αυτή, προτιμώντας να διασκεδάσει με την προεδρική «εξυπνάδα» (ΣτΜ: αναφορά στο σχόλιο του Μακρόν για εργαζόμενους της GM&S ότι τα κάνουν μπουρδέλο αντί να ψάχνουν για δουλειά). Μια εξυπνάδα που δείχνει σε ποιο βαθμό ο στόχος είναι πλέον η εφαρμογή μας συνεκτικής στρατηγικής ταπείνωσης και αφαίρεσης της ανθρώπινης διάστασης των λαϊκών τάξεων, επιτρέποντας έτσι, καλή τη συνειδήσει, στις κυρίαρχες τάξεις να τις εκμεταλλεύονται και, σε περίπτωση «μπουρδέλου», να τις κοπανάνε. Σε κάθε πόλεμο, κοινωνικό στην προκείμενη περίπτωση, είναι απαραίτητο να αφαιρείς την ανθρώπινη διάσταση του εχθρού με λέξεις που τον μειώνουν, ακόμη και στα ίδια τα δικά του μάτια, κι είναι σοβαρό σφάλμα των συνδικαλιστών που χρησιμοποιούν τους ίδιους όρους γελοιοποιώντας τους, διότι αυτό συμβάλλει στο να διεισδύουν στην συλλογική ψυχολογία.

Είναι πια καιρός να σταματήσουμε τις συζητησούλες μας ως γεω-στρατηγιστών καφενείου, που βασίζονται σε μια γνώση της Ισπανίας που σπάνια ξεπερνά την παέλια και τις ταυρομαχίες (ψυχαγωγία του Φράνκο, απαγορευμένη στην Καταλωνία) και όλες τις προκαταλήψεις που έχουν να κάνουν με τους λαούς του Νότου. Είναι πια καιρός να αντιληφθούμε πραγματικά το ουσιώδες δημοκρατικό διακύβευμα και που τίθεται πέρα από το μόνο καταλανικό ζήτημα: διότι, χωρίς καμιά προστασία κατά της βίας του Κράτους – που θα μπορεί πάντα να θεωρήσει μια λαϊκή διεκδίκηση ως διατάραξη της δημόσιας τάξης και να καταστείλει ανάλογα, χωρίς ποινή από την ΕΕ – και χωρίς Τύπο έστω και λίγο ανεξάρτητο στον οποίο να έχουμε εμπιστοσύνη, είμαστε ακόμη σε δημοκρατικό καθεστώς; Ο Τζορτζ Όργουελ έλεγε πως « Η πραγματική διάκριση δεν είναι μεταξύ συντηρητικών κι επαναστατών αλλά μεταξύ οπαδών της εξουσίας και οπαδών της ελευθερίας.» Είναι πλέον καιρός για τους Ευρωπαίους που αγαπούν την ελευθερία να επιλέξουν στρατόπεδο και να το υπερασπιστούν, προπάντων σε μια εποχή όπου οι οπαδοί της αυταρχικότητας είναι πλέον πλήρως κινητοποιημένοι και, όπως βλέπουμε, καλά οργανωμένοι. Ένας Τύπος ανεξάρτητος από τα μεγάλα ολιγαρχικά συμφέροντα της χώρας, που να λειτουργεί σε συνδυασμό με μια δημοσιογραφία πολιτών (αυτό είναι εξ άλλου που επέτρεψε να δείξουμε την αστυνομική βία στην Καταλωνία, κανένα μεγάλο ΜΜΕ δεν το έπραξε) είναι περισσότερο από ποτέ ένα από τα τελευταία δημοκρατικά οχυρά, πριν το ψέμμα – γιατί να χρησιμοποιούμε ακόμη ευφημισμούς όπως «μετα-αλήθεια» ή «εναλλακτικά γεγονότα»; – γίνει αμετάκλητα ο κανόνας στις κοινωνίες μας. Πριν η πληροφορία μετατραπεί σε διαφημιστικό ρεπορτάζ (publireportage) (όπως κατά την προεκλογική εκστρατεία με τον Μακρόν) ή σε δημόσιες σχέσεις όπως αυτές των μεγάλων επιχειρήσεων απ’όπου προέρχονται οι σημερινές μας ελίτ, που δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τις ολοκληρωτικές προπαγάνδες του χθες.

[[Έτσι, ο πραγματικός κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε πλέον, και για τον οποίο η καταλανική κατάσταση μας προειδοποιεί, προέρχεται λιγότερο, όπως το πιστεύουμε συχνά, από τα «εξτρεμιστικά» κόμματα: κόμματα εργαλειοποιημένα ως σκιάχτρα το βράδυ των εκλογών για να φουσκώσουν την δήθεν «χρήσιμη ψήφο»,  σε φόντο αντιφασιστικού ή αντι-μπολιβαριανού λόγου οπερέτας που λατρεύουν τα διατεταγμένα ΜΜΕ όπως η Libération που, σήμερα, είναι πραγματική ντροπή του εθνικού Τύπου. Ο κίνδυνος προέρχεται μάλλον από την πολύ ύπουλη, δυσδιάκριτη αυταρχική και αντιδημοκρατική παρέκκλιση κομμάτων που γίνονται αντιληπτά ως «δημοκρατικά» και που, στην πραγματικότητα, είναι όλο και λιγότερο τέτοια.

François Serrano

lesrepliques.com

Categories: Uncategorized | Ετικέτες: ,,,,,,,,,,,,,, | Σχολιάστε

Σ’ένα μπλε πανί με δώδεκα χρυσαφιά αστέρια

του Régis Debray

Η μεγάλη αυτή ελπίδα, στην αρχή, τα είχε όλα με το μέρος της. Τον Άγιο Θωμά και τον Βίκτορα Ουγκώ, ένα ευτυχές μείγμα χριστιανικής έμπνευσης και ανθρωπιστικών ιδεών, γενναιοδωρίας και αληθοφάνειας. Αυτό, ως προς την αδυσώπητη πορεία προς την ενοποίηση των εθνών υπό μια συνολική διακυβέρνηση, όπως, κάποτε, η ενοποίηση των περιοχών στα πλαίσια των Κρατών-εθνών, ή ακόμη  ως προς ισχυρές και απλοϊκές βεβαιότητες όπως «Η ισχύς εν τη ενώσει». Σ’αυτό προστίθετο, για τον υποφαινόμενο, η φέρουσα σκιά του Ευρωπαίου Πωλ Βαλερύ. Αναμφίβολα « η εφικτή Ευρώπη » την οποία εύχονταν με όλη του την ψυχή δεν συνέπιπτε πλήρως με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν ήταν μια αναβίωση με ρίζες στην Αγία ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αλλά η Ευρώπη του Αλμπέρ Καμύ και της «σκέψης του Νότου»: μεσογειακή και ηλιακή, με καθολική πατίνα, που έγινε ανθρωπιστική σε προχωρημένη ηλικία, αν και πιο κοντά στην Ρώμη παρά στην Φρανκφούρτη. Ξεκινούσε απ’το Αλγέρι, περνούσε απ’την Αλεξάνδρεια, πήγαινε στην Βηρυττό, έκανε μια στάση στην Αθήνα, άπλωνε μιαν άκρη ως την Κωνσταντινούπολη, και ξανανέβαινε προς τον Βορρά, μέσω της ιταλικής Μπότας και της Ιβηρικής χερσονήσου. Ήταν ξεκάθαρο πως απέδιδε στην γλώσσα, στην γεωμετρία και στις δημιουργίες του φαντασιακού τον ίδιο στρατηγικό ρόλο που εμείς αποδίδουμε στον δείκτη Dow Jones και στο ποσοστό φορολόγησης των επιχειρήσεων.

Η παγκόσμια ιστορία έχει πάντα πάνω από ένα βέλος στην φαρέτρα της. Έτσι, εμπιστεύτηκε την επέκταση της αρχής «Αμερικής» σε αυτό που υποτίθεται πως έπρεπε να βρίσκεται απέναντί της και, για ορισμένους, να την ανταγωνίζεται: στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Αυτό είναι το θαύμα της ηγεμονίας: να μπορείς να κάνεις κάποιον άλλον να συμπληρώνει την ατζέντα σου. Αυτό είναι όμως κι η δύναμη της αγάπης. Η νεαρή Αμερική κατάφερε να γίνει αγαπητή, την επομένη του πολέμου, πράγμα που δεν κατάφερε –το αντίθετο θα εξέπληττε – η Σοβιετική Ένωση. Και, όποιος αγαπά, μιμείται. Δεν είναι λοιπόν αφύσικο που η ομοσπονδιακή Ευρώπη του μέλλοντος θέλησε να δομηθεί επεκτείνοντας στην Γηραιά Ήπειρο τα δόγματα και τους τρόπους της Νεαρής. Το να εργάζεσαι με τόση μεθοδικότητα για να σβήσεις την προσωπικότητά σου, να ξηλώνεις με ενθουσιασμό ό,τι αποτελεί το DNA σου, να κάτι που πρέπει να ενδιαφέρει ιδιαίτερα έναν θεατρικό συγγραφέα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια αντιπολιτική μηχανή, την οποία ορισμένοι ονειρεύονται να γίνει ένας πολιτικός παράγοντας και περιμένουν ακόμη να γίνει, μια μέρα, μια δύναμη, ενώ ο λόγος ύπαρξής της είναι να αποφεύγει κάθε ιδέα δύναμης.

Ας συνοψίσουμε την πλοκή. Σοσιαλδημοκράτες και χριστιανοδημοκράτες, οι δυο πρώτοι ηθοποιοί του έργου, την επομένη του πολέμου, για να προλάβουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα μπούμερανγκ, είχαν το εξαιρετικό πρόγραμμα να δώσουν προτεραιότητα στο κοινό συμφέρον έναντι του ιδιωτικού. Κατά της εθνικής αμαρτίας, η ομοσπονδιακή σωτηρία. Έστω. Γιατί όχι; Μετά απ’αυτό, βλέπουμε τους σοσιαλιστές να κατεδαφίζουν τις κοινωνικές προστασίες, να αποδομούν το Κράτος, το μόνο και τελευταίο αγαθό εκείνων που δεν έχουν και πολλά, να διαλύουν τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας και να ενθρονίζουν ως υπέρτατο νόμο αυτόν του κέρδους, ενώ οι πνευματικοί εργολάβοι έχτιζαν μιαν οντότητα χωρίς ψυχή ούτε καρδιά, την πιο χονδροειδώς υλιστική οντότητα μεταξύ των ανθρώπινων  συναθροίσεων, όπου το λόμπυ είναι βασιλιάς, ο πρόσφυγας εχθρός και βασίλισσα το κομπιουτεράκι. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν βγήκε από την ιστορία, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπήκε σ’αυτήν.

Δεν είδαμε ποτέ, σε κανένα πεδίο, να ελίσσεται ένας στρατός υπό την σημαία του στεφανιού αστεριών που βγαίνει από το κείμενο της Αποκάλυψης, ούτε κάποιον κήρυκα των Βρυξελλών να θέτει βέτο σε οτιδήποτε, ούτε να συγκαλεί  διάσκεψη ειρήνης, ούτε να ξεκινά ή να σταματά πόλεμο. Μέσα από συμφωνίες μεταξύ κυβερνήσεων, από την κλασσική και εύστοχη συνεργασία μεταξύ κυρίαρχων Κρατών είναι που γεννήθηκαν οι μεγάλες ευρωπαϊκός επιτυχίες, η Airbus και η Ariane, που κατάφεραν για το σχέδιο αυτό περισσότερα απ’ό,τι κατάφερε αυτό το θεσμικό τεχνούργημα του οποίου η συνεισφορά είναι το franchising της παγκοσμιοποίησης ενός χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού ξένου προς το μοντέλο τόσο της Ρηνανίας όσο και του Κολμπέρ. Στο δε μεταξύ είχε θέσει σε εφαρμογή, το 1987, το εξαιρετικό πρόγραμμα ανταλλαγών φοιτητών «Έρασμος» που οφείλουμε να χαιρετίσουμε, παρά την ταπεινότητά του: τριάντα τρεις χώρες συμμετέχουν, αλλά του αφιερώνεται  μόλις 1,3 % του κοινοτικού προϋπολογισμού, τρεις χιλιάδες υποτροφίες ετησίως, κυρίως για τις σχολές εμπορίου και μηχανικών. Ο Μεσαίωνας τα κατάφερνε καλύτερα από πλευράς κινητικότητας, αλλά η προσπάθεια έχει την αξία της.

Ο ευρωπαϊσμός ως λατρεία αποτελεί την πρώτη  κοσμική θρησκεία που δεν κατάφερε να δώσει στους πιστούς της μια ταυτότητα –εκτός αν θεωρήσουμε ως τέτοια ένα χαρτονόμισμα της Monopoly. Και για να τους παρηγορήσει για την αδυναμία ύπαρξης κοινού αφηγήματος, η τράπεζα τους πρόσφερε ένα ενιαίο νόμισμα, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού της την ιδέα των συνόρων που πρέπει όλο και να ωθούνται μακρύτερα. Η υποκατάσταση του εντατικού από το επεκτατικό, του «πάντα καλύτερα» από το «μακρύτερα», go east young man, είναι μια φόρμουλα που λειτουργεί σε μια ήπειρο που παρουσιάζει ένα ελάχιστο ποικιλότητας σε ένα μέγιστο χώρου, αλλά όχι στην δική μας, με ένα μέγιστο ποικιλότητας σε έναν ελάχιστο χώρο.

Το να καταστρέφεις το αίσθημα του «ανήκειν» χωρίς να το αντικαθιστάς, είναι πάντα επικίνδυνο. Ο κίνδυνος συνίσταται στην επιστροφή στην φυλή -ψεύτικο φάρμακο κι αληθινό δηλητήριο. Οι πολιτικές θρησκείες – κι ο ευρωπαϊσμός υπήρξε τέτοια, με τον τρόπο του, πλάγιο και χλωμούτσικο – ξεραίνονται αρκετά γρήγορα, ελλείψει χυμού και, προπάντων, ελλείψει στηρίγματος, κάθετης. Ο μύθος της Ευρώπης μαράθηκε πιο γρήγορα απ’το αναμενόμενο καθώς έθεσε ως αξίωμα ότι ένα Συνταγματικό κείμενο μπορούσε να αποτελέσει στήριγμα, χωρίς κοινή γλώσσα, κοινή μνήμη ούτε κοινό μύθο. Ο στεγνός αυτός και χωρίς ουσία πατριωτισμός, ο λεγόμενος συνταγματικός, άφησε χώρο μόνο για το πνεύμα της συναλλαγής, θεωρώντας ως αμελητέο αυτό που του δίνει νόημα: την συναλλαγή των πνευμάτων.

Τί το ευρωπαϊκό έχει η Ευρώπη μας, που έχει καλυφθεί με τον μπλε μανδύα των supermarkets, διάδοχο του λευκού μανδύα των εκκλησιών, με, εδώ κι εκεί, ως συμπλήρωμα ψυχής, μουσεία που έχουν σχήμα οχυρού όπου πηγαίνει κανείς, με χασμουρητό, να εκπληρώσει τις πολιτιστικές του υποχρεώσεις; Υπήρχε περισσότερη Ευρώπη όταν ο Ιρλανδός  Colomban έσπερνε τα αβαεία του στις τέσσερις γωνιές της ηπείρου. Περισσότερη Ευρώπη στην ναυμαχία της Ναυπάκτου όταν, μαχητές από την Σαβοΐα, την Γένοβα, την Ρώμη, την Βενετία και την Ισπανία όρμησαν στη μάχη κατά του στόλου του Μεγάλου Τούρκου, με αρχηγό τον Δον Χουάν της Αυστρίας. Περισσότερη Ευρώπη υπήρχε στην ειρηνική εποχή του Διαφωτισμού, όταν ο Βολταίρος έπαιζε χαρτιά στο  Sans-Souci με τον Φρειδείκο Β’ ή όταν ο Ντιντερό χτυπούσε φιλικά στον ώμο την Αικατερίνη Β’, στην Αγία Πετρούπολη. Περισσότερη Ευρώπη υπήρχε την εποχή που ηχούσαν οι Καμπάνες της Βασιλείας, όταν η  Κλάρα Ζέτκιν εμψύχωνε τις καρδιές των Γάλλων εργατών κι ο Ζαν Ζωρές αναστάτωνε εκείνες των Γερμανών σοσιαλιστών. Η ρωσική κι η γερμανική γλώσσα διδάσκονταν πέντε φορές πιο συχνά στο λύκειά μας το 1950 παρά σήμερα. Υπήρχε ακόμη περισσότερη Ιταλία στην Γαλλία και Γαλλία στην Ιταλία απ’ό,τι σήμερα. Παρακολουθούμε μέρα με τη μέρα τις περιπέτειες της εσωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και μια κρίση βήχα της κυρίας Χίλαρυ Κλίντον κατά την προεκλογική περίοδο γίνεται η εισαγωγή των δελτίων ειδήσεών μας, αλλά δεν έχουμε ούτε δέκα δευτερόλεπτα για μια αλλαγή τοπίου στην Ρουμανία ή στην Τσεχία. Οι δορυφόροι διάδοσης κι πνευματική μας τεμπελιά φέρνουν την Νέα Υόρκη στο κατώφλι μας, την Βαρσοβία στην στέπα και την Μόσχα στο Καμτσάτκα.

Ο κ. Ντόναλντ Τουσκ, πρόεδρος του ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που μιλά globish στους διάφορους συνομιλητές του, φαίνεται πολύ λιγότερο ευρωπαίος από τον Κάρολο Ε’ που μιλούσε ιταλικά στις γυναίκες, γαλλικά στους άνδρες και γερμανικά στο άλογό του. Στην τριανταριά οργανισμών της Ένωσης, είκοσι ένας παρουσιάζουν την ιστοσελίδα τους μόνον στα αγγλικά, κι η εργατική νομοθεσία στην Ιταλία ονομάζεται ‘Jobs Act’. Το να βλέπεις τους υπάλληλους των Βρυξελλών να χρησιμοποιούν την μοναδική γλώσσα που, από το Brexit, δεν είναι πια γλώσσα παρά ενός μόνο από τα μέλη της, είναι αρκούντως  αστείο. Αυτοί που λυπούνται που αυτή η φλύαρη Καρχηδόνα μετατρέπεται σε μια μεγάλη Ελβετία θα έπρεπε μάλλον να προτείνουν αυτήν την συνομοσπονδία σαν παράδειγμα: εκεί μιλούν άπταιστα, όπως θα έπρεπε να το πράττει κάθε Ευρωπαίος, τρεις, ακόμη και τέσσερις μείζονες γλώσσες.

Κανείς βέβαια δεν μπορούσε να προβλέψει, στις αρχές αυτής της αποτυχημένης Οδύσσειας, ότι η κεντρική κι η ανατολική Ευρώπη θα γίνονταν, με την απελευθέρωσή της, μια μικρή Αμερική της Ανατολής, όπου τα  sex shops και τα McDonalds θα αντικαθιστούσαν σύντομα τα βιβλιοπωλεία και τις ταβέρνες, όπου το Πεντάγωνο θα ερχόταν να εγκαταστήσει τους συμβούλους του κι η Central Intelligence Agency (CIA) τις μυστικές φυλακές της. Ούτε ότι η γόνιμη ένταση μεταξύ λατινικότητας και γερμανικότητας  θα επιλύονταν, με την διεύρυνση στα είκοσι επτά μέλη, σε όφελος της Γερμανίας που στο μεταξύ έγινε, λόγω εξιλέωσης και σωτηρίας, η πιο αμερικανοποιημένη από τις ευρωπαϊκές κοινωνίες (κυριαρχία της οικονομίας, πολεοδομία, ομοσπονδιακή οργάνωση, κυβέρνηση των δικαστών, κλπ.). Αν αληθεύει πως κάθε ιστορία πουλιού τελειώνει με μια γάτα, αυτό δεν σημαίνει πως ένα σωτήριο αμυντικό αντανακλαστικό απέναντι στον πολιτικό δεσποτισμό έπρεπε, τριάντα χρόνια αργότερα, να μετατραπεί σε ένα είδος, πιο ανεκτού είναι αλήθεια, οικονομικού δεσποτισμού, ωσάν το να δοθεί ένα «όχι» στον Ιωσήφ Στάλιν απαιτούσε ένα «ναι» στον Μίλτον Φρίντμαν.

Ο ειδικός στρατηγικής  Thomas Barnett, που δίδαξε στο Naval War College πριν εργαστεί στο Πεντάγωνο, ενθάρρυνε πρόσφατα τις ΗΠΑ να μην απογοητευθούν λόγω ενός χαμένου πολέμου, το Ιράκ, και να συνεχίσουν να προβάλλουν με επιτυχία σε όλον τον κόσμο το DNΑ τους, «τον πηγαίο κώδικα της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης», δηλαδή, το οικονομικό τους μοντέλο, που αναπαράγεται από μόνο του μέσω «φαινομένου ντόμινο», από την μια μεσαία τάξη στην άλλη. «Το θέμα δεν είναι πλέον, σφυροκοπά, η Αμερική να διευθύνει τον κόσμο, αλλά ο κόσμος να γίνει η Αμερική. » Όσο για τον Παλιό Κόσμο, ο ειδικός μας στην στρατηγική μπορεί να είναι ήσυχος: πλησιάζει στον στόχο.

Régis Debray

Συγγραφέας του Civilisation. Comment nous sommes devenus américains (Πολιτισμός. Πώς γίναμε Αμερικανοί), Gallimard, Paris, 2017, από το οποίο προέρχεται αυτό το απόσπασμα. Δημοσιεύτηκε, στα γαλλικά, εδώ: http://www.monde-diplomatique.fr/2017/08/DEBRAY/57764#tout-en-haut

Μετάφραση: δική μου

Categories: Uncategorized | Ετικέτες: ,,,,,, | Σχολιάστε

«Il y a une chose pire encore que l’infamie des chaînes, c’est de ne plus en sentir le poids.» Gérard BAUËR.

Categories: Uncategorized | Σχολιάστε

Hostie soit qui mal y pense

Mes coups de coeur

Le Vatican a rappelé samedi dans une lettre aux évêques les règles en vigueur pour choisir le pain et le vin pour la messe, se prononçant contre des hosties entièrement sans gluten mais validant les OGM.

La suite sur : http://www.levif.be/actualite/international/le-vatican-dit-non-aux-hosties-sans-gluten-mais-oui-aux-ogm/article-normal-690409.html

«La religion existe depuis que le premier hypocrite a rencontré le premier imbécile.» (Voltaire)

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Categories: Uncategorized | Σχολιάστε

Pierre Mendès France, ένας λόγος που δεν ακούστηκε όταν έπρεπε!

(Μετάφραση δική μου από το άρθρο που βρίσκεται εδώ )

Το 1957, κατά την συζήτηση της Συνθήκης της Ρώμης, ο Pierre Mendès France εφιστούσε την προσοχή απέναντι σε ένα σχέδιο εμπνευσμένο από « έναν φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα ». Η προειδοποίηση αυτή αντηχεί στο παρόν μας όπου ξεσπά η κρίση μιας Ευρώπης που έχει χάσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των λαών.

Στις 18 Ιανουαρίου 1957, ο Pierre Mendès France (1907-1982) παρεμβαίνει στην Εθνοσυνέλευση στη συζήτηση περί της Συνθήκης της Ρώμης που, καθώς υπογράφτηκε 2 μήνες αργότερα, στι 25 Μαρτίου, εγκαθίδρυσε την πρώτη Ευρωπαϊκή οικονομική κοινότητα που αποτελούνταν από την Γερμανία, την Γαλλία, την Ιταλία και τις τρεις χώρες του Μπενελούξ (Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο). Προσωπικότητα, τότε, του Ριζοσπαστικού κόμματος, είχε παραιτηθεί από την προεδρεία του Συμβουλίου (της κυβέρνησης) δυο χρόνια νωρίτερα, μετά από επτά μήνες και δεκαοχτώ μέρες κυβέρνησης της οποίας η συντομία έρχεται σε αντίθεση με την μακρόχρονη ανάμνηση ενός ανδρός ενάρετου, ενημερωμένου περί τα οικονομικά, που σέβονταν το δημόσιο χρήμα και την δημοκρατική συζήτηση και, επίσης, αναζητούσε λύση σχετικά με την κρίση των αποικιών.

Μετά από σχεδόν εξήντα χρόνια, η ομιλία αυτή μοιάζει με προφητική προειδοποίηση καθώς ο Mendès France υπογραμμίζει τα προπατορικά αμαρτήματα μιας κοινής οικονομικής αγοράς που, από πολιτική άποψη, δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει σε προοδευτική απομάκρυνση των λαών από το ευρωπαϊκό ιδεώδες. Ο Mendès France, που θα είναι μεταξύ των 207 που ψήφισαν κατά της συνέχισης των διαπραγματεύσεων σχετικά με την επεξεργασία της Συνθήκης (322 υπέρ, 30 αποχές), δεν διστάζει, πράγματι, να δηλώσει ότι το σχέδιο αυτό « βασίζεται στον κλασσικό φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα» και να δει σε αυτό, εφόσον σε αυτό θα υποτάσσονταν η οικονομική πολιτική της Γαλλίας, «την παραίτηση μιας δημοκρατίας». Με άλλα λόγια, για τον Mendès France που, παρ’όλ’αυτά, την έπαιρνε στα σοβαρά, η οικονομία δεν μπορούσε να αποτελεί το απόλυτο μιας πολιτικής. Ή, καλύτερα, ως κοινό αγαθό, διαρκής συζήτηση και αμοιβαία εμπιστοσύνη, η πολιτική δεν μπορούσε να διαλυθεί μέσα στην οικονομία παρά μόνο αν, καθ’οδόν, χανόταν η ίδια η δημοκρατία, το ιδανικό της και η ζωτικότητά της. Ας ακούσουμε λοιπόν αυτήν την Κασάνδρα, με σημαντική διαύγεια πνεύματος και πάντα νέο, να προφητεύει τον μοιραίο μηχανισμό μιας αντιδημοκρατικής παιδαγωγικής της μέλλουσας Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Η εναρμόνιση πρέπει να γίνει στην κατεύθυνση της κοινωνικής προόδου, δηλώνει ο βουλευτής Mendès France, στην κατεύθυνση της παράλληλης ανύψωσης των κοινωνικών παροχών και όχι, όπως οι γαλλικές κυβερνήσεις το φοβούνται εδώ και τόσο καιρό, σε όφελος των πιο συντηρητικών χωρών και σε βάρος των χωρών που έχουν πραγματοποιήσει τις σημαντικότερες κοινωνικές προόδους. » « Αγαπητοί συνάδελφοι, συνεχίζει ο Mendès France, μου συνέβη συχνά να συστήσω περισσότερη αυστηρότητα στην οικονομική διαχείρισή μας. Αλλά, σας το ομολογώ, δεν έχω αποφασίσει να καταστήσω δικαστή της κάποιον ευρωπαϊκό Άρειο Πάγο στο οποίο κυριαρχεί ένα πνεύμα που είναι τα πάντα εκτός από το δικό μας. Στο σημείο αυτό, εφιστώ την προσοχή της κυβέρνησης: δεν μπορούμε να αφήσουμε να απογυμνωθούμε από την ελευθερία μας να παίρνουμε αποφάσεις σε θέματα που αγγίζουν τόσο κοντά την ίδια μας την ιδέα περί κοινωνικής προόδου και δικαιοσύνης. Τα επακόλουθα ενδέχεται να είναι υπέρ του δέοντος σοβαρά τόσο από κοινωνικής όσο κι από πολιτικής απόψεως.» «Ας το προσέξουμε επίσης: όταν ο μηχανισμός τεθεί σε λειτουργία, δεν θα μπορούμε πια να τον σταματήσουμε. (…) Δεν θα μπορούμε πια να απελευθερωθούμε από αυτόν. Θα είμαστε πλήρως υποταγμένοι στις αποφάσεις της υπερεθνικής εξουσίας ενώπιον της οποίας, αν η κατάστασή μας γίνει πολύ άσχημη, θα είμαστε καταδικασμένοι να ζητιανεύουμε εξαιρέσεις και παρατάσεις, τις οποίες δεν θα μας παραχωρεί, να είστε βέβαιοι, χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς όρους.»

Διαβάζοντας τα παλιά αυτά λόγια, ο Mendès France μοιάζει αίφνης σας τραγικός μάντης που προβλέπει αυτό που οι σύγχρονοί του δεν βλέπουν, διότι είναι τυφλοί ή τυφλώνονται από μόνοι τους. Διότι, το λιγότερο που μπορεί κανείς να πει είναι ότι η συνέχεια, ειδικά αυτή που βιώσαμε τα τελευταία 30 χρόνια με αριστερές κυβερνήσεις που εκλέχθηκαν βάσει εναλλακτικών κοινωνικών υποσχέσεων, δικαίωσε πλήρως την προφητεία αυτή. Στο τέλος της ομιλίας του, ο Mendès France υπογραμμίζει τον πυρήνα της διαφωνίας: αυτό το σχέδιο κοινής αγοράς, εξηγεί εν ολίγοις, «βασίζεται στον κλασσικό φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα, σύμφωνα με τον οποίο ο ανταγωνισμός ρυθμίζει όλα τα προβλήματα». Με άλλο λόγια, έναν οικονομικό φιλελευθερισμό που γκρεμίζει κάθε πολιτικό φιλελευθερισμό, επιβάλλοντας τον δρακόντειο νόμο του ανταγωνισμού στην κοινωνική ζωή, εις βάρος των συλλογικών αλληλεγυών και των ατομικών ελευθεριών. « Η παραίτηση μιας δημοκρατίας μπορεί να πάρει δυο μορφές, συμπεραίνει ο Mendès France, είτε την προσφυγή στην εσωτερική δικτατορία, αναθέτοντας όλες τις εξουσίες σε έναν θεόσταλτο άνδρα, είτε την ανάθεση των εξουσιών αυτών σε μιαν εξωτερική αρχή η οποία, στο όνομα της τεχνικής, θα ασκεί στην πραγματικότητα την πολιτική εξουσία διότι, στο όνομα μιας υγιούς οικονομίας, εύκολα καταλήγει κανείς να υπαγορεύει μια νομισματική πολιτική, μια δημοσιονομική, μια κοινωνική πολιτική, εν τέλει, «μια πολιτική» εθνική και διεθνή με την ευρύτερη έννοια του όρου. »

«Λέγοντας αυτά, πρόσθετε ο Pierre Mendès France, δεν σημαίνει ότι είναι κανείς εχθρικός απέναντι στο χτίσιμο της Ευρώπης αλλά ότι δεν θέλει το εγχείρημα αυτό να μεταφραστεί, αύριο, σε μια φοβερή απογοήτευση για τη χώρα μας, μετά από μια μεγάλη και όμορφη ελπίδα, με το αίσθημα ότι έγινε θύμα αυτού του εγχειρήματος και, πρώτα-πρώτα, έγιναν θύματα τα στοιχεία της τα πιο ευάλωτα.» Αφού δεν τον ακούσαμε, ζούμε σήμερα αυτές τις εποχές «φοβερής απογοήτευσης» που πρόβλεψε ο Mendès France.

mediapart.fr

Categories: Uncategorized | Ετικέτες: ,,,, | Σχολιάστε

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ FRÉDÉRIC #LORDON ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ B

Ο Frédéric Lordon είναι Γάλλος οικονομολόγος και κοινωνιολόγος, Διευθυντής έρευνας στο CNRS (Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας) και ερευνητής στο Κέντρο Ευρωπαϊκής κοινωνιολογίας.

Παρίσι 23/01/2016

Η απομαγνητοφώνηση του γαλλικού κειμένου έγινε από τον Vincent Christophe Le Roux

Για να δείτε το βίντεο (στα γαλλικά), πάτε εδώ. Ο Lordon παρεμβαίνει στο 2:37:25

 

«Ακούστε, δεν πρόκειται να πω ούτε πολύ τεχνικά πράγματα, ούτε και πολύ καινούρια. Δεν πρόκειται να παρουσιάσω κάποιο διάγραμμα εναλλακτικής νομισματικής αρχιτεκτονικής. Θα ήθελα απλά να επιμείνω σε αυτά που μου φαίνονται πως είναι τα θεμελιώδη διακυβεύματα αυτού που μπορεί να αποδοθεί με τον όνομα «Σχέδιο Β».

Και θα ήθελα να ξεκινήσω παρατηρώντας ότι, πάντως, υπάρχουν καταστρατηγήσεις της στοιχειώδους λογικής της μάθησης που δεν αποτελούν πλέον μόνον πνευματικά λάθη αλλά οιονεί πολιτικά εγκλήματα και, σε κάθε περίπτωση, εγκληματική απόπειρα κατά των ελπίδων. Εκείνων, για παράδειγμα, που η κλειδαριά του ευρώ ακυρώνει ριζικά και που η εξάλειψη της κλειδαριάς αυτής είναι μόνη σε θέση να αποκαταστήσει.

Την ίδια στιγμή που η ανάλυση του ευρωπαϊκού νεοφιλελεύθερου αδιεξόδου, μιας μορφής γραφειοκρατικής τυραννίας που ακυρώνει οιαδήποτε δυνατότητα συμβιβασμού, μπορούσε να έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό, για ορισμένους, το θέαμα μιας αριστερής κυβέρνησης -της ελληνικής, στην προκειμένη περίπτωση- που τρώει ξύλο στα παρασκήνια της ευρωζώνης, δεν αρκεί για ν’ανοίξουν τα μάτια και, οι ίδιοι, λίγο ζαλισμένοι, συνεχίζουν να αναζητούν το ανεύρετο και να επιθυμούν το ανέφικτο: το προοδευτικό και δημοκρατικό ευρώ, αυτό το νομισματικό ισοδύναμο του ροζ ελέφαντα ή του μεγάλου φτερωτού φιδιού. Και είναι σαν, η αριστερά αυτή, να συγκλίνει – είτε το θέλει είτε όχι, είτε το αντιλαμβάνεται, είτε όχι- το μεγάλο ενιαίο κόμμα του ευρωφιλελευθερισμού, τουλάχιστον όσον αφορά αυτό που αποτελεί στην πραγματικότητα το τελευταίο του επιχείρημα, εννοώ τον φετιχισμό του ευρώ: του απόλυτου ευρώ, του ευρώ για το ευρώ όποιες κι αν είναι οι συνέπειες. Διότι, εν τέλει, στο ερώτημα «Γιατί το ευρώ;», ο αδιάλλακτος ευρωπαϊστής και οι οπαδοί του δεν έχουν να απαντήσουν τίποτε άλλο πέρα από «Επειδή!» ή, όταν προσπαθούν να πουν κάτι άλλο – ας είμαστε έντιμοι, μερικές φορές το προσπαθούν- σπάνια καταφέρνουμε να βγάλουμε κάτι διαφορετικό από μια ομολογία πίστης Μις Γαλλίας – εννοώ, «Μις Ευρώπης», βέβαια –  το οποίο, χονδρικά, συνίσταται στην ειρήνη και την φιλία μεταξύ των λαών. Και, όπως ισχύει για όλους τους μεγάλους υπνοβάτες, και για να μην τους βγάλουν από τις ράγες του βήματος απ’όπου ομιλούν, είναι σίγουρα επικίνδυνο να τους βγάλεις απ΄τον γεμάτο παραισθήσεις ύπνο τους για να τους κάνεις να παρατηρήσουν ότι, βάσει των ίδιων των δικών τους μπικίνι-κριτηρίων, η ευρωπαϊκή κατασκευή αποτελεί φοβερή αποτυχία. Ποτέ δεν παρατηρήθηκαν τόσες πολιτικές εντάσεις κάθε είδους και, πλέον, τόσο κοντά στο κρίσιμο σημείο: εθνικιστική άκρα δεξιά προ των πυλών της εξουσίας, ενδημικές αποσχιστικές τάσεις, λαοί εναντίον λαών, κλπ., κλπ.

Αν η ευρωπαϊκή κατασκευή αποτυγχάνει σε τέτοιο σημείο, και βάσει των ίδιων της των κριτηρίων, είναι σίγουρα γιατί κάτι δεν σκέφτηκαν σωστά στη διαδρομή, αλλά τί; Σε αυτό το ερώτημα, η απάντηση είναι η ακόλουθη: αυτό που δεν σκέφτηκαν σωστά -και, στην πραγματικότητα, δεν σκέφτηκαν καθόλου- είναι οι όροι της δυνατότητας της σύστασης μιας πολιτικής κοινότητας. Η ευρωζώνη ψοφά επειδή δεν είναι μια πολιτική κοινότητα. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι ποτέ δεν θέλησε να είναι κάτι τέτοιο και, πάντως όχι με την έννοια μιας δημοκρατικής πολιτικής κοινότητας. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.

Σε αυτό το ερώτημα, πιστεύω, δυστυχώς, πως η απάντηση είναι ‘όχι’ και ότι, μετά από τόσα χαμένα χρόνια, είναι καιρός να το δεχτούμε. Η απάντηση είναι ‘όχι’ πρώτον διότι, σε αντίθεση με έναν αστικό μύθο που διαδίδουν τα ΜΜΕ, φιλελευθερισμός και δημοκρατία απέχουν πολύ από το να είναι τέλεια συνώνυμα. Ας πούμε καλύτερα ότι, ως δόγμα προς χρήση των κυρίαρχων, ο φιλελευθερισμός ανέχεται πολύ καλά να είναι μεταβλητής γεωμετρίας. Για παράδειγμα, ο ευρωπαϊκός φιλελευθερισμός δεν έχει κανένα πρόβλημα να είναι ένας πολιτικός «Αφιλελευθερισμός» εντελώς αντιδημοκρατικός. Όμως, μέχρι πρόσφατα, ο νεοφιλελευθερισμός ήταν η γενική τάση σε όλα τα Κράτη Μέλη. Και, μετά, ήρθε  ΣΥΡΙΖΑ! Ήρθαν οι Podemos, η πορτογαλική συμμαχία, εναλλακτικές που κάναν τα πρώτα τους βήματα, ακόμη και δειλές ως προς το καθοριστικό θέμα του ευρώ, αλλά, εν πάση περιπτώσει, τα πράγματα μοιάζουν να μπορούν ν’αλλάξουν κι η ελπίδα μοιάζει να ξαναγεννιέται.

Λέγω, όμως, ότι ακόμη κι αν τα πράγματα άλλαζαν περισσότερο, θα ερχόταν αργά ή γρήγορα η στιγμή όπου θα προσέκρουαν σε ένα μοναδικό εμπόδιο, και μοναδικά αντιστεκόμενο, εννοώ την Γερμανία.

Είναι ακόμη εφικτό να μιλάμε περί Γερμανίας στην Γαλλία; Θα έπρεπε, πάντως, πολύ περισσότερο που, καταρχήν, τίποτε δεν απαγορεύει να προχωράμε ανάμεσα στους συμμετρικούς σκοπέλους της άρνησης και των εμετικών γερμανοφοβικών λόγων. Η καταστροφή όμως είναι ο κίνδυνος οι δεύτεροι να οδηγούν συστηματικά στην πρώτη και, φοβούμενοι διαρκώς τις κακές σκέψεις, να απαγορεύσουμε στους εαυτούς μας να σκεφτούμε και, ειδικότερα, να σκεφτούμε την γερμανική νομισματική ιδιοσυγκρασία. Είναι που έχει πέσει ένας τέτοιος πνευματικός πανικός πάνω στην αριστερά κι έχει γίνει σχεδόν αδύνατον να σκεφτείς οτιδήποτε αυτής της τάξης. Πρέπει, πράγματι, να έχει συμβεί μια φοβερή θεωρητική ύφεση ώστε μια τέτοια ανάλυση να καταλήγει χοντροκομμένα σε μια εξίσου παράλογη ψυχολογία των λαών ή να τίθεται τέλος στον συλλογισμό υπό το φως μιας ένστασης ουσιοκρατίας που αποτελεί, εδώ, το άσυλο της ηθελημένης άγνοιας και της άρνησης ανάλυσης.

Θα έπρεπε να παραιτηθούμε, για παράδειγμα, από το να σκεφτούμε την ιδιαίτερη σχέση της αμερικανικής κοινωνίας με τα πυροβόλα όπλα ή αυτήν της γαλλικής κοινωνίας με την λαϊκότητα ή με το Κράτος, από φόβο μήπως περιπέσουμε σε αμερικανοφοβική ή γαλλοφοβική ουσιοκρατία;

Οι κοινωνικές επιστήμες, νομίζω, και ειδικά οι ιστορικές, μήπως δεν έχουν ως αντικείμενο να αναδεικνύουν τα κοινά φαντασιακά και να αναλύουν τις μακρόχρονες συλλογικές πίστεις που μόνον οι ανθρωπιστικές επιστήμες -ειδικότερα της οικονομίας-, χαμένες στον μεθοδολογικό ατομικισμό, έχουν χάσει τελείως από τα μάτια τους;

Το δράμα της εποχής μας, είναι ότι πρέπει να θέσουμε τέτοια προαπαιτούμενα για να έχουμε κάποια πιθανότητα να θέσουμε μια αναλυτική συζήτηση έστω και λίγο σοβαρή πάνω στο γερμανικό ζήτημα, μια σοβαρή αναλυτική συζήτηση της οποίας το ίδιο το κριτήριο είναι να μπορούμε να την αναπτύξουμε παρουσία των Γερμανών συντρόφων μας, μια συζήτηση που προφανώς δεν θα αναπτύξω εδώ σε βάθος αλλά της οποίας τα ουσιώδη σημεία είναι, κατά τη γνώμη μου, τα εξής:

1/ Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι όλα τα Κράτη Μέλη, παρασυρμένα εδώ και δεκαετίες από το νεοφιλελεύθερο κύμα, επικύρωσαν με ενθουσιασμό τις ιδεολογικές αρχές της ευρωζώνης, είναι συνυπεύθυνα, όλα!

2/ Αυτή η ομοφωνία δεν πρέπει να μας εμποδίσει να δούμε ότι, ανάμεσα σε όλα αυτά τα Κράτη, η Γερμανία παίζει ένα παιχνίδι που είναι μόνο δικό της διότι το έχει κληρονομήσει από την ιστορία της που είναι μια μοναδική ιστορία.

3/ Ανάμεσα σε έμμονη ιδέα και εξορκισμό των τραυμάτων του παρελθόντος και στην συμβολική εκ νέου επένδυση σε μια υποκατάστατη ταυτότητα, η γερμανική κοινωνία έχει αναπτύξει με το νόμισμα μια σχέση που δεν έχει αντίστοιχο στην Ευρώπη και για την οποία μπορούμε να πούμε ότι είναι μια σχέση μεταπολιτική καθώς διαφέρει, ως προς την φύση και ως προς την χρονικότητα, από τις συνήθεις πολιτικές ιδεολογίες.

4/ Αποτέλεσμα ήταν ότι η υιοθέτηση του θεσμικού μοντέλου της και, ειδικότερα, η αγιοποίηση των αρχών της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής σε ανέγγιχτα κείμενα – αυτά των Συνθηκών – αποτέλεσαν τα εκ των ων ουκ άνευ αντισταθμίσματα της εισόδου της Γερμανίας στην ευρωζώνη. Από εκείνη τη στιγμή, ο αντιδημοκρατικός χαρακτήρας του ευρώ είχε σφραγιστεί διότι εγκαταλείπουμε τη δημοκρατία από τη στιγμή που οι βασικοί προσανατολισμοί της οικονομικής πολιτικής αφαιρούνται από την συζήτηση και την απόφαση οιασδήποτε κοινοβουλευτικής αρχής.

5/ Είναι όμως αλήθεια ότι, όπως οποιοσδήποτε πολιτικός σχηματισμός, ακόμη και μακρόχρονος, η γερμανική νομισματική πίστη, προϊόν της Ιστορίας, θα περάσει μαζί με την Ιστορία.

6/ Και, όπως κάθε πίστη εξ άλλου, και αυτή δεν συναντά την ομοφωνία της γερμανικής κοινωνίας. Το γεγονός ότι έχει τους αντιφρονούντες της, όπως ακριβώς οι σύντροφοί μας που βρίσκονται εδώ, δεν αναιρεί το γεγονός ότι έχει βαθιές ρίζες. Αναφέρω αυτό το στοιχειώδες δεδομένο μιας απλής ερμηνείας των νομισματικών πρακτικών: 80% των πληρωμών, στη Γερμανία, γίνονται με μετρητά, έναντι 56% στη Γαλλία και 46% στις ΗΠΑ. Ένα νούμερο σημαντικό, αναμφίβολα! Και η χρήση πιστωτικών καρτών αποτελεί πραγματικά αντικείμενο κοινωνικής αποδοκιμασίας. Το λέω αυτό απευθυνόμενος προς αυτούς που θεωρούν ότι η νομισματική έμμονη ιδέα αποτελεί υπόθεση μόνο των γερμανικών ελίτ ή του γερμανικού κεφαλαίου και ότι το υπόλοιπο της κοινωνίας δεν είναι έτσι. Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο και θα μπορούσαμε να δώσουμε και πολλούς άλλους δείκτες…

7/ Γνωρίζοντας πού βρίσκεται το κέντρο βάρους της γερμανικής κοινωνίας πάνω σε αυτό το νομισματικό θέμα, πρέπει να αναρωτηθούμε ποιες είναι οι πιθανότητες να το δούμε να μετακινείται, με ποια ένταση και, προπάντων, με ποια ταχύτητα. Αν, όπως το πιστεύω, είναι μια υπόθεση που θα πάρει χρόνο, το πρόβλημα είναι ότι στην Ευρώπη υπάρχουν πληθυσμοί που δεν μπορούν πια να περιμένουν.

Μπορούμε συνεπώς να ξανακάνουμε την σύνθεση όλων αυτών των στοιχείων λέγοντας το ακόλουθο:

Στην Ευρώπη, υπάρχει το γενικό πρόβλημα του νεοφιλελευθερισμού αλλά, αυτό το γενικό πρόβλημα, γνωρίζει μια ιδιαίτερη επιπλοκή που είναι η γερμανική επιπλοκή του ορθοφιλελευθερισμού (ordoliberalismus).

Για ποιον λόγο αποδίδω τόση σημασία στην γερμανική νομισματική ιδιοσυγκρασία; Διότι είναι η κλειδαριά της κλειδαριάς και την καθιστώ πυρήνα μιας λογικής πρόβλεψης που θα μπορούσε να μας κάνει να κερδίσουμε χρόνο επιτρέποντάς μας να διασχίσουμε, νοητά, την διαδικασία του σχεδίου Α για να καταλήξουμε άμεσα στο τέρμα της. Στο τέρμα της, και ακόμη κι αν έχουν υπερνικηθεί όλες οι άλλες δυσκολίες, η γερμανική επιπλοκή είναι, φοβάμαι, το υπέρτατο εμπόδιο στο οποίο θα προσέκρουαν οι απόπειρες ανακατασκευής ενός δημοκρατικού ευρώ. Διότι, αν, κατά κάποιον θαυμαστό τρόπο, ένα τέτοιο σχέδιο άρχιζε να γεννιέται, η ίδια η Γερμανία είναι -πρέπει να το ξέρουμε καλά- εκείνη που θα έφευγε, ενδεχομένως ακολουθούμενη από άλλους εξ άλλου! Και ιδού η υπόθεση που παραβλέπεται συστηματικά, η κατ’εξοχήν τυφλή κηλίδα, το Grexit ! Και το παράδοξο του άλλου ευρώ, του δημοκρατικοποιημένου ευρώ, είναι ότι θα αποτύγχανε την ίδια στιγμή που θα ετοιμαζόταν να πετύχει, εκ του ίδιου του γεγονότος ότι ετοιμάζεται να πετύχει.

Αυτό το τέρμα είναι που καταδικάζει με τον πιο ακυρωτικό τρόπο την διαδικασία της οποίας η πιθανότητα να γεννηθεί είναι, εξ άλλου, από τις πλέον αδύναμες. Διότι, η έναρξη μιας αναμέτρησης εντός της ευρωζώνης προϋποθέτει πολύ περισσότερα από ένα συμπαθητικό ευρωπαϊκό προοδευτικό κόμμα. Χρειάζεται την πραγματική και σύγχρονη έλευση ενός ικανού αριθμού κυβερνήσεων πραγματικά αριστερών. Αλλά, πόσος χρόνος δεν χρειάστηκε για να υπάρξει στην Ελλάδα η πρώτη πραγματική πολιτική εναλλαγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση;! Και ποιες είναι οι συνδυασμένες πιθανότητες της ευθυγράμμισης πλανητών στην οποία αναφέρομαι αυτή τη στιγμή; Είναι σχεδόν μηδενικές, κι όλος ο κόσμος εδώ το γνωρίζει.

Μεταξύ των πολλών πνευματικών σφαλμάτων του διεθνισμού, του φαντασιακού διεθνισμού, υπάρχει και αυτό που συνίσταται στο να περιμένεις, με το όπλο παρά πόδα, τον συγχρονισμό του ξεσηκωμού της ηπείρου. Ε, λοιπόν, με τέτοια προσέγγιση, κι όπως οι οπλίτες με το δόρυ που τραγουδούν «Εμπρός, Εμπρός», κάνοντας επί τόπου βήματα, το ευρώ έχει ακόμη όμορφες μέρες μπροστά του με αντιπολιτευόμενους σαν εμάς.

Ένα και μοναδικό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει απ’όλα αυτά. Το συμπέρασμα του πραγματικού διεθνισμού. Ο πραγματικός διεθνισμός δεν είναι το ατέλειωτο καραούλι μπροστά στην έρημο των ταρτάρων αλλά ο συντονισμός των ευρωπαϊκών αριστερών για να εργαστούν παντού για την έλευση της ρήξης και της εξόδου από το ευρώ κι έπειτα για να ωθήσουν εκείνον τον πρώτο που θα ήταν έτοιμος να το πραγματοποιήσει, χωρίς να περιμένει τους άλλους!

Ο πραγματικός διεθνισμός είναι επίσης η εγκατάλειψη αυτού του παραλογισμού που δεν μετρά τους δεσμούς μεταξύ των λαών παρά μόνον υπό το φως της νομισματική ολοκλήρωσης, της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων  ή των κεφαλαίων. Και, αντίθετα, είναι η δημιουργία όλων των άλλων δεσμών που μπορεί κανείς να φανταστεί – επιστημονικών, καλλιτεχνικών, πολιτιστικών, φοιτητικών, τεχνολογικών και βιομηχανικών, κλπ., κλπ.  Τέλος, ο πραγματικός διεθνισμός είναι να βγούμε από τον εκφοβισμό, τον εκφοβισμό από την εθνικιστική άκρα δεξιά ή, ακριβέστερα, τον εκφοβισμό από το φιλελεύθερο ευρωμπλοκ που δεν διαθέτει πια παρά μόνο αυτό το επιχείρημα στα αποθέματά του.

Αναμφίβολα, η άκρα δεξιά είναι απαίσια αλλά είναι τόσο θεόσταλτη, αφού επιτρέπει να αποκαλείται «ξενόφοβος εθνικιστής» όλους εκείνους που σχεδιάζουν να βγουν από το σιδερένιο κλουβί. Είναι πολύ απλό: αν το FN (Εθνικό Μέτωπο) δεν υπήρχε στη Γαλλία, θα έπρεπε να το εφεύρουν!

Και, το χειρότερο είναι ότι υπάρχει μια αριστερά αρκετά χαζή για να τρομοκρατείται και, ενίοτε, να προσθέτει και τη δική της συμβολή σε αυτό το επιχείρημα, τόσο αισχρό όσο και απατηλό. Διότι, για λόγους που έχουν να κάνουν τόσο με τους φόβους των ηλικιωμένων ψηφοφόρων του, όσο και με την ασπόνδυλη οικονομική του ιδεολογία και με τις συμπαιγνίες που ήδη δημιουργεί με το κεφάλαιο, ένα FN που θα ερχόταν στην εξουσία δεν θα προχωρούσε στην έξοδο από το ευρώ. Και, εδώ είναι που τα πνευματικά σφάλματα γίνονται πολιτικές καταστροφές. Η τρομαγμένη αριστερά θα έχει λοιπόν αφήσει να της αφαιρεθεί χωρίς μάχη μια εναλλακτική που ο απαγωγέας της δεν πρόκειται καν να εκμεταλλευθεί. Θαυμαστό αποτέλεσμα! Και για ποιαν εναλλακτική μιλάμε; Για την μόνη που είναι σε θέση να κάνει μια ριζική διαφορά, μια από αυτές τις διαφορές που το κοινωνικό σώμα πεθαίνει που δεν βλέπει να προτείνονται στην σκηνή των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας που, πλέον, περιορίζονται στο μόνο συνεχές της γενικής δεξιάς. Και γι’αυτό είναι που, πολιτικά λιμοκτονών, ο λαός ρίχνεται με βουλιμία πάνω στην παραμικρή διαφορά που περνά στο οπτικό του πεδίο, κι ας είναι η χειρότερη, η πλέον ψευδής, κι ας φέρεται από τους πλέον άθλιους δημαγωγούς διότι, τουλάχιστον, είναι κάτι διαφορετικό και, γι’αυτό, έχει την αίσθηση ότι ανασαίνει και πάλι.

Αν δεν φοβόταν την σκιά της, η αριστερά είναι εκείνη που θα μπορούσε να φέρει μια διαφορά πολιτικά αξιοπρεπή: τη διαφορά της εξόδου από το ευρώ, τη διαφορά της αποκατεστημένης δημοκρατικής κυριαρχίας, τη διαφορά της κλειδαριάς που έχει αφαιρεθεί και επιτρέπει προοδευτικές πολιτικές, τη διαφορά του πραγματικού διεθνισμού.

Αν απελευθερωθεί από τις φαντασιακές απαγορεύσεις της και από όλες τις ασυνέπειες που, ως τώρα, βάρυναν φοβερά πάνω στο θέμα του ευρώ, το σχέδιο Β δεν έχει άλλο νόημα από τον να είναι φορέας αυτής της διαφοράς. Και, στο σημείο που έχουμε φθάσει, ας το πούμε με έμφαση, θα είναι ο μόνος πιθανός παράγοντας αποκατάστασης της δημοκρατίας.

Όμως, χρειάζεται να έχει και σχετικά ξεκάθαρες ιδέες και λιγότερη μικροψυχία από αυτήν που οδήγησε τον Τσίπρα να τα απαρνηθεί όλα, να δεχθεί όλες τις ήττες και, δυστυχώς, εν τέλει, όλες τις ταπεινώσεις.

Ξεκάθαρες ιδέες σημαίνει να ξέρεις για ποιον λόγο κινητοποιεισαι και για ποιον λόγο μάχεσαι. Αν δεν θέλει να είναι σχέδιο συνώνυμο του ασήμαντου και του μαστορέματος, το σχέδιο Β δεν μπορεί παρά να στοχεύει τον μέγιστο στόχο που, στην πραγματικότητα, είναι το λιγότερο που μπορούμε να δεχθούμε: τον στόχο της πλήρους δημοκρατίας.

Η πλήρης δημοκρατία είναι η πλήρης αποσυνταγματοποίηση όλων των διατάξεων περί οικονομικής πολιτικής και ο επαναπατρισμός τους στην περίμετρο της κοινής πολιτικής συζήτησης. Αλλά είναι και αυτό που είναι τόσο ριζικά αδύνατον όσο το δημοκρατικό ευρώ αποτελεί μια πραγματικότητα περίπου τόσο πραγματική όσο κι ένας τετράγωνος κύκλος. Το καθοριστικό πείραμα, για να πεισθούμε, θα ήταν να πάμε απλά να ρωτήσουμε τους Γερμανούς ψηφοφόρους αν θα δέχονταν το καταστατικό της Κεντρικής Τράπεζας, η φύση των αποστολών της, η δυνατότητα νομισματικής χρηματοδότησης των ελλειμμάτων, το επίπεδο των ελλειμμάτων αυτών, το επίπεδο των χρεών, η δυνατότητα διαγραφής τους, όλα αυτά τα πράγματα να αποδοθούν στην κοινή συζήτηση και απόφαση ενός ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Εννοώντας, βεβαίως, ότι οι γερμανικές θέσεις στο θέμα θα αποτελούν μειοψηφία. Διότι, σε μια πρώτη προσέγγιση, αυτό είναι η δημοκρατία! Ε, λοιπόν, η απάντηση δεν θα αργούσε… και δεν θα ήταν σίγουρα αυτή που αναμένουν οι φίλοι του δημοκρατικού ευρώ ή εκείνοι του Κοινοβουλίου του ευρώ. Διότι, ειρήσθω εν παρόδω, ιδού ένας από τους παράδοξους παραλογισμούς και χαρακτηριστικό της δύναμης εκφοβισμού του ευρώ: βλέπουμε εκπροσώπους της ριζοσπαστικής αριστεράς και άλλους της σοσιαλδημοκρατίας της πλέον αβλαβούς να συμμαχούν γύρω από τις ίδιες ψευδαισθήσεις και να εμφανίζουν τον ίδιο φόβο να αμφισβητήσουν αυτό που πρέπει να αμφισβητηθεί.

Το σχέδιο Β ως ασήμαντο πράγμα θα ήταν η παραχώρηση πάνω στη μόνη δέσμευση και αγώνα που αξίζουν: την πλήρη δημοκρατία, και η κατασκευή μιας πολεμικής μηχανής από χαρτόνι για να επιτευχθούν μερικές διαγραφές χρέους ή για να επιτραπεί ένας επί πλέον βαθμός δημοσιονομικού ελλείμματος, αφήνοντας βέβαια άθικτη όλη την υπόλοιπη αντιδημοκρατική δομή.

Τότε μπορούμε, αν θέλουμε, να κάνουμε όπως ο Τσίπρας και άλλοι μετά από αυτόν, δυστυχώς, και να καθυστερήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τη στιγμή όπου οι αντιθέσεις θα εμφανιστούν γυμνές: να μην έχεις πια λιτότητα και να είσαι στο ευρώ, να έχεις ευρώ και δημοκρατία. Οι υποσχέσεις αυτές δεν μπορούν να εκπληρωθούν διότι είναι αντιφατικές και, χειρότερα, είναι αντιφατικές χωρίς να επιδέχονται κανέναν συμβιβασμό. Αλλά, αν θέλει να βγει από την κενότητα, η αριστερά θα πρέπει να γιατρέψει αυτήν την πληγή της εποχής που είναι η ασυνέπεια, δηλαδή, θα πρέπει να μάθει να επιθυμεί τις συνέπειες των όσων επιθυμεί.

Επιθυμεί πραγματικά την δημοκρατία; Τότε, δεν μπορεί να επιθυμεί να παραμείνει στο ευρώ.

Δεν θα σώσουμε τίποτε κάνοντας παραχωρήσεις επί των πιο θεμελιωδών αρχών της πολιτικής, διότι ποτέ δεν σώθηκε τίποτε με τίμημα την δημοκρατία.

Γενικά, πριν ξεκινήσεις για τον πόλεμο, καλό είναι να είσαι ξεκάθαρος ως προς τους στόχους του πολέμου. Με εξαίρεση τους λάτρεις των αφεψημάτων, η συλλογή κοτσανιών κερασιών δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον. Στην αριστερά του σχεδίου Β ανήκει πλέον να ξέρει αν θέλει να επιδοθεί στα αφεψήματα και, μετά, «καληνύχτα» ή αν έχει ξαναβρεί την όρεξη για πραγματική πολιτική.»

Categories: Uncategorized | Ετικέτες: ,,,,, | Σχολιάστε

2 000

Mes coups de coeur

C’est le nombre de prisonniers employés quotidiennement en Belgique par 200 entreprises du secteur privé, rémunérés 2 à 2,5 € de l’heure, le tout sans contrat de travail ni protection sociale.

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Categories: Uncategorized | Σχολιάστε

Les Sodomites

Par Spyros Marchetos

 

L’idée de la « théoxenia » (de ‘theos’ : dieu et ‘xenos’ : étranger, hôte), c’est-à-dire, l’idée selon laquelle l’étranger peut être un dieu déguisé et, par conséquent, doit être traité avec respect, générosité et politesse, était très largement acceptée dans l’Antiquité classique et fut, dès le tout début, intégrée à la morale chrétienne. Son illustration la plus poignante est fournie dans l’histoire de la naissance, dans la crèche, de Jésus refugié ou, plutôt, immigré clandestin -selon la terminologie macabre actuelle.

Dans la Bible, le mauvais traitement de l’étranger est un pêché mortel. Ainsi, dans la Genèse, deux anges se présentent comme des étrangers aux portes de Sodome. Loth, qui n’est pas originaire du pays, leur offre le gîte. Mais, ses concitoyens ont en tête de les violer. Résultat : une pluie de feu et de soufre s’abat sur la ville et la détruit. L’accent mis sur les aspects sexuels de l’histoire est beaucoup plus récent et y fut joint dans le contexte, surtout, de la culture misogyne à l’extrême que le capitalisme développa à partir de 1500.

La morale du texte, du point de vue sexuel, est, pour le moins, confuse. Selon la ‘Septante’ (la traduction grecque de l’Ancien testament), afin de sauver les étrangers, Loth offre ses filles vierges à la foule des hommes amassés “καὶ χρᾶσθε αὐταῖς, καθὰ ἂν ἀρέσκῃ ὑμῖν” ([pour] que vous vous en serviez comme il vous plaît). Les femmes des sodomites brûlent vives bien qu’elles ne participent pas à l’agression contre les anges-migrants-clandestins, tandis que les filles de Loth coucheront avec leur père sans attirer les foudres du Tout-puissant. Bien au contraire, elles sont récompensées par une progéniture abondante. Du point de vue sexuel, Loth et sa famille sont loin d’être parfaits -considérés selon les critères de leur époque ou de la nôtre- ce qui ne les empêchent pas de négocier avec les anges et de jouir des faveurs divines.

Ainsi que nous l’explique John Boswell, éminent historien, dans leur écrasante majorité, les relations et citations anciennes et médiévales du « pêché de Sodome » n’établissaient pas de lien entre celui-ci et méconduites sexuelles traditionnelles des sodomites qui, pour être pratiquées depuis bien longtemps, n’avaient toutefois pas attisé la fureur du Seigneur. En revanche, elles considéraient que la cause de la sanction était l’infraction au devoir sacré de l’hospitalité. Dans ses commentaires étendus de cet extrait de la Genèse, Nahmanidis, célèbre érudit, préfigurait l’avis des chercheurs contemporains en soutenant que le fameux sodomisme portait clairement et incontestablement sur l’inhospitalité et non pas sur la sexualité :

Leur but [des habitants de Sodome] étaient d’empêcher les gens qui venaient de vivre parmi eux […] parce qu’ils pensaient que très nombreux étaient ceux qui voulaient s’établir sur leur terre, qui était exceptionnelle et ressemblait au Paradis, et méprisaient l’aumône […] Selon nos rabbins, ils s’adonnaient à tout type de vilénie. Mais, leur destin fut marqué par ce pêché précis.

Ce pêché collectif ou, plutôt, quelque chose de bien pire : non pas simplement l’inhospitalité cruelle mais la persécution -impensable jusqu’il y a peu- impitoyable et systématique des malheureux, nous est dorénavant regrettablement familière. Elle est notre nouveau quotidien. Elle est, de nos jours, une loi de l’Union européenne, un état de fait aux frontières grecques, un plaisir pervers de la droite la plus noire qui, dorénavant, est trop souvent vêtue en rose. L’on peut se demander si, lorsque la pyramide inversée de la dette qui plane au-dessus de nos têtes s’écroulera, établira-t-on un lien entre l’écroulement de l’Occident et la brutalité européenne à l’encontre des refugiés ?

Le peuple grec ne rappelle pas les sodomites qui furent foudroyés par le vengeur biblique. En offrant le peu dont il dispose aux masses humaines que le capitalisme déracine, en mettant en place des réseaux de solidarité aux persécutés et en les aidant à échapper aux griffes des Es-Es de la Frontex, nous échappons, nous aussi, comme le fit Loth, à la punition des pêcheurs. La collectivité, la solidarité, l’initiative personnelle qui se cristallisent ainsi éloignent l’hystérie, la dépression et l’absence de sens qui s’abattent sur le néolibéral individualiste possessif. Les sodomites contemporains ne sont pas punis du feu tombant des cieux mais de toutes les maladies, physiques et psychiques, qui tourmentent les esclaves du capitalisme tardif.

Alors que la mobilisation a une action psychothérapeutique, ses effets pratiques sont encore plus tangibles. Encouragement et organisation sont deux faces de la même médaille qui, ensemble, nous permettent de résister aux épreuves mémorandaires et, enfin, de renverser le capitalisme de la destruction. C’est précisément autour de ces réseaux de soutien, où participent également beaucoup de gens sans référence politique ou de toute nuance politique, que de nouvelles collectivités de classe vivantes peuvent être créées. Ce sont de tels réseaux ouverts, hospitaliers, radicaux et créés ‘d’en bas’ mais aussi en collaboration avec Antarsya et d’autres organisations anticapitalistes et anarchistes, et contre le SEV (union des industriels de Grèce), Syriza et le KKE (PC grec), qui ont récemment remporté une victoire tactique à Skouries. Eldorado et, dans leur ensemble, les capitalistes et leurs représentants politiques ont essuyé une défaite. L’hospitalité protège l’étranger démuni, non pas l’étranger pilleur et le dynaste. Il n’est pas surprenant non plus de constater que ceux qui s’acharnent sur les refugiés, depuis tout ce temps, lèchent les bottes de criminels.

Nous vivons dans une société où gouvernent les sodomites, au sens biblique du terme. Comme Mouzalas et Stathakis et tous ces ministres Syriza qui ont apposé leur signature sur la transformation des camps de concentration en structures permanentes. Anthimos (évêque de Thessalonique) est lui aussi un sodomite biblique, qui dit que « nous les aimons, mais nous n’avons pas assez de place », ainsi que Boutaris (le Maire de Thessalonique), selon lequel « la Ville ne peut donner que des aspirines ». Des sodomites bibliques aussi les nombreux conseillers régionaux de Syriza et quelques-uns de LAE, dans le camp de Rena Dourou, qui ont distribué des millions aux armateurs tout en laissant les migrants et les refugiés affamés et nus. Bien entendu, ceux d’Aube Dorée sont, eux aussi, des sodomites similaires qui ne s’en cachent même pas. Tout comme ne s’en cache pas Kyriakos Mitsotakis qui, en prononçant un discours de haine anti-refugiés au Parlement, a expliqué que parler de ‘migrants clandestins’ est un ‘droit humain de la droite’. Voilà la qualité des néolibéraux grecs.

Est-ce lourd de les qualifier ainsi ? Cela laisse-t-il des marges de malentendu ? Bien. Mais alors, quel est le qualificatif qui conviendrait aux milliers de morts évitables qu’ils ont provoquées en mer Égée et ailleurs et au comportement inhumain que l’État grec adopte à l’encontre des refugiés ? Un comportement illégal qui viole tous les traités internationaux ? Parce que, précisément, les ministres ont la responsabilité formelle pour tout ce que fait l’état. Ce sont leurs signatures qui se trouvent sous les lois de type nazi. Ils ne souhaitent pas assumer cette responsabilité ? Ils n’ont qu’à démissionner.

Comme cela se passait lors de la Shoah, en Allemagne, les responsabilités de la brutalité étatique contre les refugiés sont diffusées parmi les innombrables bureaucrates de l’Union européenne et des états nationaux, de sorte que personne n’ait le sentiment de porter une responsabilité personnelle. Mais, les ministres, à tout le moins, n’ont pas la possibilité de s’y soustraire. Pas plus que les sodomites-en-chefs de la Commission européenne et du Conseil de l’Union européenne.

Et, bien entendu, parmi eux, notre sodomite-en-chef à nous, Alexis Tsipras. L’égoïsme, le vide et l’insatiable soif de pouvoir de cette émule de Mussolini font de notre pays un lieu meurtrier, hostile et inhospitalier, tant pour les étrangers que pour les gens du pays. Et, entretemps, ils font du mot ‘gauche’ une injure pire que le sodomisme. Dorénavant, Syriza prétend que ‘gauche’ signifie ‘noyer en mer, cultiver la soumission et imprégner d’apathie cynique, organiser le génocide des personnes âgées et vulnérables et saisir les maisons des pauvres pour les donner aux banquiers. Si, contre tout espoir, il arrivait à son but, alors la gauche disparaîtra ici aussi, comme elle le fit dans les pays qui appartenaient jadis au bloc soviétique. À nous de ne pas le laisser faire.

Le texte original, paru en langue grecque: ici: http://info-war.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82/

Categories: Uncategorized | Ετικέτες: ,,,,,,, | Σχολιάστε

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.